ปลายทางไม่อาจหวนคืน

วินาทีที่ข้อความยืนยันการจองตั๋วเที่ยวบินแจ้งเตือนเข้ามา ซูหว่านหยินก็วิดีโอคอลมาในจังหวะนั้นพอดี

บนหน้าจอปรากฏภาพของเธอที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักโรงแรม

เธอยิ้มพลางเอ่ยเรียกผม “ที่รัก ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะคะ？”

ถ้าหากว่าผมไม่ได้เพิ่งเห็นโพสต์กว่าหกร้อยโพสต์นั่น ป่านนี้ผมน่าจะใจอ่อนกับคำเรียกแสนหวานของเธอไปแล้ว

ผมไม่ได้ตอบออกไปในทันที

ซูหว่านหยินเอาอกเอาใจผมอย่างทุกครั้ง “คิดถึงฉันใช่ไหมล่ะ？โปรเจกต์ทางนี้ใกล้จะเสร็จแล้ว อย่างมากก็อีกประมาณสามวันเดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ เดี๋ยวซื้อของฝากไปให้นะคะ”

ผมถามเธอกลับ “เธออยู่โรงแรมคนเดียวเหรอ？”

สีหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลย กลับกันยังคลี่ยิ้มกว้างตอบกลับมาเสียอีก “ก็ต้องคนเดียวสิ ฉันเคยรับปากนายแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเวลาออกมาทำงานนอกสถานที่จะไม่เพ่นพ่านไปไหนมาไหนมั่ว ๆ น่ะ？”

ทันทีที่สิ้นเสียงของเธอ

เสียงหัวเราะของผู้ชายก็ดังมาจากปลายสาย

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหว่านหยินนิ่งค้างไปวูบหนึ่ง

วินาทีถัดมา เธอก็เบนกล้องไปทางอื่น แสร้งเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดว่า “เพื่อนร่วมงานประชุมอยู่ห้องข้าง ๆ น่ะ เสียงดังชะมัดเลยไว้อีกสักพักฉันค่อยโทรไปหานายใหม่นะ”

ผมจ้องมองหน้าจอที่ดับสนิท ปลายนิ้วเริ่มเย็นเยียบจนไร้ความรู้สึก

เมื่อก่อนตอนที่เธอไม่ยอมให้ผมไปทำความรู้จักกับวงสังคมของเธอ เธอบอกว่ากลัวคนอื่นจะมาชอบผม

เพราะอย่างนั้น งานปาร์ตี้รวมตัวของเพื่อนเธอ ผมไม่เคยไป

งานเลี้ยงประจำปีของบริษัทเธอ ผมก็ไม่เคยไป

หรือแม้แต่งานแต่งงานของเพื่อนสนิทเธอ เธอก็อ้างว่า “ที่รักหล่อเกินไป ฉันทนให้ผู้หญิงคนอื่นจ้องนายตาเป็นมันไม่ได้”

กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าว แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะใช้บัญชีสำรองเข้าไปส่องหน้าโพสต์ของเธออีกครั้ง แล้วกวาดตามองภาพนั้นอย่างละเอียด

ซูหว่านหยินในชุดกระโปรงสีขาว กลุ่มผมสลวยของเธอปลิวพลิ้วไปตามแรงลม เธอเงยหน้าขึ้นจูบผู้ชายคนนั้น แล้วคลี่ยิ้มหวานราวกับหญิงสาวที่ได้สิ่งที่เฝ้าฝันมาไว้ในครอบครอง

ทั้งที่ผมคบกับเธอมาเจ็ดปี แต่เธอกลับไม่เคยโพสต์รูปคู่ของเราเลยแม้แต่รูปเดียว

เธอบอกว่า “ที่รัก ฉันไม่อยากให้คนอื่นมารบกวนชีวิตคู่ของพวกเรา”

เธอบอกว่า “ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ไม่จำเป็นต้องประกาศให้คนนอกรู้”

เธอบอกว่า “ฉันเป็นคนขี้หึง ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าแฟนฉันดีขนาดไหน”

ผมเคยเชื่อแบบนั้น

แต่ตอนนี้ผมถึงเพิ่งจะเข้าใจ ที่แท้มันไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากประกาศให้คนอื่นรู้ เธอก็แค่ไม่อยากเปิดตัวผมมันก็เท่านั้น

ใต้โพสต์มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นว่า “พี่ซูนี่คนจริงสุด ๆ เปิดตัวตั้งแต่เริ่มคบกัน จนตอนนี้ก็สามปีได้แล้วมั้ง”

ซูหว่านหยินตอบกลับว่า “ทนเห็นเขาอยู่กับพี่แบบไม่มีสถานะไม่ได้น่ะสิ”

สายตาผมจ้องมองประโยคนั้นอยู่นาน

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยมอบสถานะอะไรให้ผมเลย

พวกเราใช้ชีวิตด้วยกัน เลี้ยงแมวด้วยกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน

แต่หน้าบัญชีของเธอกลับไม่มีผมอยู่ในนั้น

เพื่อนรอบตัวของเธอเองก็ไม่เคยรับรู้การมีตัวตนอยู่ของผม

ความรักที่เธอประกาศให้คนทั้งโลกรู้ เป็นคนอื่นไม่ใช่ผม

ส่วนผมก็ไม่ต่างอะไรจากเสื้อผ้าเก่าที่ล็อกเก็บไว้ในตู้ สะอาด ไม่หือไม่อือ และพร้อมให้เธอหันกลับมาหยิบไปสวมใส่ได้ทุกเมื่อ

โทรศัพท์สั่นเตือนอีกครั้ง เป็นเธอที่ส่งข้อความมา

“ที่รัก เมื่อกี้สัญญาณไม่ค่อยดีเลยค่ะ”

“รีบนอน แล้วก็อย่าคิดมากนะ”

“รักที่รักที่สุดเลย”

ผมไม่ได้ตอบ

ผมเปิดตู้เสื้อผ้าออกแล้วใช้มือแหวกเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละตัว ก่อนจะพบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ผมซื้อไว้เมื่อปีที่แล้วแขวนอยู่ด้านในสุด

วันนั้นเป็นวันเกิดของเธอ ผมใส่เสื้อตัวนี้ขณะนั่งรอเธอกลับบ้านมากินข้าวด้วยกัน

แต่คืนนั้นเธอไม่ได้กลับมา บอกว่ามีงานด่วนที่ต้องทำล่วงเวลา

แต่หน้าโพสต์ของเธอกลับมีภาพที่ลงว่า วันนั้นเธอไปฟังคอนเสิร์ตที่โรงละครโอเปร่ากับผู้ชายคนนั้น คำบรรยายใต้ภาพคือ “สิ่งที่เขาชอบ ฉันจำมันได้ทั้งหมด”

ผมหยิบเสื้อเชิ้ตออกมาจากตู้แล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะ

จากนั้นก็เก็บเอกสารสำคัญ บัตรธนาคาร คอมพิวเตอร์และเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุด

สำหรับระยะเวลาเจ็ดปี สิ่งที่ผมเก็บติดตัวไปด้วยได้มีน้อยจนน่าใจหาย

ส่วนชิ้นไหนที่เอาไปไม่ได้ ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องเก็บไว้