LOGINShare
บทที่ 3
Latest chapter
ปลายทางไม่อาจหวนคืน บทที่ 9
หนึ่งเดือนต่อมา เงินในบัญชีกองกลางที่ค้างกันอยู่ก็ถูกสะสางจนเรียบร้อยซูหว่านหยินคืนเงินครึ่งหนึ่งในส่วนของผมมา ส่วนที่เกินจากนั้นเธอบอกว่าเป็นค่าชดเชยผมโอนเงินส่วนนั้นคืนไปผมไม่ต้องการให้เธอชดเชยอะไรให้การชดเชยหมายความว่าสามารถใช้ตัวเลขประเมินค่าได้ แต่เวลาเจ็ดปีที่ผมเสียไปไม่อาจใช้ตัวเลขมาประเมินค่าได้หลังจากนั้น หลินเจาก็เคยมาหาผมอีกครั้งเขายืนอยู่ที่ชั้นล่างบ้านผม ในมือถือเค้กที่ผมเคยชอบที่สุด พร้อมกับดวงตาบวมช้ำเขาบอกว่า “อาเยี่ยน ฉันผิดไปแล้ว”วันนั้นลมแรงมาก แต่เมื่อผมได้เห็นเขาจู่ ๆ ก็พลันนึกย้อนไปถึงฤดูร้อนช่วงมัธยมปลายตอนนั้นเราสองคนยืนเบียดกินไอศกรีมแท่งเดียวกันอยู่หน้าร้านขายของ หัวเราะและให้สัญญากันว่าถ้าใครแต่งงาน อีกคนจะต้องเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ความจริงใจในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องโกหกแต่การหักหลังในครั้งนี้ก็เป็นความจริงผมไม่ได้รับเค้กมาจากเขา“หลินเจา ฉันไม่ได้เกลียดนาย”ในแววตาเขาเพิ่งจะมีประกายความหวังถูกจุดขึ้น ผมก็พูดต่อว่า “แต่ฉันก็จะไม่ให้อภัยนาย”น้ำตาของเขาร่วงลงมาในทันทีผมหันหลังเดินกลับชั้นบนโดยไม่หันกลับไปมองอีกหลังจากนั้นผมก็ได้ยินว่า
ปลายทางไม่อาจหวนคืน บทที่ 8
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมจัดการลงโพสต์หนึ่งบนบัญชีของตัวเองตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ผมระบุชื่อเต็ม ๆ ของซูหว่านหยินผมไม่ได้ตัดพ้อ ไม่ได้ด่าทอ แค่เรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดลงไปตั้งแต่สารภาพรักที่มหาวิทยาลัย คบหากันเจ็ดปี ย้ายมาอยู่ด้วยกัน เปิดบัญชีกองกลางด้วยกัน พาไปเจอพ่อแม่ผม และคำสัญญาว่าจะแต่งงานกันรวมถึงความสัมพันธ์ที่เธอเริ่มคบหากับหลินอี้โจวตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน เปิดตัวเขาบนโลกออนไลน์ พาเขาไปเจอเพื่อนและแม่ของเธอ แต่กลับอ้างมาตลอดว่าต้องไปทำงานต่างเมือง ยุ่งอยู่หรือแม้แต่รอโอกาสเหมาะ ๆ ก่อนสุดท้าย ผมแนบคลิปคืนวันนั้นที่โรงแรมลงไปด้วยในคลิปนั่น ซูหว่านหยินเป็นคนพูดออกมาเองว่า “ฉันจะแต่งงานกับนาย แต่จะจัดงานแต่งให้เขาด้วย”หลังลงโพสต์เสร็จ ผมก็ปิดเครื่องโทรศัพท์แล้วออกไปจ่ายตลาดกับแม่แม่จับมือผมไว้ตลอดทาง เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่กลัวว่าผมจะเดินหลงหายไปแม่ไม่ได้ถามอะไรเลย ท่านแค่ซื้อเกาลัดคั่วถุงเล็ก ๆ และยัดมันใส่มือผมในตอนที่เราเดินผ่านร้านเกาลัดคั่ว“ตอนเด็ก ๆ เวลาลูกอารมณ์ไม่ดี กินอันนี้แล้วจะดีขึ้น”ผมแกะเกาลัดคั่วหนึ่งเม็ด ไอร้อนจากมันทำเอาปลายนิ้วรู้ส
ปลายทางไม่อาจหวนคืน บทที่ 7
ซูหว่านหยินไม่ได้กลับไปในทันทีเธอยืนอยู่ที่ชั้นล่างจนถึงตอนเที่ยง แล้วหลังจากนั้นก็ส่งข้อความมากมายมาหาจากที่หน้าบ้าน เธอบอกว่าเธอลบช่องทางการติดต่อของหลินอี้โจวออกหมดแล้วเธอบอกว่าจะเปิดตัวว่าคบกับผม ชดใช้ในสิ่งที่เธอติดค้างมาตลอดหลายปีให้เธอบอกว่าขอแค่ผมยอมให้อภัย เธอจะยอมคุกเข่าขอร้องเพื่อนและญาติของผมทุกคนผมไม่ได้ตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียวช่วงบ่าย หลินเจาโทรเข้ามาหาผมอีกครั้งครั้งนี้ น้ำเสียงของเพื่อนสนิทไม่ได้มั่นอกมั่นใจเหมือนอย่างเมื่อวาน กลับกันยังฟังดูเหนื่อยล้าอยู่ในที“อาเยี่ยน นายจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ？”ผมนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ในมือกุมแก้วน้ำอุ่นที่แม่ยื่นให้พลางถามเขาอย่างสงบนิ่ง “ฉันทำอะไร？”“หว่านหยินบินกลับประเทศข้ามวันข้ามคืนเพราะนาย ตอนนี้อี้โจวก็ร้องไห้จนแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว หมอนั่นเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน เขาไม่รู้ว่านายกับหว่านหยินคบกันอยู่”“แล้วไง？”ปลายสายเงียบไปชั่วขณะผมพูดต่อ “เพราะงั้นฉันควรจะปลอบเขา อวยพรเขา แล้วยอมยกซูหว่านหยินให้เขาง่าย ๆ แบบนั้นสินะ？”เสียงของหลินเจาแผ่วลง “ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องมันม
ปลายทางไม่อาจหวนคืน บทที่ 6
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเอะอะโวยวายที่ชั้นล่างแม่ผมกำลังพูดกับใครบางคนอยู่ที่นอกประตู น้ำเสียงของท่านแผ่วต่ำแต่กลับแข็งกระด้างอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก “เขาไม่อยากเจอเธอ เธอกลับไปเถอะ”หัวใจผมพลันกระตุกวูบ คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินไปที่หน้าต่างซูหว่านหยินยืนอยู่ชั้นล่าง เธอยังคงสวมชุดกระโปรงตัวเดิมที่ตอนนี้ยับยู่ยี่จนแทบดูไม่ได้เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นผม ดวงตาก็เป็นประกายราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้“ที่รัก ลงมาหาฉันหน่อยสิคะ”ผมไม่ได้ขยับไปไหนเธอเงยหน้าขึ้นมองผม เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ฉันรีบนั่งเครื่องเที่ยวแรกกลับมาเลย ขนาดกระเป๋าก็ยังไม่ได้เอาติดมาด้วย เฉิงเยี่ยน ฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ อย่าทิ้งกันไปเลยนะ”เมื่อก่อนผมทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ไม่ได้แค่เธอเรียกผมว่าที่รักพร้อมกับดวงตาแดงก่ำคู่นั้น ผมก็ใจอ่อนทุกครั้ง คิดว่ากว่าจะคบกันมาได้ถึงเจ็ดปีมันไม่ง่ายและลืมความเจ็บปวดที่ตัวเองเคยได้รับไปจนหมดแต่ตอนนี้เวลาที่มองเธอ ผมกลับรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า เพื่อนบ้านคนอื่น ๆ เริ่มทยอยออกมามุงดูว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ไม่อยากให้ผมต้องอับอายต่อหน้าคนอื่นจึงหมุนต
ปลายทางไม่อาจหวนคืน บทที่ 5
ตอนที่เครื่องบินลงจอด เม็ดฝนเล็ก ๆ กำลังโปรยปรายลงมาเบา ๆ ทันทีที่กดเปิดโทรศัพท์ แจ้งเตือนข้อความต่างก็พรั่งพรูเข้ามาจนโทรศัพท์แทบค้างซูหว่านหยินโทรเข้ามาสามสิบกว่าสาย ในตอนแรกเธอส่งข้อความมาเกลี้ยกล่อมให้ยอมโอนอ่อน และนานเข้าก็เปลี่ยนเป็นคาดคั้นอย่างร้อนรน“ที่รัก นายไปไหนน่ะ？”“หยุดก่อเรื่องได้แล้ว ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะแต่งงานกับนายน่ะ”“ที่นายลบโพสต์ออกทั้งหมดมันหมายความว่าไง？”และข้อความล่าสุดถูกส่งมาเมื่อประมาณตีสี่“ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว รับโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ？”ผมจ้องมองคำว่า “ผิดไปแล้ว” จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันเสียดสีดีเหมือนกันเธอไม่ได้รู้ตัวว่าผิดในวันที่ผมถูกเพื่อนของเธอเหยียดหยามไม่ได้รู้ตัวว่าผิดตอนที่บอกว่าจะแต่งงานกับผม แต่กลับเลือกจัดงานแต่งกับหลินอี้โจวแล้วก็ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดที่ผมจับได้ว่าเธอหักหลังกันมาสามปีเต็มเธอก็แค่เห็นว่าผมเดินออกจากชีวิตเธอจริง ๆ ถึงได้กระวนกระวายพ่อกับแม่มารอรับผมอยู่ที่ทางออกผู้โดยสารขาเข้า วินาทีที่แม่เห็นผม ขอบตาของท่านก็พลันแดงก่ำ ท่านดึงผมเข้าไปกอดโดยไม่ได้ถามอะไรสักคำเมื่อได้กลิ่นน้ำยาซักผ้าที่คุ้นเคยจากตัวแม่ น
ปลายทางไม่อาจหวนคืน บทที่ 4
ผมยืนอยู่บนถนนใหญ่ และในตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็สั่นครืดไม่หยุดเป็นข้อความจากพ่อพ่อทักมาว่า “ลูกพ่อ หว่านหยินจะกลับมาตอนไหน วันนี้แม่เขาเริ่มบ่นเรื่องงานแต่งงานของพวกลูกอีกแล้ว”ผมจ้องมองข้อความนั้น ขอบตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาผมโกหกคนในครอบครัวตัวเองเพื่อซูหว่านหยินมานานมากพอแล้วโกหกโดยการบอกว่าเธอยุ่ง บอกว่าเธอรักผม บอกว่าเธอแค่ไม่ชอบเปิดเผยเรื่องส่วนตัวโกหกไปโกหกมา จนท้ายที่สุดก็เกือบหลอกตัวเองให้เชื่อแบบนั้นจริง ๆ ผมโทรออกหาผู้เป็นแม่น้ำเสียงอ่อนโยนของแม่ดังลอดปลายสายมา “เป็นยังไงบ้างลูกแม่ ได้ฤกษ์แต่งงานของลูกกับหว่านหยินหรือยัง จะพาเธอเข้ามาที่บ้านเมื่อไหร่”“แม่ พวกเราเลิกกันแล้วครับ”คนปลายสายเงียบไปพักใหญ่มันนานจนผมคิดว่าแม่คงจะตำหนิที่ผมตัดสินใจหุนหันพลันแล่นเกินไป แล้วก็เกลี้ยกล่อมให้ผมลองให้โอกาสซูหว่านหยินอีกสักครั้งแต่แม่กลับเพียงถอนหายใจเบา ๆ“โดนทำร้ายมาสินะ？”เพียงประโยคสั้น ๆ ก็แทบจะทำให้ความเข้มแข็งที่ผมพยายามฝืนประคองมาตลอดพังทลายลงเสียงของแม่เองก็เริ่มสั่นเครือ“งั้นก็กลับบ้านเรานะลูก”“แม่รอลูกอยู่ที่บ้านนะ”น้ำตาที่ฝืนกลั้นเอาไว้แทบตายไหลพรั่งพ
You may also like
เพียงห้วงฝันลวง
ไป๋ถวนจื่อ22.2K viewsถูกทอดทิ้งครั้งที่ 99
มอร์ลิน7.5K viewsทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ
มู่เหอ12.5K viewsมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ11.4K viewsรักที่ไปไม่ถึง
เฉิงจื่อ1.5K viewsเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน8.6K viewsเมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ
อลิสซา เจ6.9K viewsยามเย็นแห่งบั้นปลาย
บัณฑิตหนานจิง2.4K views
