Lahat ng Kabanata ng หงส์เหินเหนือดารา: Kabanata 21 - Kabanata 29

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) หลังจากชัยชนะที่ด่านเยี่ยนเหมินกวน กองทัพต้าหยางก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้เบ็ดเสร็จ ชินอ๋องหยางหลงสั่งให้แม่ทัพจ้าวเฟยหรงอยู่คุมค่ายทหารแนวชายแดนเพื่อกวาดล้างเชลยศึก ส่วนตัวเขา... ควบม้าศึกสีนิลตะบึงนำทัพหลวงบางส่วนกลับสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่ม้าชั้นเลิศจะทำได้หัวใจของอ๋องปีศาจร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม! เขาได้รับรายงานจากหน่วยองครักษ์เงาที่รั้งอยู่เมืองหลวงว่า เมื่อคืนมีคนลอบวางเพลิงท้ายจวน และมีสายลับซีโจวลอบเข้าไปในตำหนักเร้นเงา! ตลอดระยะทางนับร้อยลี้ หยางหลงแทบไม่เป็นอันกินอันนอน ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตนักรบกำลังเกาะกุมหัวใจ... เขากลัวว่าเมื่อกลับไปเปิดประตูตำหนัก นางจะไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกแล้วแอ๊ด...บานประตูตำหนักเร้นเงาถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยมือที่สั่นเทาของบุรุษผู้ทรงอำนาจ สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือร่องรอยการต่อสู้ บานหน้าต่างไม้พังทลาย เศษแจกันกระเบื้องเคลือบแตกกระจายเกลื่อนพื้น และรอยเลือดที่กระเซ็นติดผนัง หยางหลงเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม“หนิงเหอ!” เขาตะโกนเรียกเสียงหลง ทิ้งหมวกเกราะลงพื้น“ข้าอย

ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) หลังจากกองทัพต้าหยางคว้าชัยชนะเหนือแคว้นซีโจว์ได้อย่างเด็ดขาดเมืองหลวงก็กลับมาคึกคักและเต็มไปด้วยงานเฉลิมฉลองอีกครั้งณ ลานกว้างหน้าพระราชวัง ขบวนทัพหลวงเคลื่อนตัวเข้าสู่ประตูเมืองท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของราษฎร ทว่าท่ามกลางความยิ่งใหญ่เหล่านั้น กลับมีรถม้าคันเล็กๆ คันหนึ่งที่ดูธรรมดาสามัญ กำลังขับสวนทางออกจากประตูเมืองทิศใต้ มุ่งหน้าสู่ดินแดนทางใต้ที่ห่างไกลภายในรถม้าคันนั้น ‘เสิ่นอวี้’ ในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนนั่งพิงไหล่กว้างของ ‘เฮ่อเหลียน’ อดีตองครักษ์เงา ที่บัดนี้ถอดชุดดำและหน้ากากออกจนหมดสิ้น บาดแผลของเขาได้รับการรักษาจนสมานตัวดีแล้วเมื่อเช้าตรู่ ชินอ๋องหยางหลงได้เรียกตัวเฮ่อเหลียนเข้าพบ ไม่เพียงแต่มอบ ‘อิสรภาพ’ ให้ตามสัญญา ทว่ายังพระราชทานป้ายหยกละเว้นตาย ตั๋วเงินปึกใหญ่ และโฉนดที่ดินผืนงามในเมืองเจียงหนานให้เป็นของขวัญตั้งตัว“ท่านพี่... เจียงหนานที่พวกเรากำลังจะไป งดงามเหมือนที่ท่านเล่าให้ฟังหรือไม่” เสิ่นอวี้เงยหน้าขึ้นถาม รอยยิ้มของนางสดใสราวกับดอกไม้ที่ผลิบานรับแสงตะวัน เฮ่อเหลียนก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาก่อนจะเอื้อนเอ่ย“งดงามสิ... ที่น

เขาอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของนางขึ้นไปวางบนฟูกนุ่ม ก่อนจะปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออก เผยให้เห็นความเป็นชายที่ขยายใหญ่และแข็งขึงเต็มกำลังเขาตามขึ้นไปคร่อมทาบทับ ทว่าครั้งนี้ เขาไม่ได้โหมกระแทกเข้าไปอย่างป่าเถื่อนอีกต่อไป หยางหลงประคองใบหน้านางไว้ ประกบจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม แลกเปลี่ยนลมหายใจและความหอมหวาน ขณะเดียวกัน สะโพกสอบก็ค่อยๆดันความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้าสู่ช่องทางที่คับแคบและชุ่มฉ่ำของนางอย่างเชื่องช้า... เนิบนาบ... ทว่าลึกซึ้งจนสุดโคน “อึก... อา... ลึกเหลือเกิน...” หนิงเหอครางอู้อี้ในลำคอ สองแขนโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น“ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้า... หงส์น้อยของข้า”อ๋องปีศาจเริ่มขยับขับเคลื่อนจังหวะรัก บทเพลงวสันต์ในค่ำคืนนี้ไม่มีความป่าเถื่อนรุนแรง มีเพียงการ ‘เชื่อมต่อ’ อย่างแนบแน่นและลึกซึ้ง ทุกการสอดประสานเต็มไปด้วยความรัก การทะนุถนอม และการวิงวอนขอโทษต่อเรื่องราวในอดีต“พั่บ... พั่บ... พั่บ...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าหนักแน่น หยางหลงลากไล้ริมฝีปากไปตามซอกคอและลาดไหล่ ฝังรอยจูบสีเข้มประทับตราความเป็นเจ้าของด้วยความรัก เขาจงใจขยับสะโพกเน้น

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูหนาวอันแสนเยือกเย็นถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น ข่าวความสงบร่มเย็นของแคว้นต้าหยางขจรขจายไปทั่วทุกสารทิศ ณ ตำหนักกลางแห่งจวนชินอ๋อง ซึ่งเป็นดั่งศูนย์กลางอำนาจรองจากวังหลวง‘องค์หญิงหนิงเหอ’ หรือในยามนี้คือ ‘ชินอ๋องเฟย’ (พระชายาเอก) ผู้เลอโฉม กำลังนั่งตรวจดูกิจการภายในจวนและบัญชีเสบียงของกองทัพอยู่บนตั่งไม้บุผ้านุ่ม นางสวมอาภรณ์สีแดงสดปักลายหงส์เพลิงสยายปีก ขับเน้นผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้างดงามเฉี่ยวคมให้ดูสูงศักดิ์จนยากจะหาผู้ใดเปรียบ บารมีของนางในยามนี้ แผ่ซ่านจนบ่าวไพร่และขุนนางต่างก้มหัวศิโรราบด้วยความยำเกรงอย่างแท้จริง“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ... นี่คือฎีกาจากหัวเมืองชายแดนที่ส่งมาให้ท่านอ๋องพิจารณาพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านคนสนิทคุกเข่าพร้อมชูม้วนไม้ไผ่ขึ้นเหนือศีรษะ หนิงเหอรับมันมาเปิดอ่านด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะเป็นสตรี ทว่าอ๋องปีศาจผู้เป็นสวามี กลับมอบสิทธิ์ขาดให้นางสามารถร่วมตัดสินใจในราชการทหารได้อย่างเต็มที่ในขณะที่นางกำลังจดจ่ออยู่กับตัวอักษร บานประตูตำหนักก็ถูกเปิดออก ร่างสูงตระหง่านของชินอ๋อง ‘หยางหลง’ ก้าวเข้ามาภายในห้อง บ่าวไพร่ต่างรู้หน้าที่ รีบถอยร่นออกไ