Todos los capítulos de หงส์เหินเหนือดารา: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ยามจื่อ (23.00 - 00.59 น.)”....ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงแคว้นต้าหยางมืดมิดไร้แสงดาวและจันทรา มีเพียงพายุฝนโหมกระหน่ำและเสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังกึกก้องไปทั่วสารทิศ สายฝนเม็ดใหญ่สาดซัดลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับสวรรค์กำลังพิโรธณ ท้ายซอยเปลี่ยวอันเงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของย่านการค้า มีเรือนไม้หลังเล็กๆ ซึ่งเปิดเป็น ‘โรงหมอสกุลหลิน’ แสงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆ ภายในห้องปรุงยายังคงส่องสว่างวูบวาบตามแรงลมที่พัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามา ‘หลินซินเยว่’ หมอหญิงเจ้าของเรือนในวัยยี่สิบหนาว ผู้มีใบหน้างดงามหมดจดดั่งหยกชั้นดี ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะแรก และมีกลิ่นหอมของสมุนไพรติดกายอยู่เป็นนิจ นางกำลังนั่งบดยาอยู่หน้าเตาเหล็กเล็กๆ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์แบบเรียบง่ายไม่อาจปิดบังทรวดทรงองเอวที่โค้งเว้าเย้ายวนของสตรีเพศได้เลย“ปัง!! “จู่ๆ บานประตูไม้ของโรงหมอก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานพับแทบหลุดกระเด็น!หลินซินเยว่สะดุ้งสุดตัว มือที่จับสากบดยาร่วงหล่นลงพื้น นางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตระหนก เมื่อแสงสายฟ้าสว่างวาบขึ้นด้านนอก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษผู้หนึ่งยืนโอนเอนอยู

“อย่ามองนะ... คนบ้า ปิดตาเดี๋ยวนี้...” ซินเยว่ยกสองมือขึ้นปิดบังใบหน้าของตนเองด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นางเป็นถึงหมอหญิงผู้ทรงเกียรติ แต่กลับต้องมานอนอ้าขาให้บุรุษแปลกหน้าเชยชมอย่างน่ารังเกียจ“เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก ซินเยว่... งดงามจนข้าแทบคลั่ง”จ้าวเฟยหรงเอื้อมมือไปดึงมือเล็กของนางออก ตรึงไว้กับที่นอนด้านบน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบริมฝีปากบางอย่างเรียกร้องและดูดดื่ม ลิ้นร้อนตวัดพัวพันเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่ได้ป่าเถื่อนเท่าคราแรก แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและลุ่มหลงจนซินเยว่เผลอครางอืออา ตอบสนองเขาไปอย่างหลงลืมตัวในขณะที่ริมฝีปากยังคงป้อนจูบแสนหวาน สะโพกสอบก็เริ่มขยับขับเคลื่อนอีกครั้ง!“อึก... อ๊ะ...” ซินเยว่สะดุ้งเฮือก ร่างกายแอ่นโค้งตอบรับสัมผัสการสอดแทรกในท่วงท่าที่เรียวขาถูกยกสูงขึ้นเช่นนี้ ทำให้แก่นกายหนุ่มสามารถทะลวงเข้าไปได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทุกครั้งที่เขากระแทกตัวเข้าหา ปลายหัวหยักบานก็กระทบเข้ากับจุดกระสันลึกสุดภายในกาย“พั่บ! พั่บ! พั่บ!” “อ๊ะ!..ฮึกกก”เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องปรุงยา แข่งกับเสียงฟ้าร้อ

“เปิ่นหวาง จะแสดงให้เจ้าเห็นเอง ว่าหน้าที่ของเครื่องบรรณาการ... ควรต้องปรนนิบัติเจ้านายเช่นไร” ทมือข้างที่ว่างของหยางหลงกระชากอาภรณ์สีแดงเพลิงของนางออกอย่างแรง เสียงผ้าไหมชั้นดีขาดวิ่นดังก้องไปทั่วห้อง เผยให้เห็นเอี๊ยมผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่ปกปิดทรวงอกอวบอิ่มและผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดั่งหยกสลัก หนิงเหอเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกและอับอาย“อย่า... ได้โปรด ท่านอ๋อง ข้ายอมแล้ว... ข้ายอมสยบต่อท่านแล้ว อย่าทำเช่นนี้”ความเย่อหยิ่งถูกทลายลง แทนที่ด้วยความหวาดกลัว นางไม่อาจสูญเสียความบริสุทธิ์ให้แก่ศัตรูผู้นี้ได้ หากสูญเสียไป แผนการทุกอย่างย่อมพังทลาย!“สายไปแล้ว องค์หญิง...”หยางหลงก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มและดูดดึงผิวอ่อนนุ่มจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วลำคอและเนินอกอวบอิ่ม มือหนาปลดเอี๊ยมของนางออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนเร้น ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชันท้าทายสายตาอ๋องปีศาจ เขาครอบครองความอวบอิ่มนั้นด้วยริมฝีปากและปลายลิ้นร้อน ตวัดเลียและดูดดึง ราวกับต้องการจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัวหนิงเหอสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ถูกปลุกปั่นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความรั

ณ ห้องตำราลับภายในจวนชินอ๋อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและรังสีสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากบุรุษผู้ทรงอำนาจทั้งสามแห่งแคว้นต้าหยางชินอ๋อง ‘หยางหลง’ ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่หลังโต๊ะทรงอักษร อาภรณ์สีดำขลิบทองของเขาเปิดกว้างเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยเล็บข่วนจางๆ บนแผงอกแกร่ง ซึ่งเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความดุเดือดในการ ‘ปราบพยศ’ องค์หญิงเชลยเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา มุมปากของอ๋องปีศาจยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ทว่าดวงตาเรียวรีกลับฉายแววดุดันยามเมื่อจ้องมองลูกน้องคนสนิททั้งสองที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าคนแรกคือ ‘จ้าวเฟยหรง’ แม่ทัพทมิฬผู้เกรียงไกร ทว่าใบหน้าหล่อเหลาดุดันบัดนี้กลับซีดเซียวลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบยังมีเส้นเลือดฝอยสีแดงปรากฏให้เห็นประปราย ส่วนอีกคนคือ ‘เฮ่อเหลียน’ องครักษ์เงาชุดดำที่เพิ่งกลับมาจากการลอบเร้นเข้าจวนเสนาบดีหวังฉี“เจ้าหมายความว่าอย่างไรเฮ่อเหลียน... ที่ว่าค้นไม่พบจดหมายลับในห้องหนังสือของไอ้สุนัขเฒ่าหวังฉี” หยางหลงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“รายงานหวางเหย่” เฮ่อเหลียนก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาที่สั่นไหวเมื่อนึกถึงเรือนร่างเปลือยเปล่าของฮูหยินศัตรูที่เขาเพิ่งชิมรสไปเมื่อคื

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) ณ พระที่นั่งไท่เหอ วังหลวงแคว้นต้าหยางค่ำคืนนี้พระราชวังหลวงสว่างไสวไปด้วยแสงโคมไฟนับหมื่นดวง งานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะและต้อนรับคณะทูตถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ ฮูหยิน และคุณหนูในห้องหอต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราประชันโฉมกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงดนตรีบรรเลงครึกครื้น นางรำกรีดกรายร่ายรำอยู่กลางท้องพระโรง ทว่าภายใต้ความรื่นเริงและกลิ่นสุราเลิศรส กลับมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ‘เสนาบดีหวังฉี’ เดินเชิดหน้าเข้ามาในงานด้วยท่าทางผยอง โดยมี ‘เสิ่นอวี้’ฮูหยินเอกเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ วันนี้นางสวมชุดกระโปรงสีม่วงเข้มปักดิ้นเงิน งดงามขับผิวขาวผ่อง แม้ใบหน้าจะถูกแต่งแต้มอย่างประณีตเพื่อปกปิดรอยช้ำจางๆ แต่แววตาของนางกลับไม่ได้หม่นหมองหวาดกลัวเหมือนเช่นเคย มันซ่อนความเด็ดเดี่ยวและรอคอยบางสิ่งเอาไว้ที่มุมมืดบนขื่อหลังคาของท้องพระโรง ‘เฮ่อเหลียน’ ในชุดองครักษ์เงากลืนไปกับความมืด สายตาดุดันดั่งนักล่าของเขากวาดมองไปรอบงาน ก่อนจะหยุดลงที่เรือนร่างอรชรของเสิ่นอวี้ เมื่อเช้านี้ นางได้ลอบนำ ‘จดหมายลับ’ ที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดม