เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 19 ทายาทพยัคฆ์ nc
วันที่เผยแพร่:
2026-08-10 23:00:42
บทล่าสุด
หงส์เหินเหนือดารา บทที่ 21 (ตอนจบ): หงส์เหินเหนือดารา
สามปีต่อมา...กงล้อแห่งโชคชะตาได้พัดพาความสงบสุขมาสู่แผ่นดินต้าหยางอย่างแท้จริงณ เมืองเจียงหนาน ดินแดนแห่งสายน้ำและดอกท้อเรือนไม้หลังกะทัดรัดริมทะเลสาบซีหู ถูกล้อมรอบด้วยสวนผักและแปลงดอกไม้ที่แข่งกันชูช่อ‘เสิ่นอวี้’ ในวัยเบญจเพสที่ล่วงเลย ทว่ากลับดูงดงามและเปล่งปลั่งยิ่งกว่าสตรีวัยแรกรุ่น นางกำลังยืนเก็บลูกท้อสดๆ จากต้น รอยยิ้มหวานละมุนประดับอยู่บนใบหน้าที่ไร้ซึ่งร่องรอยความทุกข์ระทม“ฮูหยิน ระวังสะดุดรากไม้นะ”เสียงทุ้มต่ำดุดัน ทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ ‘เฮ่อเหลียน’ ที่เดินเข้ามาช่วยประคองตะกร้าผลไม้ในมือนาง อดีตองครักษ์เงาและนักฆ่าผู้ไร้หัวใจ บัดนี้กลายเป็นเพียงชาวประมงและพ่อค้าสมุนไพรผู้หลงใหลในตัวภรรยาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น“ข้าไม่ได้อ่อนแอเพียงนั้นเสียหน่อย ท่านพี่ก็ห่วงเกินไป” เสิ่นอวี้หัวเราะคิกคัก ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นประทับจูบเบาๆ ที่สันกรามของสามีเฮ่อเหลียนรวบเอวนางเข้ามากอด รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขาไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัว กลับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรักที่เขามีต่อนาง “ข้าย่อมต้องห่วงสิ... ยิ่งตอนนี้ ในท้องของท่านมี ‘ลูกน้อย’ ของเราอยู่ด้วย ข
หงส์เหินเหนือดารา บทที่ 20 นางหงส์เริงระบำ nc
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูหนาวอันแสนเยือกเย็นถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น ข่าวความสงบร่มเย็นของแคว้นต้าหยางขจรขจายไปทั่วทุกสารทิศ ณ ตำหนักกลางแห่งจวนชินอ๋อง ซึ่งเป็นดั่งศูนย์กลางอำนาจรองจากวังหลวง‘องค์หญิงหนิงเหอ’ หรือในยามนี้คือ ‘ชินอ๋องเฟย’ (พระชายาเอก) ผู้เลอโฉม กำลังนั่งตรวจดูกิจการภายในจวนและบัญชีเสบียงของกองทัพอยู่บนตั่งไม้บุผ้านุ่ม นางสวมอาภรณ์สีแดงสดปักลายหงส์เพลิงสยายปีก ขับเน้นผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้างดงามเฉี่ยวคมให้ดูสูงศักดิ์จนยากจะหาผู้ใดเปรียบ บารมีของนางในยามนี้ แผ่ซ่านจนบ่าวไพร่และขุนนางต่างก้มหัวศิโรราบด้วยความยำเกรงอย่างแท้จริง“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ... นี่คือฎีกาจากหัวเมืองชายแดนที่ส่งมาให้ท่านอ๋องพิจารณาพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านคนสนิทคุกเข่าพร้อมชูม้วนไม้ไผ่ขึ้นเหนือศีรษะ หนิงเหอรับมันมาเปิดอ่านด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะเป็นสตรี ทว่าอ๋องปีศาจผู้เป็นสวามี กลับมอบสิทธิ์ขาดให้นางสามารถร่วมตัดสินใจในราชการทหารได้อย่างเต็มที่ในขณะที่นางกำลังจดจ่ออยู่กับตัวอักษร บานประตูตำหนักก็ถูกเปิดออก ร่างสูงตระหง่านของชินอ๋อง ‘หยางหลง’ ก้าวเข้ามาภายในห้อง บ่าวไพร่ต่างรู้หน้าที่ รีบถอยร่นออกไ
หงส์เหินเหนือดารา บทที่ 19 ทายาทพยัคฆ์ nc
ซินเยว่หน้าแดงจัด นางรีบยกมือขึ้นปิดบังทรวงอกของตนเอง แม้ด้านบนจะยังสวมเสื้ออยู่ แต่การเปิดเปลือยท่อนล่างรับลมเย็นๆ กลางสวนเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกหวิววาบและกระดากอายอย่างบอกไม่ถูก“อย่าปิดบังเลยคนดี... ให้สายลมและแสงจันทร์ได้สัมผัสความงดงามของเจ้าเถิด”เฟยหรงกระซิบเสียงแหบพร่า เขาย่อตัวลงคุกเข่าตรงหน้านางอีกครั้ง จับเรียวขางามให้แยกออกกว้าง พาดทับไว้บนบ่ากว้างของเขา ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะฝังลงที่ร่องกุหลาบงามซึ่งกำลังสั่นระริก!“อ๊า! ท่านพี่! อย่านะ... ตรงนี้มัน... อื้อออ!”ร่างบางสั่นระริกเมื่อปลายลิ้นร้อนระอุของเขาตวัดเลียลงบนติ่งเนื้อเกสรอย่างพลิ้วไหว ! ความเย็นของสายลมปะทะกับความร้อนจัดจากปลายลิ้นของเขา สร้างความสยิวซ่านที่รุนแรง“จ๊วบ... จ๊วบ...”“อ๊า!...ท่านพี่..ทำไมถึงเก่งกาจเยี่ยงนี้...ซี๊ดดด” เสียงดูดกลืนน้ำหวานดังสะท้อนเบาๆ แข่งกับเสียงแมลงกลางคืน เฟยหรงรัวปลายลิ้นบดขยี้จุดกระสันของนางสองมือหนาบีบเคล้นบั้นท้ายงอนงามอย่างหนักหน่วง ซินเยว่ทนรับความเสียวซ่านไม่ไหวนางเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ หอบหายใจถี่กระชั้น สองมือจิกเกร็งลงบนขอบระเบียงไม้จนเจ็บเล็บ“อ๊าาาา! ท่านพี่.. ข้
หงส์เหินเหนือดารา บทที่ 18 บุปผาเบ่งบานกลางสวนจันทรา
เขาอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของนางขึ้นไปวางบนฟูกนุ่ม ก่อนจะปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออก เผยให้เห็นความเป็นชายที่ขยายใหญ่และแข็งขึงเต็มกำลังเขาตามขึ้นไปคร่อมทาบทับ ทว่าครั้งนี้ เขาไม่ได้โหมกระแทกเข้าไปอย่างป่าเถื่อนอีกต่อไป หยางหลงประคองใบหน้านางไว้ ประกบจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม แลกเปลี่ยนลมหายใจและความหอมหวาน ขณะเดียวกัน สะโพกสอบก็ค่อยๆดันความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้าสู่ช่องทางที่คับแคบและชุ่มฉ่ำของนางอย่างเชื่องช้า... เนิบนาบ... ทว่าลึกซึ้งจนสุดโคน “อึก... อา... ลึกเหลือเกิน...” หนิงเหอครางอู้อี้ในลำคอ สองแขนโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น“ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้า... หงส์น้อยของข้า”อ๋องปีศาจเริ่มขยับขับเคลื่อนจังหวะรัก บทเพลงวสันต์ในค่ำคืนนี้ไม่มีความป่าเถื่อนรุนแรง มีเพียงการ ‘เชื่อมต่อ’ อย่างแนบแน่นและลึกซึ้ง ทุกการสอดประสานเต็มไปด้วยความรัก การทะนุถนอม และการวิงวอนขอโทษต่อเรื่องราวในอดีต“พั่บ... พั่บ... พั่บ...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าหนักแน่น หยางหลงลากไล้ริมฝีปากไปตามซอกคอและลาดไหล่ ฝังรอยจูบสีเข้มประทับตราความเป็นเจ้าของด้วยความรัก เขาจงใจขยับสะโพกเน้น
หงส์เหินเหนือดารา บทที่ 17 บัลลังก์หงส์เคียงมังกร 2/2
หยางหลงเลิกคิ้วเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มพึงพอใจกลับปรากฏขึ้นบนมุมปาก “ตามใจเจ้า... ทหาร! นำตัวมันไปทำลายวรยุทธ์ทิ้ง แล้วเนรเทศไปชายแดนเหนือ!”“ไม่! ฆ่าข้าเถอะ! ให้ข้าเป็นสามัญชนไร้ค่า สู้ฆ่าข้าเสียดีกว่า นังหนิงเหอ! ปล่อยข้า!” รัชทายาทร้องลั่นดิ้นรน แต่ก็ถูกทหารเกราะดำลากตัวออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อความวุ่นวายสงบลง หยางหลงก็ก้าวเข้าไปรวบเอวบางของหนิงเหอเข้ามากอดจากทางด้านหลัง เกยคางลงบนลาดไหล่เนียนของนาง“ใจอ่อนหรือ หงส์น้อยของข้า?”“ข้าไม่ได้ใจอ่อน ข้าเพียงแค่... ตัดขาดจากอดีตอย่างสมบูรณ์แล้วต่างหาก” นางเอนหลังพิงแผงอกกว้าง “การให้เขามีชีวิตอยู่อย่างไร้เกียรติและไร้อำนาจ คือการลงทัณฑ์ที่สาสมที่สุดสำหรับคนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นเขา... จากนี้ไป ข้าไม่มีแคว้นซีโจว ไม่มีครอบครัวอีกแล้ว...” “ใครบอกว่าเจ้าไม่มีครอบครัว”อ๋องปีศาจจับไหล่นางให้หันกลับมาประจันหน้า เขาดึงม้วนราชโองการสีเหลืองทองที่ประทับตราหยกของฮ่องเต้ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้นาง“เปิ่นหวางได้ทูลขอความชอบจากเสด็จพี่... ราชโองการนี้ คือการแต่งตั้งเจ้า ให้เป็น ‘ชินอ๋องเฟย (พระชายาเอก)’ แห่งจวนชินอ๋องอย่างเป็นทางการ เจ้าไม่ใช่เชลย ไม
หงส์เหินเหนือดารา บทที่ 17 บัลลังก์หงส์เคียงมังกร 1/2
ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) หลังจากกองทัพต้าหยางคว้าชัยชนะเหนือแคว้นซีโจว์ได้อย่างเด็ดขาดเมืองหลวงก็กลับมาคึกคักและเต็มไปด้วยงานเฉลิมฉลองอีกครั้งณ ลานกว้างหน้าพระราชวัง ขบวนทัพหลวงเคลื่อนตัวเข้าสู่ประตูเมืองท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของราษฎร ทว่าท่ามกลางความยิ่งใหญ่เหล่านั้น กลับมีรถม้าคันเล็กๆ คันหนึ่งที่ดูธรรมดาสามัญ กำลังขับสวนทางออกจากประตูเมืองทิศใต้ มุ่งหน้าสู่ดินแดนทางใต้ที่ห่างไกลภายในรถม้าคันนั้น ‘เสิ่นอวี้’ ในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนนั่งพิงไหล่กว้างของ ‘เฮ่อเหลียน’ อดีตองครักษ์เงา ที่บัดนี้ถอดชุดดำและหน้ากากออกจนหมดสิ้น บาดแผลของเขาได้รับการรักษาจนสมานตัวดีแล้วเมื่อเช้าตรู่ ชินอ๋องหยางหลงได้เรียกตัวเฮ่อเหลียนเข้าพบ ไม่เพียงแต่มอบ ‘อิสรภาพ’ ให้ตามสัญญา ทว่ายังพระราชทานป้ายหยกละเว้นตาย ตั๋วเงินปึกใหญ่ และโฉนดที่ดินผืนงามในเมืองเจียงหนานให้เป็นของขวัญตั้งตัว“ท่านพี่... เจียงหนานที่พวกเรากำลังจะไป งดงามเหมือนที่ท่านเล่าให้ฟังหรือไม่” เสิ่นอวี้เงยหน้าขึ้นถาม รอยยิ้มของนางสดใสราวกับดอกไม้ที่ผลิบานรับแสงตะวัน เฮ่อเหลียนก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาก่อนจะเอื้อนเอ่ย“งดงามสิ... ที่น
บางทีคุณอาจจะชอบ
สามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.1K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู997.7K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่146.9K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง631.6K viewsนางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า80 viewsพี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก
ม่านอวี้409 viewsปราบสามีคลั่งด้วยจุมพิต
เซี่ยเค่อ66 viewsเมื่อชะตารักย้อนคืน
หนามชมพู2.0K views
