《หงส์เหินเหนือดารา》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) แสงทองของรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องทาบทาขอบฟ้า ขับไล่ความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดของค่ำคืนที่ผ่านมาจนหมดสิ้น ณ เรือนพักลับซ่อนตัวอยู่หลังม่านไผ่ภายในเขตจวนชินอ๋อง แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย กระทบลงบนใบหน้างดงามของ ‘เสิ่นอวี้’ ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่มนางขยับตัวเล็กน้อย ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่ามันหาใช่ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีเฉกเช่นห้าปีที่ผ่านมา แต่มันคือร่องรอยแห่งความรักและความปรารถนาที่บุรุษผู้หนึ่งได้สลักลึกไว้บนเรือนร่างของนางตลอดทั้งคืนดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นประปราย เสิ่นอวี้เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยว ‘เฮ่อเหลียน’ ที่กำลังนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองนางอยู่อย่างเงียบเชียบ“ตื่นแล้วหรือ ฮูหยินของข้า...” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถาม ปลายนิ้วหยาบกร้านขององครักษ์เงาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของนางออกอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสัมผัสเครื่องเคลือบชั้นสูงที่เปราะบางเสิ่นอวี้หน้าแดงซ่านเมื่อตระหนักได้ว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกา

ยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) ณ สมรภูมิชายแดน ด่านเยี่ยนเหมินกวน ท้องฟ้าเหนือช่องเขาเยี่ยนเหมินกวนถูกปกคลุมไปด้วยเมฆครึ้มสีเทาหม่น ลมเหนือพัดกรรโชกแรงหอบเอากลิ่นคาวเลือดและเถ้าถ่านคละคลุ้งไปทั่วบริเวณธงรบสีนิลปักดิ้นทองลายพยัคฆ์สะบัดพริ้วไหวอย่างดุดัน ท่ามกลางกองทัพใหญ่แห่งต้าหยางนับแสนนายที่ตั้งค่ายประชิดหน้าด่าน เสียงฝีเท้าของทหารม้าและเสียงอาวุธกระทบกันดังกึกก้อง สร้างความฮึกเหิมและน่าเกรงขามจนแผ่นดินสั่นสะเทือนเบื้องหน้ากองทัพ ร่างสูงสง่าของชินอ๋อง ‘หยางหลง’ ประทับอยู่บนหลังม้าศึกสีนิลตัวเขื่อง เขาสวมชุดเกราะหนักสีดำขลับประดับลวดลายพยัคฆ์คำราม นัยน์ตาเรียวรีทอดมองไปยังค่ายทหารของแคว้นซีโจวที่ตั้งอยู่บนเนินเขาฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง ข้างกายของเขาคือแม่ทัพทมิฬ ‘จ้าวเฟยหรง’ ในชุดเกราะสีแดงเลือดนก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากบุรุษทั้งสองจนไม่มีทหารนายใด กล้าเข้าใกล้เกินระยะห้าก้าว“พวกสุนัขซีโจวอาศัยภูมิประเทศที่เป็นต่อ ตั้งค่ายอยู่บนที่สูงเพื่อรอตั้งรับและลอบซุ่มยิงธนู” เฟยหรงเอ่ยขึ้น สายตาคมกริบประเมินค่ายกลของศัตรู“แถมแม่ทัพที่นำทัพมาคราวนี้ คือ ‘องค์รัชทายาทซีโ

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) หลังจากชัยชนะที่ด่านเยี่ยนเหมินกวน กองทัพต้าหยางก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้เบ็ดเสร็จ ชินอ๋องหยางหลงสั่งให้แม่ทัพจ้าวเฟยหรงอยู่คุมค่ายทหารแนวชายแดนเพื่อกวาดล้างเชลยศึก ส่วนตัวเขา... ควบม้าศึกสีนิลตะบึงนำทัพหลวงบางส่วนกลับสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่ม้าชั้นเลิศจะทำได้หัวใจของอ๋องปีศาจร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม! เขาได้รับรายงานจากหน่วยองครักษ์เงาที่รั้งอยู่เมืองหลวงว่า เมื่อคืนมีคนลอบวางเพลิงท้ายจวน และมีสายลับซีโจวลอบเข้าไปในตำหนักเร้นเงา! ตลอดระยะทางนับร้อยลี้ หยางหลงแทบไม่เป็นอันกินอันนอน ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตนักรบกำลังเกาะกุมหัวใจ... เขากลัวว่าเมื่อกลับไปเปิดประตูตำหนัก นางจะไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกแล้วแอ๊ด...บานประตูตำหนักเร้นเงาถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยมือที่สั่นเทาของบุรุษผู้ทรงอำนาจ สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือร่องรอยการต่อสู้ บานหน้าต่างไม้พังทลาย เศษแจกันกระเบื้องเคลือบแตกกระจายเกลื่อนพื้น และรอยเลือดที่กระเซ็นติดผนัง หยางหลงเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม“หนิงเหอ!” เขาตะโกนเรียกเสียงหลง ทิ้งหมวกเกราะลงพื้น“ข้าอย

เขาอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของนางขึ้นไปวางบนฟูกนุ่ม ก่อนจะปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออก เผยให้เห็นความเป็นชายที่ขยายใหญ่และแข็งขึงเต็มกำลังเขาตามขึ้นไปคร่อมทาบทับ ทว่าครั้งนี้ เขาไม่ได้โหมกระแทกเข้าไปอย่างป่าเถื่อนอีกต่อไป หยางหลงประคองใบหน้านางไว้ ประกบจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม แลกเปลี่ยนลมหายใจและความหอมหวาน ขณะเดียวกัน สะโพกสอบก็ค่อยๆดันความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้าสู่ช่องทางที่คับแคบและชุ่มฉ่ำของนางอย่างเชื่องช้า... เนิบนาบ... ทว่าลึกซึ้งจนสุดโคน “อึก... อา... ลึกเหลือเกิน...” หนิงเหอครางอู้อี้ในลำคอ สองแขนโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น“ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้า... หงส์น้อยของข้า”อ๋องปีศาจเริ่มขยับขับเคลื่อนจังหวะรัก บทเพลงวสันต์ในค่ำคืนนี้ไม่มีความป่าเถื่อนรุนแรง มีเพียงการ ‘เชื่อมต่อ’ อย่างแนบแน่นและลึกซึ้ง ทุกการสอดประสานเต็มไปด้วยความรัก การทะนุถนอม และการวิงวอนขอโทษต่อเรื่องราวในอดีต“พั่บ... พั่บ... พั่บ...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าหนักแน่น หยางหลงลากไล้ริมฝีปากไปตามซอกคอและลาดไหล่ ฝังรอยจูบสีเข้มประทับตราความเป็นเจ้าของด้วยความรัก เขาจงใจขยับสะโพกเน้น

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูหนาวอันแสนเยือกเย็นถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น ข่าวความสงบร่มเย็นของแคว้นต้าหยางขจรขจายไปทั่วทุกสารทิศ ณ ตำหนักกลางแห่งจวนชินอ๋อง ซึ่งเป็นดั่งศูนย์กลางอำนาจรองจากวังหลวง‘องค์หญิงหนิงเหอ’ หรือในยามนี้คือ ‘ชินอ๋องเฟย’ (พระชายาเอก) ผู้เลอโฉม กำลังนั่งตรวจดูกิจการภายในจวนและบัญชีเสบียงของกองทัพอยู่บนตั่งไม้บุผ้านุ่ม นางสวมอาภรณ์สีแดงสดปักลายหงส์เพลิงสยายปีก ขับเน้นผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้างดงามเฉี่ยวคมให้ดูสูงศักดิ์จนยากจะหาผู้ใดเปรียบ บารมีของนางในยามนี้ แผ่ซ่านจนบ่าวไพร่และขุนนางต่างก้มหัวศิโรราบด้วยความยำเกรงอย่างแท้จริง“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ... นี่คือฎีกาจากหัวเมืองชายแดนที่ส่งมาให้ท่านอ๋องพิจารณาพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านคนสนิทคุกเข่าพร้อมชูม้วนไม้ไผ่ขึ้นเหนือศีรษะ หนิงเหอรับมันมาเปิดอ่านด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะเป็นสตรี ทว่าอ๋องปีศาจผู้เป็นสวามี กลับมอบสิทธิ์ขาดให้นางสามารถร่วมตัดสินใจในราชการทหารได้อย่างเต็มที่ในขณะที่นางกำลังจดจ่ออยู่กับตัวอักษร บานประตูตำหนักก็ถูกเปิดออก ร่างสูงตระหง่านของชินอ๋อง ‘หยางหลง’ ก้าวเข้ามาภายในห้อง บ่าวไพร่ต่างรู้หน้าที่ รีบถอยร่นออกไ