Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ยามห้าย (21.00 - 22.59 น.) ณ จวนแม่ทัพทมิฬขบวนรถม้าเคลื่อนตัวผ่านความมืดมิดเข้าสู่จวนแม่ทัพที่ถูกประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงสว่างไสวทั่วทุกสารทิศ บ่าวไพร่ต่างยืนก้มหน้าอย่างรู้หน้าที่เมื่อจ้าวเฟยหรงก้าวลงจากรถม้า แล้วหันไปช้อนอุ้มร่างบอบบางในชุดมงคลสีแดงสดของ ‘หลินซินเยว่’ ขึ้นมากอดแม่ทัพหนุ่มอุ้มฮูหยินของตนก้าวยาวๆ มุ่งตรงไปยัง ‘เรือนเหมันต์’ ซึ่งเป็นเรือนหอที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างวิจิตรบรรจง ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมกรุ่น แสงเทียนมงคลสีแดงสะท้อนเงาของคนทั้งสองตกลงบนม่านมุ้งสีแดงที่พริ้วไหว เฟยหรงวางร่างของซินเยว่ลงบนเตียงไม้สลักหลังใหญ่อย่างทะนุถนอม เขารินสุรามงคลมงคลมงคลจอกคู่ ยื่นส่งให้นางหนึ่งจอกซินเยว่รับมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แม้ชายผู้นี้จะเคยล่วงเกินนางมาแล้ว ทว่าค่ำคืนนี้ต่างออกไป... คืนนี้เขาคือสามีที่ถูกต้องตามประเพณีของนาง ทั้งคู่คล้องแขนดื่มสุรามงคลร่วมสาบาน รสชาติร้อนแรงของสุราไหลบาดคอ ทว่ากลับจุดประกายความร้อนรุ่มบางอย่างในช่องท้องชายหนุ่มรับจอกสุราจากมือนางไปวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาประชิด นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจดจ้องมองใบหน้างดงา

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) แสงทองของรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องทาบทาขอบฟ้า ขับไล่ความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดของค่ำคืนที่ผ่านมาจนหมดสิ้น ณ เรือนพักลับซ่อนตัวอยู่หลังม่านไผ่ภายในเขตจวนชินอ๋อง แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย กระทบลงบนใบหน้างดงามของ ‘เสิ่นอวี้’ ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่มนางขยับตัวเล็กน้อย ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่ามันหาใช่ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีเฉกเช่นห้าปีที่ผ่านมา แต่มันคือร่องรอยแห่งความรักและความปรารถนาที่บุรุษผู้หนึ่งได้สลักลึกไว้บนเรือนร่างของนางตลอดทั้งคืนดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นประปราย เสิ่นอวี้เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยว ‘เฮ่อเหลียน’ ที่กำลังนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองนางอยู่อย่างเงียบเชียบ“ตื่นแล้วหรือ ฮูหยินของข้า...” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถาม ปลายนิ้วหยาบกร้านขององครักษ์เงาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของนางออกอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสัมผัสเครื่องเคลือบชั้นสูงที่เปราะบางเสิ่นอวี้หน้าแดงซ่านเมื่อตระหนักได้ว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกา

ยามเฉิน (07.00 - 08.59 น.) เสียงกลองรบใบใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าประตูอู่เหมินของวังหลวงต้าหยางถูกรัวตีจนดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวง เสียงกังวานทุ้มต่ำและหนักแน่นของมันคือสัญญาณเตือนภัยสูงสุดที่ไม่ได้ดังมานานนับสิบปี... สัญญาณแห่ง‘ไฟสงคราม’ ได้ปะทุขึ้นแล้ว!ณ พระที่นั่งไท่เหอ บรรยากาศการประชุมเช้าของราชสำนักเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะจับตัวเป็นก้อน ฮ่องเต้ต้าหยางประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์ถมึงทึง เบื้องล่างคือเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่ยืนก้มหน้าเงียบกริบชินอ๋อง ‘หยางหลง’ และแม่ทัพทมิฬ ‘จ้าวเฟยหรง’ ยืนอยู่หน้าสุดในชุดเกราะนักรบเต็มยศ สีหน้าของบุรุษผู้ทรงอำนาจทั้งสองเหี้ยมเกรียมและดุดันดั่งเทพอาญาแห่งสวรรค์ “ฝ่าบาท... สายสืบม้าเร็วจากชายแดนเหนือรายงานว่า แคว้นซีโจวได้ฉีกสนธิสัญญาสงบศึกทิ้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขุนนางกรมกลาโหมคนใหม่ที่เพิ่งรับตำแหน่งแทนหวังฉี ก้าวออกมารายงานด้วยน้ำเสียงเครียด“ฮ่องเต้ซีโจวอ้างเหตุผลว่าต้าหยางกักขังและทรมานองค์หญิงหนิงเหอ จึงได้ยกทัพใหญ่เรือนแสน บุกประชิดด่านเยี่ยนเหมินกวนตั้งแต่เมื่อคืนนี้... ผนวกกับเส้นทางลาดตระเวนที่กบฏหวังฉีแอบส่งให้พวกมัน

ยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) ณ สมรภูมิชายแดน ด่านเยี่ยนเหมินกวน ท้องฟ้าเหนือช่องเขาเยี่ยนเหมินกวนถูกปกคลุมไปด้วยเมฆครึ้มสีเทาหม่น ลมเหนือพัดกรรโชกแรงหอบเอากลิ่นคาวเลือดและเถ้าถ่านคละคลุ้งไปทั่วบริเวณธงรบสีนิลปักดิ้นทองลายพยัคฆ์สะบัดพริ้วไหวอย่างดุดัน ท่ามกลางกองทัพใหญ่แห่งต้าหยางนับแสนนายที่ตั้งค่ายประชิดหน้าด่าน เสียงฝีเท้าของทหารม้าและเสียงอาวุธกระทบกันดังกึกก้อง สร้างความฮึกเหิมและน่าเกรงขามจนแผ่นดินสั่นสะเทือนเบื้องหน้ากองทัพ ร่างสูงสง่าของชินอ๋อง ‘หยางหลง’ ประทับอยู่บนหลังม้าศึกสีนิลตัวเขื่อง เขาสวมชุดเกราะหนักสีดำขลับประดับลวดลายพยัคฆ์คำราม นัยน์ตาเรียวรีทอดมองไปยังค่ายทหารของแคว้นซีโจวที่ตั้งอยู่บนเนินเขาฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง ข้างกายของเขาคือแม่ทัพทมิฬ ‘จ้าวเฟยหรง’ ในชุดเกราะสีแดงเลือดนก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากบุรุษทั้งสองจนไม่มีทหารนายใด กล้าเข้าใกล้เกินระยะห้าก้าว“พวกสุนัขซีโจวอาศัยภูมิประเทศที่เป็นต่อ ตั้งค่ายอยู่บนที่สูงเพื่อรอตั้งรับและลอบซุ่มยิงธนู” เฟยหรงเอ่ยขึ้น สายตาคมกริบประเมินค่ายกลของศัตรู“แถมแม่ทัพที่นำทัพมาคราวนี้ คือ ‘องค์รัชทายาทซีโ

ยามโฉ่ว (01.00 - 02.59 น.) ณ เมืองหลวงต้าหยาง ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยแสงสีส้มแดงที่สว่างวาบขึ้นบริเวณโกดังเก็บฟืนท้ายจวนชินอ๋อง!“ไฟไหม้! มีคนลอบวางเพลิง ทหาร! รีบไปดับไฟเร็วเข้า!” เสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงฝีเท้าของทหารยามดังระงมไปทั่วจวน ความวุ่นวายถูกจุดประกายขึ้นตามแผนการที่ถูกวางเอาไว้ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเวรยามให้มุ่งหน้าไปยังท้ายจวนจนหมดสิ้นณ ตำหนักเร้นเงา‘องค์หญิงหนิงเหอ’ ยืนกำกุญแจทองเหลืองในมือแน่น ร่างกายของนางสั่นสะท้าน มือที่เย็นเฉียบสอดกุญแจเข้าไปในแม่กุญแจของลูกกรงหน้าต่าง เสียงดังกริ๊กเบาๆ บ่งบอกว่าพันธนาการถูกปลดออกแล้ว นางผลักบานหน้าต่างเปิดออก ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาปะทะใบหน้าเบื้องล่างหน้าต่าง เงาดำสามร่างในชุดรัดกุมสีเข้มกระโดดลงมาจากกำแพงจวนอย่างเงียบเชียบ พวกเขาคือสายลับแคว้นซีโจวที่แฝงตัวมาเพื่อพานางหลบหนี“องค์หญิง! ทรงรีบลงมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ รถม้าจอดรออยู่ที่ตรอกลับด้านนอกแล้ว เราต้องรีบออกเดินทางก่อนที่ทหารต้าหยางจะรู้ตัว!” หนึ่งในสายลับกระซิบเรียกอย่างเร่งร้อน หนิงเหอมองลงไปหาคนเหล่านั้น ทว่าเท