Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ประโยคที่ว่า ‘ผมทำให้เองกับมือ’ ดังซ้ำไปมายากจะสลัดหลุด เจียลี่พยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ถูกแววตาคู่คมจ้องมองมาคล้ายจะตอกย้ำว่าเขาพูดจริง! ทว่าบางทีโกหกกันซะยังดีกว่า เจียลี่ไม่กล้าโวยวาย อย่าว่าแต่โวยวาย แค่ปริปากส่งเสียงก็ยังไม่กล้า เขาอุตส่าห์ช่วยเธอนี่นา แค่เรื่องเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่านั้นเอง…

ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน ครอบครัวของเจียลี่กับอี้เฉินรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยที่ลี่ซ่านเจี้ยนไม่ได้ร่ำรวย เป็นเพียงครอบครัวฐานะปานกลาง ในตอนนั้นเจียลี่อายุเพียงสิบหกปี ส่วนอี้เฉินเขาอยู่ในช่วงเตรียมสอบเข้ามหา’ลัย อาจเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน เจียลี่จึงมักพบเจอกับหนุ่มรุ่นพี่อยู่เสมอ จากแอบมองก็กลายเป็นคว

เจียลี่ถูกอี้เฉินลากไปทักทายแขกเหรื่อภายในงาน หลายครั้งเธอทำหน้าบึ้งตึงก็มักจะถูกเขาใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ ที่แขนบ้าง เอวบ้าง อี้เฉินเอ่ยเตือนว่าเธอไม่ควรแสดงกิริยาเช่นนั้นออกมา เจียลี่ฟังแต่ไม่คิดทำตาม เธอยังคงเส้นคงวาในการทำหน้านิ่งเฉยไม่สนโลก กระทั่งถึงตอนที่อี้เฉินต้องพบปะพูดคุยกับประธานหยวน เจ้า

“ผมจะถอนหุ้นออกจากหวังเจี่ยนฉีให้หมดขืนคุณยังทำตัวไร้มารยาทอยู่อย่างนี้” “ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” หวังเหล่ยหันไปทางคนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่ง “โจชือได้ยินคุณชายหยวนพูดแล้วใช่ไหม เช็กให้หน่อยว่าสกุลหยวนถือหุ้นหวังเจี่ยนฉีเท่าไร รู้คำตอบแล้วไม่ต้องรายงาน…ฝากถอนหุ้นออกให้หมดเลยแล้วกัน” สิ้นสุดคำสั่งโจ

ภายในลิฟต์ร้อนอบอ้าวอย่างบอกไม่ถูก เจียลี่ยังคงอยู่ในชุดราตรีสีชมพูหม่นเปิดเปลือยหัวไหล่กระจ่างใส คราบไวน์แดงยังเด่นชัดตั้งแต่บริเวณเกาะอกลากยาวไปถึงช่วงลำตัวและกระจายเป็นวงกว้างอีกหลายจุด หวังเหล่ยได้กลิ่นไวน์หมักโชยมาจากร่างเล็กด้านข้าง เขาปรายตามองครู่หนึ่งจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอีก เจียลี่สะดุ้ง