Todos os capítulos de ลืมรักครานี้ สามีเสียใจแล้ว: Capítulo 1 - Capítulo 10

“หากภายในสามวันนี้ เขายังคงไม่ชอบพวกเรา พวกเราค่อยไปจากที่นี่ ดีหรือไม่ขอรับท่านแม่?”ข้ามองใบหน้าอันโศกเศร้าของบุตรชาย เห็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้รับความรักจากผู้เป็นบิดา ก็อดปวดใจมิได้“ได้สิ ตามใจเสี่ยวจิ่งทุกอย่าง”ข้าให้เวลาเซียวหวยเฉิงเป็นครั้งสุดท้ายสามวันหากผ่านไปสามวันแล้ว เขาไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยข้าจะพาบุตรชายเดินออกจากจวนแม่ทัพไปโดยไม่ลังเลเช้าตรู่วันถัดมา ทั่วทั้งจวนแม่ทัพต่างยุ่งง่วนอยู่กับการเตรียมงานมงคลสมรสที่กำลังจะมาถึงข้านั่งอยู่ริมหน้าต่าง เฝ้ามองดูอย่างสงบเยือกเย็นเซียวหวยเฉิงกับจวงอวี่เหมียนเป็นคู่รักวัยเยาว์ผู้เติบโตมาด้วยกัน สนิทสนมไร้ความแคลงใจในยามนั้น เดิมทีพวกเขาก็ถึงขั้นพูดคุยเรื่องหมั้นหมายตบแต่งกันแล้วทว่าจวงอวี่เหมียนกลับไม่ยินยอม นางหนีไปเพียงเพราะต้องการเสาะแสวงหาอิสระที่ตนกล่าวอ้างตั้งแต่นั้นมาคนทั้งสองจึงต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางเซียวหวยเฉิงแทบจะแหลกสลายไปทั้งร่าง เขาใช้สุราดับความทุกข์ระทมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันครานั้น บิดาของข้าเคยช่วยชีวิตบิดาของเซียวหวยเฉิงไว้ จึงแลกได้หนังสือแต่งงานมาแผ่นหนึ่งข้าจึงต้อ

เซียวหวยเฉิง ในที่สุดก็ได้ทำหน้าที่พ่อเป็นครั้งแรกเสียทีรุ่งเช้าวันต่อมา เสี่ยวจิ่งเบิกบานใจยิ่งนัก เขาถึงกับยอมสวมชุดใหม่ที่สั่งตัดไว้สำหรับวันขึ้นปีใหม่มาอวดอย่างกระตือรือร้น“ท่านแม่ กระดุมเสื้อของข้าติดเบี้ยวหรือเปล่าขอรับ ท่านพ่อชอบให้แต่งตัวเรียบร้อยมิใช่หรือ”“วันนี้พวกเราไปหาของอร่อยกินกันก่อน แล้วค่อยไปดูโคมไฟนะขอรับ!”“ถังหูลู่ตรงหน้าประตู ข้าก็อยากกินสักสองไม้ด้วย!”พูดมาถึงตรงนี้ บุตรชายก็พลันแววตาตื่นตระหนกและวิตกกังวลขึ้นมา “ท่านแม่ หากข้าตะกละเช่นนี้ ท่านพ่อจะยิ่งไม่ชอบข้าเข้าไปใหญ่หรือเปล่าขอรับ?”เมื่อได้ยินดังนั้น ข้าก็ชะงักไปนัยน์ตาข้าเปี่ยมไปด้วยความสงสารจับใจ ลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรชายพลางเอ่ยว่า “คนที่รักเจ้า ต่อให้เจ้าเป็นอย่างไรเขาก็รักเจ้า ส่วนคนที่ไม่รักเจ้า ก็อย่าได้ไปไขว่คว้าหรือฝืนใจเขาเลย”เสี่ยวจิ่งทำสีหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็คล้ายไม่เข้าใจข้าพาเขาไปนั่งรอที่เรือนโถงหน้า ทว่ารอนานสองนาน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเซียวหวยเฉิงพ่อบ้านรีบร้อนเดินเข้ามา “ฮูหยิน ท่านแม่ทัพพาคุณหนูจวงไปเที่ยวงานเทศกาลตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ พวกท่านไม่ต้องรออีกแล้ว”เสี่ยวเถา

นางจงใจรั้งรออยู่หนึ่งคืนเต็ม ก่อนจะให้คนนำจดหมายมาส่งเซียวหวยเฉิงรับจดหมายมาถือไว้ในมือก่อนจะอดเอ่ยปากมิได้ว่า “นางกำลังเล่นกลอันใดอยู่อีก?”“เจ้ากลับไปบอกคุณหนูของเจ้าเสียเถอะว่า ลูกไม้น่ารังเกียจอย่างการเล่นตัวทำเป็นถอยเพื่อรุกเช่นนี้ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก สั่งให้นางจดจำสถานะของตัวเองให้ดี ในจวนแม่ทัพย่อมมีที่ทางให้พวกนางอยู่แล้ว”เสี่ยวเถามองเซียวหวยเฉิงเก็บจดหมายซุกไว้ในอกเสื้อ แล้วรีบร้อนไปเข้าเฝ้ายามเช้านางไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรมากความ ก็สะพายห่อสัมภาระของตนเองขึ้นหลัง แล้วก้าวเดินออกจากจวนแม่ทัพไปเช่นกันข้ากับบุตรชายนั่งรถม้าเดินทางเช่นนั้นตลอดทั้งคืน กระทั่งพ้นจากเขตเมืองหลวงออกมาได้อย่างแท้จริง ข้าจึงลอบผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอกราวกับได้รับชีวิตใหม่อีกครั้งข้าสวมหน้ากากหนังมนุษย์ที่บิดาเคยมอบให้ไว้ นับแต่นี้เป็นต้นไป ใต้หล้าจะไม่มีหลินอวิ๋นเฉี่ยนอีกต่อไปมีเพียงท่านหมออวิ๋นเซินที่พาบุตรชายท่องเที่ยวไปทั่วทุกสารทิศ คอยตรวจรักษาโรคช่วยชีวิตผู้คนเท่านั้นเซียวหวยเฉิงที่เพิ่งเสร็จสิ้นการไปเข้าเฝ้ายามเช้า ระหว่างเดินทางกลับจวนได้เหลือบไปเห็นพ่อค้าแผงลอยข้างทางกำลัง

“นางจะตัดใจปล่อยให้ลูกไม่มีพ่อได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางเป็นเพียงหญิงกำพร้าที่ไร้หนทางไปและหามีผู้ใดให้พึ่งพิง นางจะหนีไปอยู่ที่ไหนได้กัน?”“อีกทั้งนางก็กินกู่ลืมเศร้าเข้าไปตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว ย่อมไม่มีความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจอย่างแน่นอน เหตุใดจู่ๆ ถึงได้ตัดสินใจทิ้งจวนแม่ทัพไปอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้เล่า?”เขาก็ยังคงไม่ยอมเชื่อว่า ข้ากับบุตรชายจากไปแล้วจริงๆเพียงส่งเสียงเรียกคำเดียว เขาก็เรียกองครักษ์เงาของตนออกมา “ไปสืบดูให้ข้าทีว่า หลินอวิ๋นเฉี่ยนพาบุตรชายของข้าหนีไปที่ใดแล้ว!”องครักษ์เงาพยักหน้าเตรียมจะจากไปแต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วก็สืบดูด้วยว่า สามเดือนก่อนจวงอวี่เหมียนได้ทำอะไรลงไปบ้าง!”ส่วนข้าพาบุตรชายออกห่างจากเมืองหลวงและมุ่งหน้าสู่ชายแดนแล้วทิวทัศน์ชายแดนไม่ได้แห้งแล้งอย่างที่ข้าจินตนาการไว้เลย ลมพัดทุ่งหญ้าจนเผยให้เห็นฝูงวัวฝูงแกะ งดงามราวกับภาพวาดที่มีชีวิตชีวาภาพหนึ่งข้ากับบุตรชายปลอมแปลงใบหน้า และเช่าร้านค้าเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ชายแดนเพื่อเปิดรักษาโรคให้แก่ผู้คนเหล่าคนเฒ่าคนแก่ละแวกนั้นมักชอบมาจับกลุ่มคุยเรื่องชาวบ้านกันที่หน้าโรงหมอเ

“เมื่อก่อน...เจ้าเคยรักข้าด้วยหรือ?”“หากไม่ใช่ แล้วจะให้เป็นอะไรเล่า?”ข้าแค่นยิ้มเย็นชาพลางจิบชาอึกหนึ่ง“ยามท่านออกไปเข้าเฝ้ายามเช้า ข้าเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ท่าน ยามท่านเมามายไร้สติ ข้าก็เคี่ยวน้ำแกงสร่างเมาให้ท่าน...ข้าทำเพื่อท่านมานานถึงสิบปี แต่ท่านกลับมองไม่ออกถึงความรักของข้า ช่างน่าขบขันสิ้นดีมิใช่หรือ?”เมื่อเห็นใบหน้าของบุรุษตรงหน้าค่อยๆ ซีดเผือดลงในใจข้ากลับมีเพียงความปล่อยวาง“ท่านรู้หรือไม่ว่า พวกเด็กๆ ในเรือนหลังของจวนแม่ทัพ นินทาพูดถึงเสี่ยวจิ่งกันอย่างไรบ้าง”“ด่าว่าเขาเป็นเด็กไม่มีพ่อ บอกว่าเขาเป็นบุตรชายของคนเลี้ยงม้าในจวนแม่ทัพ ตราหน้าว่าเขาเป็นเด็กหลอกลวงขี้โกหก”“เสี่ยวจิ่งเพียงแค่พูดความจริง ทว่าบิดาแท้ๆ ของเขากลับทำให้เขากลายเป็นเด็กโกหกหน้าซื่อ ท่านยังมีคุณสมบัติพอจะพูดว่ารักลูกอีกหรือ?”“ตลอดหลายปีมานี้ สิ่งเดียวที่ท่านตั้งใจจะมอบให้เขา ก็คือแมวลายสลิดที่ถูกสตรีในดวงใจของท่านตีจนตายตัวนั้นหรือ?”ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เซียวหวยเฉิงก็นั่งนิ่งตะลึงมองข้าอย่างโง่งม“เขายังอายุน้อย วันหน้าทุกปีในวันเทศกาลปีใหม่ ข้าจะพาเขาไปเดินเที่ยวงานเทศกาล สิ่งใดที่เขาป