บทที่ 4

เซียวหวยเฉิง ในที่สุดก็ได้ทำหน้าที่พ่อเป็นครั้งแรกเสียที

รุ่งเช้าวันต่อมา เสี่ยวจิ่งเบิกบานใจยิ่งนัก เขาถึงกับยอมสวมชุดใหม่ที่สั่งตัดไว้สำหรับวันขึ้นปีใหม่มาอวดอย่างกระตือรือร้น

“ท่านแม่ กระดุมเสื้อของข้าติดเบี้ยวหรือเปล่าขอรับ ท่านพ่อชอบให้แต่งตัวเรียบร้อยมิใช่หรือ”

“วันนี้พวกเราไปหาของอร่อยกินกันก่อน แล้วค่อยไปดูโคมไฟนะขอรับ!”

“ถังหูลู่ตรงหน้าประตู ข้าก็อยากกินสักสองไม้ด้วย!”

พูดมาถึงตรงนี้ บุตรชายก็พลันแววตาตื่นตระหนกและวิตกกังวลขึ้นมา “ท่านแม่ หากข้าตะกละเช่นนี้ ท่านพ่อจะยิ่งไม่ชอบข้าเข้าไปใหญ่หรือเปล่าขอรับ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ข้าก็ชะงักไป

นัยน์ตาข้าเปี่ยมไปด้วยความสงสารจับใจ ลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรชายพลางเอ่ยว่า “คนที่รักเจ้า ต่อให้เจ้าเป็นอย่างไรเขาก็รักเจ้า ส่วนคนที่ไม่รักเจ้า ก็อย่าได้ไปไขว่คว้าหรือฝืนใจเขาเลย”

เสี่ยวจิ่งทำสีหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็คล้ายไม่เข้าใจ

ข้าพาเขาไปนั่งรอที่เรือนโถงหน้า ทว่ารอนานสองนาน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเซียวหวยเฉิง

พ่อบ้านรีบร้อนเดินเข้ามา “ฮูหยิน ท่านแม่ทัพพาคุณหนูจวงไปเที่ยวงานเทศกาลตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ พวกท่านไม่ต้องรออีกแล้ว”

เสี่ยวเถาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านแม่ทัพทำเกินไปแล้ว! รับปากกันไว้ดิบดี ฮูหยินกับคุณชายตั้งตารอคอยกันปานนี้ ไฉนเขาถึงกล้าตระบัดสัตย์ไม่รักษาสัญญาเล่า!”

ทว่าข้ากลับไม่ได้รู้สึกโศกเศร้าเสียใจอย่างที่คิดไว้ ข้าไม่เหมือนเสี่ยวจิ่งที่ยังคงตั้งความหวังในตัวเซียวหวยเฉิง

อีกทั้งกู่ลืมเศร้ากำลังกัดกินความรักที่ข้ามีต่อเขา ในยามนี้ แม้แต่ความรู้สึกเจ็บปวดข้ายังสัมผัสได้เบาบางลงไปมาก

เสี่ยวจิ่งมองข้าด้วยสายตาเป็นห่วง “ท่านแม่ ท่านอย่าเสียใจไปเลยนะขอรับ ยังมีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน”

ข้ามองดูบุตรชาย ทั้งที่เขาคือคนที่ตั้งตารอคอยมากที่สุดแท้ๆ “แม่ไม่เสียใจเลย เสี่ยวจิ่งก็อย่าเศร้าไปนะ เดี๋ยวแม่พาเจ้าไปเที่ยวงานเทศกาลเอง ดีไหม?”

เสี่ยวจิ่งฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “ข้าไม่เป็นไรขอรับ ข้ารู้ว่าท่านพ่อมีงานยุ่ง เขาต้องไปอยู่กับคนที่เขาชอบ”

“ข้ามีท่านแม่คนเดียวก็พอแล้ว ไม่อยากไปเที่ยวงานเทศกาลแล้วล่ะขอรับ ท่านแม่ พวกเราอยู่ฉลองกันในจวนเถิดนะ ในจวนเรายังมีแมวน้อยอยู่อีกตั้งตัวหนึ่งนะขอรับ”

ข้าลูบศีรษะเขาด้วยความสงสารจับใจ “ได้สิ”

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันมงคลสมรสแล้ว และเป็นวันสุดท้ายที่พวกเราจะได้อาศัยอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้

วันมงคลสมรส

เซียวหวยเฉิงสีหน้าเปี่ยมด้วยความปีติยินดี ยามได้ตบแต่งสตรีในดวงใจของตนเอง นิ้วมือของเขาถึงกับสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

ข้ากับเสี่ยวจิ่งก็มาร่วมงานด้วยเช่นกัน โดยอ้างว่ามาในฐานะหมอประจำจวน

ข้าคิดดูแล้ว คงเป็นเพราะเมื่อวานสตรีในดวงใจของเขาบังเอิญเห็นหน้าเข้า เขาจึงจำต้องกุสถานะนี้ขึ้นมาเพื่อใช้ตบตากระมัง

ข้ากับลูกนั่งอยู่ตรงมุมอันห่างไกล

งานเลี้ยงในครานี้ครึกครื้นยิ่งนัก แขกเหรื่อต่างพากันรินสุราคารวะ กล่าวทักทาย และมอบคำอวยพรให้แก่กัน เมื่อเทียบกับตอนที่เขาแต่งงานกับข้าในอดีตแล้ว งานในครานี้ช่างครึกครื้นกว่ากันมากนัก

หลังเสร็จสิ้นพิธี จวงอวี่เหมียนก็พลันไออย่างหนัก

เซียวหวยเฉิงสีหน้าตระหนกตกใจ รีบสั่งให้พ่อบ้านไปตามหมอหลวงมาตรวจชีพจรเพื่อรักษาทันที

ทว่านางกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าแพ้แมวมาแต่กำเนิด หากได้กลิ่นแมวก็จะไอหนัก ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดวันนี้จู่ๆ ถึงกำเริบขึ้นมาได้”

“แต่ข้าเคยได้ยินพ่อบ้านพูดว่า แม่นางหลินที่พักอยู่เรือนปีกเป็นบุตรีของหมอเทวดาหลิน มิสู้ให้นางมาช่วยฝังเข็มรักษาข้าสักครั้งดีหรือไม่เจ้าคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของคนในจวนต่างก็แปรเปลี่ยนไป คล้ายประหลาดใจว่าเหตุใดข้าถึงเปลี่ยนจากฮูหยินแม่ทัพกลายมาเป็นบุตรีหมอเทวดาไปได้

เซียวหวยเฉิงเม้มริมฝีปากแน่น เผลอเหลือบมองมาทางข้าด้วยแววตาลังเลใจวูบหนึ่ง

ข้าเช็ดคราบมันที่มุมปากให้บุตรชาย แล้วลุกขึ้นยืนแต่โดยดี “ย่อมได้อยู่แล้ว”

เพียงแค่ปรายตามองแวบเดียว ข้าก็มองออกถึงความลับในตัวสตรีผู้นี้

ทว่าข้ายังไม่คิดจะเอ่ยมันออกมาตอนนี้ รอให้ข้ากับเสี่ยวจิ่งจากไปเสียก่อน แล้วค่อยใช้มันเป็นของขวัญมอบให้เซียวหวยเฉิง เช่นนั้นไม่ยิ่งยอดเยี่ยมหรอกหรือ

ข้าหยิบห่อเข็มที่พกติดตัวออกมา เตรียมจะลงมือฝังเข็ม

ทว่าจวงอวี่เหมียนกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทีเสแสร้งมารยา

“ได้ยินมาว่า วิชาแพทย์ของหมอเทวดาหลินล้ำเลิศถึงขั้นชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ สาวใช้ของข้าเพิ่งจะจับแมวจรจัดมาได้ตัวหนึ่ง มิสู้ให้แม่นางหลินลองฝังเข็มให้แมวตัวนี้ เพื่อแสดงให้พวกเราได้เห็นเป็นขวัญตาหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ?”

สิ้นเสียงพูด สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังจวงอวี่เหมียนก็โยนซากแมวลายสลิดที่ตายแล้วออกมาตัวหนึ่ง

ข้าพลันหน้าเปลี่ยนสี ทันทีที่คิดจะยื่นมือไปปิดตา ทว่าบุตรชายก็มองเห็นมันเสียแล้ว