บทที่ 2

“หากภายในสามวันนี้ เขายังคงไม่ชอบพวกเรา พวกเราค่อยไปจากที่นี่ ดีหรือไม่ขอรับท่านแม่?”

ข้ามองใบหน้าอันโศกเศร้าของบุตรชาย เห็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้รับความรักจากผู้เป็นบิดา ก็อดปวดใจมิได้

“ได้สิ ตามใจเสี่ยวจิ่งทุกอย่าง”

ข้าให้เวลาเซียวหวยเฉิงเป็นครั้งสุดท้ายสามวัน

หากผ่านไปสามวันแล้ว เขาไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

ข้าจะพาบุตรชายเดินออกจากจวนแม่ทัพไปโดยไม่ลังเล

เช้าตรู่วันถัดมา ทั่วทั้งจวนแม่ทัพต่างยุ่งง่วนอยู่กับการเตรียมงานมงคลสมรสที่กำลังจะมาถึง

ข้านั่งอยู่ริมหน้าต่าง เฝ้ามองดูอย่างสงบเยือกเย็น

เซียวหวยเฉิงกับจวงอวี่เหมียนเป็นคู่รักวัยเยาว์ผู้เติบโตมาด้วยกัน สนิทสนมไร้ความแคลงใจ

ในยามนั้น เดิมทีพวกเขาก็ถึงขั้นพูดคุยเรื่องหมั้นหมายตบแต่งกันแล้ว

ทว่าจวงอวี่เหมียนกลับไม่ยินยอม นางหนีไปเพียงเพราะต้องการเสาะแสวงหาอิสระที่ตนกล่าวอ้าง

ตั้งแต่นั้นมาคนทั้งสองจึงต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง

เซียวหวยเฉิงแทบจะแหลกสลายไปทั้งร่าง เขาใช้สุราดับความทุกข์ระทมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ครานั้น บิดาของข้าเคยช่วยชีวิตบิดาของเซียวหวยเฉิงไว้ จึงแลกได้หนังสือแต่งงานมาแผ่นหนึ่ง

ข้าจึงต้องออกเรือนกับเซียวหวยเฉิงทั้งเช่นนั้น พิธีมงคลสมรสเรียบง่ายเงียบเหงา มิได้ยิ่งใหญ่อลังการเหมือนยามที่เขาตบแต่งจวงอวี่เหมียนเข้าจวนในยามนี้เลยสักนิด

เมื่อวานสาวใช้มารายงานข้าว่า “ท่านแม่ทัพมีคำสั่งว่า ทะ ท่านจะตบแต่งแม่นางจวงเข้ามาเป็นภรรยาเอก ฮูหยินจะต้องสละตำแหน่งภรรยาเอก แล้วย้ายไปอยู่ที่เรือนปีกกับคุณชายน้อย ห้ามออกมาข้างนอกอีกเจ้าค่ะ”

เมื่อวานข้ายังคงไม่ยอมตัดใจ รุดไปหาเซียวหวยเฉิง

“ได้ยินว่าท่านจะตบแต่งผู้อื่นอย่างถูกต้องตามประเพณี ยามที่ท่านแต่งข้าเข้าจวน เคยสาบานกับบิดาของข้าว่าจะมีข้าเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิต เรื่องพวกนี้ ท่านไม่ยอมรับแล้วหรือ?”

แววตาของเซียวหวยเฉิงเย็นชาไร้ความรู้สึก “ปีนั้นบิดาของเจ้าใช้บุญคุณที่ช่วยชีวิตมาบีบบังคับ ข้าถึงต้องตบแต่งเจ้า ข้าจะไปยึดมั่นในคำสาบานได้อย่างไร?”

ข้าชะงักไป เขามองข้าอีกครา “ทว่าในเมื่อแต่งเจ้าเข้ามาแล้ว ข้าย่อมต้องรับผิดชอบ เจ้ากับลูกจงอยู่อย่างสงบในจวนเถิด ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าต้องขาดแคลนสิ่งใด แต่พวกเจ้าต้องรู้จักเจียมตัว ห้ามไปรบกวนอวี่เหมียน และห้ามทำให้นางต้องเสียใจเป็นอันขาด”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากพูดกับข้ายาวถึงเพียงนี้

ทว่ากลับเป็นไปเพื่อเตือนให้ข้าเจียมตน อย่าได้ไปรบกวนยอดดวงใจของเขาตามใจชอบ

ข้าหมดแรงกายแรงใจ พลันหัวเราะออกมา

หัวเราะลั่นท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ หัวเราะจนน้ำตาร่วงไหล หยาดน้ำตาปะปนกับสายฝนไหลผ่านปรางแก้ม ก่อนหยดร่วงลงสู่พื้นดินอันชื้นแฉะและเต็มไปด้วยโคลนตม

เขาเพียงมองดูข้าแตกสลายด้วยความสงบเยือกเย็นเท่านั้น

จากนั้น เขาก็ล้วงเม็ดยาสีน้ำตาลเม็ดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นมาตรงหน้าข้า “หากเจ้ารู้สึกเจ็บปวดทรมานนัก ก็กินสิ่งนี้ลงไปเสีย พวกเราจะได้หลุดพ้นกันทั้งสองฝ่าย”

“นี่คือสิ่งใดกัน?”

“กู่ลืมเศร้า”

ได้ยินเช่นนั้น ข้าจึงหลุบตาต่ำลง ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายบดบังหางตาที่แดงระเรื่อ

ข้ารับเม็ดยานั้นมา แล้วกลืนมันลงคอต่อหน้าเขาตรงนั้นทันที

อันที่จริงต่อให้เขาไม่มอบกู่ลืมเศร้าให้ ข้าก็ตัดสินใจไว้แล้ว

ทว่าข้ายังคงต้องขอบคุณเขาที่มอบโอกาสให้ข้าได้ลืมเลือน

ลืมเลือนวาสนาการครองคู่ที่มีเพียงชื่อแต่ไร้ความจริง ลืมเลือนสามีที่ไม่มีวันรักข้าผู้นี้

เมื่อดึงห้วงความทรงจำกลับคืนมา หัวใจของข้าก็บีบรัดแน่น ความเจ็บปวดรุนแรงพลันแผ่ซ่านขึ้นมา ทว่ามันกลับค่อยๆ สงบลงอีกครั้ง

ความทรงจำเมื่อครู่นี้ถูกลบหายไปอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอยเสียแล้ว

ยามนั้น บุตรชายประคองลูกกวาดไว้เต็มสองมือ แล้วยื่นมาตรงหน้าข้า

“ท่านแม่ พ่อบ้านจางโปรยขนมมงคลอยู่ที่เรือนหน้า ท่านดูสิขอรับ ข้าเก็บกลับมาได้เยอะแยะเลย!”

“ท่านลองชิมดูสิขอรับ หวานมากเลยนะ”

ลูกกวาดเม็ดหนึ่งถูกยื่นมาจ่อตรงริมฝีปากของข้า

ข้าอ้าปากตามสัญชาตญาณ ขนมมงคลค่อยๆ ละลายในปาก แต่รสชาติกลับขมปร่าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ขณะที่ข้ากำลังจะยิ้มตอบบุตรชาย กลับพบว่าเขากำลังยืนเหม่อมองไปไกลๆ

ข้ามองตามสายตาเขาไป ก็เห็นเซียวหวยเฉิงกำลังประคองจวงอวี่เหมียนอย่างทะนุถนอม พากันเดินเล่นอยู่ในลานเรือน

สีหน้าและแววตาของเขานุ่มนวลอ่อนโยนเป็นพิเศษ

กิริยาอันแสนอ่อนโยนลึกซึ้งเช่นนี้ ข้ากับลูกไม่เคยได้เห็นเลยสักครั้ง

ข้าคิดจะจูงเสี่ยวจิ่งกลับเข้าเรือน

ทว่าจวงอวี่เหมียนกลับพบพวกเราเสียก่อน นางชี้มาที่บุตรชาย พลางเอ่ยถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา “หวยเฉิง เด็กคนนั้นกับสตรีผู้นั้นเป็นใครหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ในจวนได้?”