บทที่ 5

แมวน้อยสุดที่รักของเขา บัดนี้กลับนอนตายในสภาพบาดแผลเหวอะหวะเต็มตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่ายามมีชีวิตต้องทรมานแสนสาหัส ถูกทุบตีจนตายคามือ

เด็กน้อยผู้รู้ความไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าคนนอกมาก่อน

ทว่าเขาก็เป็นเพียงเด็กน้อยวัยไม่กี่ขวบเท่านั้น

พริบตาต่อมา เขาก็ไม่อาจอดกลั้นไว้อีกต่อไป ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่นแล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดซากแมวตัวนั้นเอาไว้

“เหตุใดต้องตีมันจนตายด้วย มันทำผิดอันใดกัน?”

แววตาของจวงอวี่เหมียนฉายแววได้ใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่านางก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

“ก็เพราะข้ารู้สึกไม่สบายตัว แมวตัวนี้จึงสมควรถูกตีตาย มีปัญหาอะไรงั้นหรือ?”

เซียวหวยเฉิงตวาดลั่น “ร้องไห้อะไรกันนักหนา ก็แค่แมวจรจัดตัวหนึ่งเท่านั้น”

เสี่ยวจิ่งอุ้มซากแมวนิ่งค้างอยู่กับที่ อดมิได้ที่จะเงยหน้ามองเขา

เซียวหวยเฉิงคล้ายจะรู้ตัวว่าเมื่อครู่นี้ใช้น้ำเสียงรุนแรงเกินไป จึงเผลอผ่อนน้ำเสียงลงโดยไม่รู้ตัว

“เสี่ยวจิ่ง ก็แค่แมวจรจัดตัวหนึ่งเท่านั้น”

“อีกไม่กี่วันจะมีงานล่าสัตว์ในฤดูหนาว เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปด้วยแล้วหาแมวตัวใหม่มาให้เจ้าเอง”

การได้เข้าร่วมงานล่าสัตว์ฤดูหนาวพร้อมหน้ากับบิดา

คือสิ่งที่เขาเคยปรารถนาอยากทำมากที่สุด ทว่าในยามนี้เมื่อได้ฟังแล้ว กลับรู้สึกเสียดสีประชดประชันสิ้นดี

เสี่ยวจิ่งตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ข้าจึงรีบโอบกอดปกป้องบุตรชายเอาไว้ “มันไม่เหมือนกัน ใช่ว่าแมวตัวไหนจะมาแทนที่ก็ได้”

เซียวหวยเฉิงอดขมวดคิ้วมิได้

“ไม่เหมือนกันตรงไหน ก็แค่แมวจรจัดตัวหนึ่ง ตายแล้วก็ตายไปสิ โยนทิ้งแล้วซื้อใหม่ หรือจะจับตัวใหม่มาให้ก็ยังได้”

“หลินอวิ๋นเฉี่ยน บุตรชายของเจ้าร้องไห้คร่ำครวญไม่หยุด ช่างน่าขายหน้าจวนแม่ทัพยิ่งนัก! ทั้งยังบังอาจมารบกวนงานมงคลของข้า พวกเจ้ารู้ความผิดหรือไม่?”

ข้าใจสะท้านวูบ อดมิได้ที่จะเม้มริมฝีปากแน่น ยามที่กำลังจะเอ่ยปากพูด เสี่ยวจิ่งกลับดึงชายเสื้อของข้าไว้ แล้วพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นเอ่ยขึ้น

“ท่านแม่ทัพเซียว เป็นพวกเราที่ไม่ดีเองที่มารบกวนงานมงคลของท่าน ขออภัยด้วยขอรับ”

เซียวหวยเฉิงมองเสี่ยวจิ่งด้วยความตกตะลึง

เขาเคยยื่นคำขาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ห้ามไม่ให้เสี่ยวจิ่งเรียกเขาว่าท่านพ่อ แต่เสี่ยวจิ่งไม่เคยทำตามได้เลยสักครั้ง

เขากลับขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันมามองทางข้า “เหตุใดเขาจึงเรียกข้าเช่นนั้น?”

ข้าหันไปมองเซียวหวยเฉิง พลางนึกขันขึ้นมาอย่างประหลาด

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านแม่ทัพปรารถนาหรอกหรือ”

คิ้วของเซียวหวยเฉิงขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม สีหน้าอึมครึมย่ำแย่ ทั้งยังแฝงความร้อนรุ่มกระวนกระวายใจเอาไว้อย่างเลือนราง

เสี่ยวจิ่งหันมามองข้า ในอ้อมแขนกอดซากแมวน้อยไว้แน่น “ท่านแม่ พวกเราไปกันเถิดขอรับ”

ความโศกเศร้าร้าวรานทั้งมวลจุกแน่นอยู่เต็มอกข้า ทว่าอีกไม่นาน กู่ลืมเศร้าก็จะกัดกินความรู้สึกที่ข้ามีต่อเขาจนหมดสิ้น ยามนี้แม้แต่ความเจ็บปวดข้าก็ยังไม่อาจสัมผัสได้อีกต่อไปแล้ว

ข้ากุมมือน้อยที่กำลังสั่นเทาของบุตรชายไว้ “ได้สิ พวกเราไปกันเถิด”

เซียวหวยเฉิงไม่ได้เอ่ยรั้งพวกเราไว้

เขาคิดว่าพวกเราคงแค่กลับไปยังเรือนปีก

เพราะไม่ว่าอย่างไร ข้ากับเสี่ยวจิ่งก็เป็นดั่งคนที่เขาคอยผลักไสไล่ส่ง แต่กลับวิ่งตามเกาะติดไม่เลิกอยู่แล้ว เขาจะไปคาดคิดได้เช่นไรเล่าว่าพวกเรากำลังจะจากตนไปจริงๆ

เขาเขียนหนังสือหย่ารอไว้ตั้งนานแล้ว เพื่อจะยกตำแหน่งภรรยาเอกให้แก่จวงอวี่เหมียน

เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงผลัดวันประกันพรุ่งไม่ยอมมอบมันให้ข้าเสียที แต่กลับเลือกให้ข้ากินกู่ลืมเศร้าแทน

เสี่ยวเถาแอบขโมยหนังสือหย่าออกจากห้องตำรามาได้

นางขอบตาแดงเรื่อพลางเอ่ยกับข้า “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านคิดจะไปจากจวนแม่ทัพจริงๆ หรือเจ้าคะ? เสี่ยวเถาไม่อยากแยกจากท่านเลย มิสู้ให้บ่าวติดตามพวกท่านไปด้วยคนเถิดนะเจ้าคะ”

ข้าล้วงสัญญาขายตัวของเสี่ยวเถาออกจากอกเสื้อ พร้อมกับมอบตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงให้นาง

“เสี่ยวเถา เจ้าเป็นเด็กดีมีน้ำใจ กลับบ้านไปใช้เงินเหล่านี้ตั้งตัวทำมาหากินเถิด ไม่ต้องติดตามข้าไปหรอก”

“อีกอย่าง ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากให้เจ้าช่วยทำให้หน่อย”

ยามค่ำคืนมาเยือน ข้าพาบุตรชายพร้อมกับห่อสัมภาระที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วขึ้นรถม้า

อาศัยแสงจันทร์ยามค่ำคืน อำลาจากชีวิตคู่ที่เหลือเพียงชื่อแต่ไร้ซึ่งความหมายนี้ไป

เสี่ยวเถารีบไปหาเซียวหวยเฉิง พร้อมกับยื่นจดหมายให้

“ท่านแม่ทัพ คุณหนูกับคุณชายของบ่าวออกจากจวนไปแล้วเจ้าค่ะ”

“นี่คือของขวัญอันล้ำค่าที่คุณหนูทิ้งไว้ให้ท่านก่อนไป ท่านโปรดตรวจดูให้ดีเถิดนะเจ้าคะ...”