บทที่ 1

เมื่อปลอบโยนบุตรชายจนหลับไปแล้ว ข้าก็อาศัยแสงจันทร์เริ่มเก็บข้าวของ

เซียวหวยเฉิงป้อนกู่ลืมเศร้าให้ข้ากิน ทว่าข้ากลับไม่ได้สูญเสียความทรงจำในทันที

มองดูเซียวหวยเฉิงทรยศต่อคำสาบานในวันแต่งงาน และเตรียมตัวตบแต่งสตรีอื่น

มองเห็นความยินดีในแววตา และรอยยิ้มเบิกบานบนใบหน้าของเขา

ข้าคิดว่า ในที่สุดข้าก็ปล่อยวางจากเขาได้เสียที

“ท่านแม่”

ขณะกำลังเก็บสัมภาระ ข้าพลันได้ยินเสียงเรียกของบุตรชายจากด้านหลัง

จึงหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เสี่ยวจิ่ง มีอะไรหรือ?”

เขาที่แสนจะว่าง่ายและรู้ความ มองข้าด้วยท่าทีประหม่า “ท่านแม่ พวกเราต้องไปจากจวนแม่ทัพจริงๆ หรือขอรับ?”

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านของพวกเราหรอกหรือ?”

หางตาของเขารื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เต็มเปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์

“วันนี้ท่านพ่ออุ้มข้าด้วย ดูท่านมีความสุขยิ่งนัก”

“ท่านแม่ ถ้าพวกเราอยู่ต่อ เขาจะชอบข้ามากขึ้นหรือไม่ขอรับ?”

เมื่อได้ฟังคำพูดไร้เดียงสาของเสี่ยวจิ่ง ข้าก็อดใจลอยมิได้

เซียวหวยเฉิงไม่ได้รักข้า เขาแต่งงานกับข้าเพียงเพราะพันธสัญญา

ข้าเคยคิดว่าหากเรามีบุตรด้วยกัน ทุกอย่างคงจะเปลี่ยนไป

ทว่าตอนที่ข้าคลอดบุตร เขากลับดื่มสุราจนเมามายไม่ได้สติและไม่เหลียวแลแม้แต่น้อย

หมอตำแยอุ้มบุตรชายไปให้เขาดู เขากลับเพียงปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราว่า “ตั้งชื่อว่าเซียวหุ่ยก็แล้วกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ข้าซึ่งนอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงก็น้ำตาร่วงหล่นในทันใด

ข้าเอ่ยแย้งอย่างดื้อดึงว่า “บุตรชายของข้า ต้องชื่อจิ่งเหิง”

จิ่ง หมายถึงคุณธรรมสูงส่งดุจขุนเขา เหิง หมายถึงวิญญูชนผู้สูงส่งดุจหยกงาม

หาใช่คำว่าหุ่ยที่แปลว่าชีวิตนี้มีแต่ความตรอมตรมเสียใจ ตามที่เซียวหวยเฉิงยัดเยียดให้

เขาไม่รักลูก แต่ข้ารัก

และหลังจากมีบุตรแล้ว เซียวหวยเฉิงก็ราวกับได้ทำภารกิจสืบทอดทายาทเสร็จสิ้น เขาไม่เคยเหยียบย่างมาที่เรือนของข้าอีกเลย

เขาไม่เพียงแต่เย็นชาใส่ข้า แต่ยังทำเช่นเดียวกันกับบุตรชายของข้าด้วย

ตอนออกไปเที่ยวงานเทศกาล เสี่ยวจิ่งเหลือบไปเห็นเขาแต่ไกล จึงตะโกนเรียกด้วยความดีใจ “ท่านพ่อ”

ทว่าเขากลับตวัดสายตามองอย่างเย็นชา ไม่แยแสแม้แต่น้อย แล้วสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไปทันที

เด็กๆ รอบข้างต่างพากันหัวเราะเยาะเขา

“เจ้าบอกว่าท่านแม่ทัพใหญ่เซียวเป็นบิดาของเจ้า แต่เขาไม่สนใจเจ้าเลย”

“ใช่ๆ บิดาของเจ้าคงเป็นคนเลี้ยงม้าในจวนแม่ทัพใหญ่เซียวเสียมากกว่ากระมัง?”

ทุกวันที่กลับมา บนตัวเสี่ยวจิ่งมักจะมีบาดแผลอยู่เสมอ

เขามักจะเงยหน้าขึ้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ พลางกลั้นน้ำตาแล้วเอ่ยถามข้า “ท่านแม่ เหตุใดท่านพ่อถึงไม่ชอบข้าหรือขอรับ?”

คำถามนี้ ข้าไม่รู้เลยว่าจะตอบเช่นไรดี

จะให้ข้าบอกได้อย่างไรว่า เป็นเพราะคนที่ท่านพ่อของเจ้าชอบไม่ใช่แม่ ดังนั้นเขาจึงไม่ชอบเจ้าไปด้วย

ยามนี้เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของลูกอีกครั้ง ข้าทำได้เพียงลอบกลืนความปวดร้าวและขมขื่นลงคอ รวบตัวบุตรชายตรงหน้าเข้ามากอดไว้ดังเช่นวันวาน

“เสี่ยวจิ่ง อีกสามวันท่านแม่ทัพเซียวก็จะแต่งงานแล้ว วันหน้าเขาก็ต้องมีบุตรอีก พวกเราอยู่รบกวนเขาที่จวนแม่ทัพต่อไปไม่ได้แล้ว เขาอาจจะไม่พอใจ เจ้าไปจากที่นี่พร้อมกับแม่ดีหรือไม่?”

ข้าไม่กล้าบอกว่า หลังจากเขาแต่งงานกับสตรีในดวงใจแล้ว เขาจะต้องดีต่อนางเป็นเท่าทวีคูณ

หากพวกเขามีบุตรด้วยกัน เขาจะต้องให้ความสำคัญและทะนุถนอมเป็นอย่างยิ่ง

หากข้ากับเสี่ยวจิ่งยังรั้งอยู่ต่อไป ก็มีแต่ความเจ็บปวด

เสี่ยวจิ่งรีบเอ่ยแย้งด้วยความร้อนรน

“แต่วันนี้ท่านพ่ออุ้มข้าแล้วนะขอรับ เขาไม่เคยอุ้มข้ามาก่อนเลย ถ้าข้าอยู่ต่อ เขาจะอุ้มข้าเพิ่มขึ้นอีกได้หรือไม่ขอรับ?”

“ท่านแม่ พวกเราค่อยไปหลังงานแต่งได้หรือไม่ขอรับ? ภายในสามวันนี้ ไม่แน่ว่าท่านพ่ออาจจะเปลี่ยนใจ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะยอมชอบพวกเราแล้วจริงๆ?”