บทที่ 3

ร่างของเซียวหวยเฉิงพลันแข็งเกร็ง เอ่ยตอบออกไปตามสัญชาตญาณ

“มิใช่คนสำคัญอะไรหรอก”

เขาคิดว่าคำตอบของเขาจะทำให้ข้าโมโห กรีดร้องอาละวาดอย่างคลุ้มคลั่ง พลางกังวลว่าข้าจะเปิดโปงเขา แววตาจึงเต็มไปด้วยความละอายใจ

ทว่าข้าทำเพียงยืนอยู่ที่เดิม มองดูพวกเขาอย่างสงบเงียบ

เซียวหวยเฉิงประหลาดใจต่อท่าทีของข้าอยู่บ้าง แต่คล้ายจะนึกขึ้นได้ว่าข้ากินกู่ลืมเศร้าเข้าไปแล้ว ทุกอย่างจึงกลับมาสมเหตุสมผลอีกครั้ง

จวงอวี่เหมียนร้องดังอ้อสองที “ข้านึกว่าเป็นคนสำคัญอะไรของท่านเสียอีก เพราะคนในจวนของท่านข้าล้วนรู้จักทั้งหมด แต่กลับไม่เคยเห็นหน้าพวกเขามาก่อนเลย”

“ไม่ใช่หรอก เจ้าอย่าคิดมากเลย” เซียวหวยเฉิงเอ่ยปลอบประโลมนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไปเดินเล่นแถวสวนดอกไม้ทางนั้นเสียหน่อยสิ ดีต่ออาการป่วยของเจ้านะ”

ไม่นานนักพวกเขาก็เดินจากไป โดยที่เซียวหวยเฉิงไม่แม้แต่จะมองข้าอีกเลยสักแวบเดียว

เขาถึงกับไม่มีความกล้าที่จะยอมรับฐานะของข้า ด้วยเกรงว่ายอดดวงใจจะเข้าใจผิดถึงเพียงนี้

ข้าอดหัวเราะเยาะตัวเองมิได้จริงๆ

เสี่ยวจิ่งขอบตาแดงช้ำเอ่ยถามข้า

“ท่านแม่ นั่นคือคนที่แม่ทัพเซียวจะแต่งด้วย เป็นคนที่เขาชอบ ใช่หรือไม่ขอรับ?”

“ท่านพ่อช่างอ่อนโยนเหลือเกินนะขอรับ แต่เหตุใดเขาต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักพวกเราด้วย?”

ข้าเห็นแววตาอันแสนผิดหวังของบุตรชาย ก็รู้สึกปวดร้าวในอก

“ยามอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ คนเรามักอดมิได้ที่จะอ่อนโยนเสมอ การที่ท่านพ่อทำเป็นไม่รู้จักพวกเรา...ก็เพื่อวางตัวให้ดีต่อหน้ายอดดวงใจ การที่เราอยู่ที่นี่ เขาคงลำบากใจมาก ถึงได้โกหกออกไปเช่นนั้น”

เสี่ยวจิ่งเม้มริมฝีปากแน่น “ตะ ตัวข้า ทำให้ท่านพ่อต้องลำบากใจหรือขอรับ?”

ข้าไม่อาจตอบคำถามเขาได้ และคล้ายกับว่าเขาก็หาได้ต้องการคำตอบจากข้าเช่นกัน เขาจึงรีบร้อนบอกว่าง่วงแล้ว

ข้าพาเขากลับไปส่งที่ห้อง ทว่ากลับไม่ได้ยินเสียงหายใจอันสม่ำเสมอ ได้ยินเพียงเสียงร้องไห้กลั้นสะอื้นที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม ดังแว่วมาเป็นระลอกเท่านั้น

ข้าสงสารลูกจับใจ ขอบตารื้นไปด้วยหยดน้ำตา

เหลือเวลาอีกเพียงสองวัน พวกเราก็จะไปจากที่นี่แล้ว

ยามค่ำคืน เสี่ยวจิ่งไปเก็บลูกแมวที่ได้รับบาดเจ็บตัวหนึ่งได้ที่ประตูหลังจวนแม่ทัพ

ดูเหมือนเขาจะลืมความจริงที่ว่า ผู้เป็นบิดาไม่รักตนไปชั่วคราว

จึงหันมาทุ่มเทดูแลแมวน้อยตัวนั้นด้วยความตั้งใจ

ข้าค่อยๆ สอนความรู้ด้านตัวยาให้แก่บุตรชายด้วยความอดทน เพียงใช้เข็มฝังไม่กี่เล่ม ข้าก็ทำให้แมวที่เป็นอัมพาตตัวนั้นกลับมาลุกยืนได้อีกครั้ง

บุตรชายจึงร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น “ท่านแม่ ท่านเก่งกาจยิ่งนักขอรับ!”

เขาอุ้มแมวน้อยไว้อย่างทะนุถนอม ช้อนตามองข้าด้วยความลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม

“ท่านแม่ ท่านว่า ท่านแม่ทัพเซียวจะชอบแมวน้อยตัวนี้บ้างไหมขอรับ?”

ข้าจัดสาบเสื้อให้เขาอย่างใจเย็น พลางเอ่ยถาม “เสี่ยวจิ่ง เจ้าชอบแมวน้อยตัวนี้มากเลยหรือ?”

“ชอบขอรับ” เขาตอบโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

ข้าเอ่ยต่อไปว่า “แมวน้อยมีแค่เจ้าชอบก็เพียงพอแล้ว มันไม่จำเป็นต้องไปประจบเอาใจให้คนตั้งมากมายมาชอบหรอก เหนื่อยจะตายไป”

เสี่ยวจิ่งขยับกายเข้ามาเบียดใกล้ พลางซบศีรษะลงบนตัวข้า

“ท่านแม่ ข้ารู้ว่ามันเหนื่อยขอรับ แต่ข้ายังอยากจะลองพยายามดูอีกสักครั้ง”

“พรุ่งนี้ก็วันปีใหม่แล้ว สหายของข้าทุกคนล้วนได้ไปเดินเที่ยวงานเทศกาลกับบิดามารดา ข้าเองก็อยากไปเดินเที่ยวงานเทศกาลพร้อมหน้าพร้อมตากับท่านพ่อท่านแม่ด้วยเช่นกันขอรับ”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซียวหวยเฉิงไม่เคยอยู่เป็นเพื่อนลูกเลยสักครั้ง

เมื่อเห็นแววตาเปี่ยมความหวังของเขา ข้าก็ใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง จึงบอกให้เสี่ยวเถาไปลองหยั่งเชิงถามท่านแม่ทัพเซียวดูว่า พอจะมีเวลาว่างบ้างหรือไม่

แต่เสี่ยวเถากลับล่าช้าไม่ยอมกลับมาเสียที ในใจของพวกเราต่างก็รู้คำตอบดีแล้ว เสี่ยวจิ่งฉายแววผิดหวังวูบหนึ่ง ทว่าเด็กน้อยกลับฝืนทำตัวว่าง่าย ส่งยิ้มจนตาหยีพลางเอ่ยขึ้นว่า

“ไม่เป็นไรเลยขอรับ ข้ามีแค่ท่านแม่คนเดียวก็พอแล้ว”

“ท่านพ่อไม่ชอบข้า แต่ท่านแม่รักข้านี่นา พรุ่งนี้พวกเราไปเที่ยวงานเทศกาลด้วยกันนะขอรับ!”

เห็นบุตรชายทำตัวรู้ความถึงเพียงนี้ หัวใจข้าราวกับถูกมือคู่ใหญ่บีบเค้นอย่างแรง

ขณะที่ข้ากำลังจะเอ่ยปาก เสี่ยวเถาก็วิ่งหน้าตื่นกลับมาจากนอกเรือน

“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านแม่ทัพรับปากแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวงานเทศกาลด้วยเจ้าค่ะ!”

ข้าชะงักไป คิดไม่ถึงว่าเซียวหวยเฉิงจะยอมตกลง

“ท่านแม่ ท่านพ่อตกลงแล้ว เขาตกลงแล้วขอรับ!” เสี่ยวจิ่งกระโดดโลดเต้นขึ้นทันที เขาอุ้มแมวน้อยไว้ในอ้อมแขน พลอยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น

ข้ามองดูสีหน้าสมปรารถนาของเสี่ยวจิ่ง ก็พลอยยิ้มตามออกมาด้วยเช่นกัน