All Chapters of ลูกสาวผู้ที่ถูกความตายเลือก: Chapter 11 - Chapter 15

มีเพียงเสียงโหยหวนอันแสนทรมานเท่านั้นที่ยังคงตกค้างอยู่ในห้องโถงนิสซาใกล้จะหมดสติด้วยความเจ็บปวด สายตาของเธอที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน กวาดไปมองคาเอลัมที่กำลังคุกเข่าอยู่ใกล้ๆ ราวกับศพที่มีลมหายใจในที่สุดนี่คือฟางเส้นสุดท้ายในการเอาชีวิตรอดของเธอ"คาเอลัมคะ..." นิสซาคลานตะเกียกตะกายเข้าหาเขา กระอักเลือดปนหนองออกมา พยายามแสร้งทำสีหน้าน่าสงสารสุดชีวิต "ฉันไม่รู้เรื่องบัญชีอะไรนั่นเลยจริงๆ นะคะ ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ท่านพี่บ้าไปแล้ว ช่วยฉันด้วย...""เราไม่ได้... จิตวิญญาณของเราไม่ได้ผูกพันธะกันอยู่หรือคะ?""คุณจะยืนมองฉันตายไปเฉยๆ ไม่ได้นะ..."เธอยื่นมือออกไป หมายจะคว้าชายเสื้อคลุมสีขาวราวแสงจันทร์ของคาเอลัมทว่าก่อนที่เธอจะได้แตะโดนตัวเขา คาเอลัมก็ถลันตัวไปข้างหน้า ถีบเข้าที่กลางอกของเธออย่างเหี้ยมโหดจนร่างของเธอลอยกระเด็นออกไปเขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ใดๆ ทว่ากลับใส่แรงกายที่มีทั้งหมดลงไปในลูกเตะนั้นนิสซากระแทกเข้ากับเสาหินที่อยู่ห่างออกไปราวกับตุ๊กตาผ้าเก่าๆ พ่นเลือดสีดำคำใหญ่ออกมาทุกคนต่างตะลึงงันไปตามๆ กันคาเอลัมค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน เขาหันหน้ากลับไปมองนิสซา ใบหน้าอันงดงามขอ

น้ำเสียงของทานาทอสสะท้อนก้องไปทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ ทุกๆ ถ้อยคำตอกกระแทกเข้าสู่จิตวิญญาณของเหล่าเอลฟ์ราวกับค้อนเหล็กอันหนักอึ้งภายในห้องโถง ในที่สุดราชาแห่งเอลฟ์ ผู้ปกครองสูงสุดแห่งราชสำนักก็ปรากฏตัวขึ้น ยามถูกริบเอาความภาคภูมิใจไปจนหมดสิ้น เขาก็แทบจะกลิ้งร่วงลงมาจากแท่นบัลลังก์ เพื่อกราบราบลงกับพื้นต่อหน้าเงาร่างมายาแห่งความตายและตัวฉัน"มหาราชาแห่งโลกแห่งความตาย! ท่านทูตส่งสารผู้ทรงเกียรติ!""เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงการกระทำอันเห็นแก่ตัวของตระกูลวาเลนและบุตรชายผู้ทรยศของข้าพเจ้าเท่านั้น! ราชวงศ์... ราชวงศ์ไม่เคยกล้าลบหลู่ท่านทูตส่งสารเลยแม้แต่น้อยพะย่ะค่ะ!"เพื่อสงบโทสะแห่งโลกแห่งความตายและกอบกู้พฤกษาแห่งโลกที่กำลังพังทลาย ราชาแห่งเอลฟ์จึงตัดขาดสายใยทุกอย่างอย่างเหี้ยมโหด"นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป! ตระกูลวาเลนถูกริบยศถาบรรดาศักดิ์ขุนนางทั้งหมด! ถูกริบเวทมนตร์และทรัพย์สินทั้งหมด!" ราชาแห่งเอลฟ์คำรามสั่งการ "เนรเทศพวกมันไปยังเขตโคลนตมในส่วนที่ลึกที่สุด! ห้ามพวกมันเหยียบย่างขึ้นมาบนพื้นที่ชั้นบนอีกตลอดกาล!"ฉันมองดูราชาแห่งเอลฟ์ ผู้พร้อมจะสังเวยพวกพ้องของตนเองได้อย่างรวดเร็วด้วยส

เบื้องหน้าประตูแห่งโลกแห่งความตาย สายลมดาราอันเย็นเยียบที่พัดวนอยู่ตลอดเวลากลายเป็นเสียงหวีดหวิวคมกริบราวกับคมมีดแผ่นหิน ณ สถานที่แห่งนี้ เย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งในส่วนลึกคาเอลัมนอนราบอยู่บนแผ่นหินสีดำสนิท เขาคลานตะเกียกตะกายมาจากเขตโคลนตมตลอดระยะเวลาสามวันสามคืนเสื้อคลุมอันหรูหราของเขาบัดนี้กลายเป็นเพียงเศษผ้า เนื้อตรงเข่าทั้งสองข้างถลอกปอกเปิกจนเห็นกระดูก เล็บมือฉีกขาดและฉีกพลิกกลับด้านทว่ามือที่กำแหวนไว้นั้น กลับยังคงชูเกร็งอยู่กลางอากาศ ราวกับหวาดกลัวว่ามันจะสัมผัสโดนเเถ้าฝุ่นแม้เพียงนิดด้วยลมหายใจอันริบหรี่ จ้องมองไปยังประตูสีดำบานมหึมาที่ปิดสนิทอย่างสิ้นหวังยามเมื่อสติสัมปชัญญะของเขากำลังจะตายลงโดยสมบูรณ์ ประตูแห่งอเวจีก็ค่อยๆ ผลักเปิดออกดังแอ็ด เผยให้เห็นรอยแยกเพียงเล็กน้อยกลิ่นหอมบริสุทธิ์อันเข้มข้นของดอกไม้แห่งวิญญาณลอยละล่องออกมา ขจัดกลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นไส้รอบตัวเขาให้สลายไปฉันสวมชุดราตรีแห่งเทพยามค่ำคืนอันวิจิตรตระการตา บนหัวประดับด้วยมงกุฎทองคำดำอันเป็นสัญลักษณ์แห่งพลังเทพแห่งโลกแห่งความตาย ก้าวเดินออกมาจากเบื้องหลังบานประตู มุ่งหน้าตรงไปหาเขา โดยที่เท้าของฉันไม