All Chapters of ลูกสาวผู้ที่ถูกความตายเลือก: Chapter 1 - Chapter 10

ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็รู้ตัวดีว่าตนเองไม่ใช่เอลฟ์ธรรมดาทั่วไปฉันคือสาวกผู้ถูกเลือกแห่งความตาย เป็นการเลือกสรรโดยลิขิตแห่งชะตากรรมในวันเกิดวัยสิบแปดปี ซึ่งตรงกับคืนแห่งจันทราแตกสลาย ฉันถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องออกเดินทางตามรากที่หยั่งลึกที่สุดของพฤกษาแห่งโลก กลับคืนสู่บัลลังก์แห่งราชาแห่งโลกแห่งความตายทว่าทุกคนในครอบครัว วาเลน ตระกูลของฉัน กลับปักใจเชื่อว่าเด็กที่ "จะมีอายุอยู่ไม่พ้นสิบแปดปี" คือ นิสซา น้องสาวแฝดของฉัน ผู้มีเวทมนตร์อ่อนแอและเปราะบางดังนั้น นิสซาจึงได้รับปรนเปรอด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งอาภรณ์ที่ถักทอจากแสงจันทร์และหยาดน้ำนวล รวมถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นที่สุดกระทั่งพันธะการหมั้นหมายอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างฉันกับคาเอลัม รัชทายาทแห่งราชวงศ์เอลฟ์ ก็ยังถูกโอนย้ายไปให้แก่นิสซาเหลือเวลาอีกเพียงสิบสามคืนจะถึงวันเกิดวัยสิบแปดปี ฉันต้อนคาเอลัมจนมุมท่ามกลางกิ่งก้านซับซ้อนที่คดเคี้ยวของพฤกษาแห่งโลก นี่เป็นครั้งที่เก้าแล้วที่เขาคอยบ่ายเบี่ยงการผูกพันธะจิตวิญญาณของเรา"คาเอลัม" น้ำเสียงของฉันเบาหวิว ทว่าแฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังอย่างไม่อาจปกปิด "คุณไม่ได้ตั้งใจจะผูกพันธะจิตวิญญาณกับฉ

ความปวดร้าวจากการใช้เวทมนตร์จนหมดสิ้นยังคงปวดตุบๆ อยู่ในฝ่ามือ นิ้วมือของฉันสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ฉันค่อยๆ หันกลับไปสบสายตาของคาเอลัมชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าตนเองหูฝาดไป"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"ไม่มีร่องรอยแห่งความรู้สึกผิดปรากฏบนใบหน้าของคาเอลัม มีเพียงสายตาดูแคลนอย่างเหนื่อยหน่ายเท่านั้นเขากวาดมือมากอบกำข้อมือของฉัน ลากฉันให้ห่างออกมาจากสายตาเทิดทูนของเหล่าสามัญชน เข้าสู่ร่มเงาครึ้มของต้นไม้อยูยงโบราณที่อยู่ใกล้เคียงเขาลดเสียงต่ำลง น้ำเสียงวางท่าราวกับกำลังปลอบเด็กที่งอแง"เอโลเวน อย่าทำตัวว่ายากนักเลย""นิสซาเหลือเวลาอีกแค่สิบสามวันเท่านั้นนะ"เขาเลี่ยงที่จะใช้คำว่า "ความตาย" ราวกับว่าแค่ได้ยินเสียงของคำคำนี้ก็พาให้ติดคำสาปแล้ว"ฉันรู้ว่าคุณต้องทรมานจากเหล็กลิ่มเย็นเมื่อคืน ฉันรู้ว่าคุณเจ็บ" เขามองใบหน้าที่ซีดเซียวของฉัน น้ำเสียงของเขาตั้งใจจะให้นุ่มนวล แต่ความถือดีในดวงตาของเขานั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าคมมีดใดๆ"แต่ในเมื่อคุณยอมมอบเนื้อ เลือด และเวทมนตร์ให้เธอไปแล้ว เหตุใดจึงต้องปฏิเสธเกียรติยศเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ นี้แก่เธอด้วยล่ะ?""ท่านแม่ของคุณส่งคุณมาที่เขตล่างก

รอยเปื้อนสีเงินดำบนผืนผ้าไหมราวกับดวงดาวที่มอดดับลงบนหิมะสดใหม่ ขาของฉันหมดแรงจนเกือบจะล้มพับลงไป"เอโลเวน!" สีหน้าของคาเอลัมแปรเปลี่ยนไป เขาก้าวยาวๆ เข้ามาประคองรับร่างของฉันไว้ในอ้อมแขน "ไปตามนักบวชหลวงมา! เดี๋ยวนี้!"ฝ่ามือของเขากดลงบนแผ่นหลังของฉันแน่น แรงนั้นมหาศาลเสียจนรู้สึกราวกับเขากำลังพยายามบีบนวดหลอมจิตวิญญาณที่กำลังแตกสลายของฉันให้กลับคืนสู่กระดูกอีกครั้งทั่วทั้งระเบียงทางเดินวุ่นวายโกลาหลขึ้นมาทันตา เหล่ารับใช้กรูวิ่งกันไปคนละทิศคนละทางเฟย์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ "หนูจะไปตามนักบวชชั้นสูงเองค่ะ หนูจะไปเดี๋ยวนี้..."คาเอลัมไม่ได้เอ่ยคำใดอีก เขาก้มลงอุ้มตัวฉันขึ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วแทบจะเหาะพาร่างของฉันกลับไปยังห้องพัก วางฉันลงบนเตียงนอนเขาน้อมกายลงมาเหนือร่างฉัน ดวงตาสีทองอ่อนที่ปกติมักจะเรียบสงบ บัดนี้กลับปั่นป่วนด้วยอารมณ์แบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความตื่นตระหนกของคนที่กำลังมองดูสิ่งต่างๆ หลุดลอยไปนอกเหนือการควบคุม"ทำไมคุณถึงไอออกมาเป็นเลือดแบบนี้ได้?""บาดแผลเมื่อคืนฉีกขาดอีกแล้วเหรอ? คุณไม่ได้ทายาหรืออย่างไร?"ฉันกำผ้าเช็ด

สติสัมปชัญญะของฉันร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตยามเมื่อความทรมานอันแสนสาหัสที่แล่เนื้อแลกกระดูกค่อยๆ บรรเทาลง ฉันคิดว่าตนเองคงจะจมลงสู่ความว่างเปล่าเสียแล้วทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้นฉันร่วงลงบนทะเลดอกไม้แห่งวิญญาณที่นุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ กลิ่นเหม็นคาวเลือดและเหม็นเน่าเปื่อยชวนคลื่นไส้จากเขตล่างสลายหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นล้ำลึกที่ถักทอขึ้นจากเศษเสี้ยวแสงดาวและน้ำแข็งอันเย็นเยียบฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นเหล่าดอกไม้คลี่กลีบบานออกเริ่มจากใต้เท้าของฉัน เบ่งบานทอดตัวเป็นเส้นทางยาวไกลออกไปสุดสายตา กลีบดอกของพวกมันเป็นสีขาวราวกับกระดูก ทว่าใจกลางดอกกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งขุมนรกยามสายลมพัดผ่าน พวกมันละลายสลายตัวกลายเป็นแสงสีฟ้าส่องสว่าง กระซิบกระซาบแผ่วเบาอยู่ข้างหูของฉันและ ณ ปลายทางของทะเลดอกไม้ที่ยาวเหยียดไร้สิ้นสุดนั้น แท่นบัลลังก์ขนาดมหึมาก็ตั้งตระง่านอยู่มีร่างหนึ่งประทับอยู่บนนั้นเขาสวมชุดคลุมที่ทำขึ้นจากความมืดมิดแห่งอเวจีอันบริสุทธิ์ ใบหน้าของเขาถูกบดบังไว้ มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่มองเห็นได้ มันล้ำลึกยิ่งกว่าสายน้ำแห่งแม่น้ำสติ๊กซ์ และสงบเงียบยิ่งกว่ายามค่ำคืนอันเป็

เพียงแค่ห้าวัน ราชสำนักเอลฟ์ที่เคยภาคภูมิก็กลายสภาพเป็นขุมนรกบนดินด้วยการตายของทูตส่งสารที่แท้จริงแห่งความตาย ผู้มีหัวใจอัดแน่นไปด้วยความขมขื่น สายเลือดแห่งพลังชีวิตของพฤกษาแห่งโลกจึงถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์เริ่มจากขุมนรก คำสาปแห่งการเหี่ยวเฉาเริ่มลุกลามคืบคลานขึ้นสู่เบื้องบนอย่างมั่นคงรากไม้ชั้นล่างเน่าเปื่อยเป็นวงกว้างมหาศาล เหล่าเอลฟ์สามัญชนนับไม่ถ้วนติดโรคร้ายแห่งความมืดมิด เสียงร้องร้องครวญครางดังสะท้อนทั้งวันและคืน เขตล่างจลาจลนองเลือดขึ้นแล้วถึงสามครั้ง และเกือบจะพังทลายการป้องกันของพื้นที่ชั้นบนลงได้ในขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์ของตระกูลวาเลน กลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นไส้อบอวลไปทั่วทั้งบรรยากาศนิสซากลายเป็นคนบ้าคลั่งเพื่อยับยั้งรูปกายที่กำลังเน่าเปื่อยของเธอ เธอใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด แอบสูบเอาเวทมนตร์ของสาวใช้ชั้นต่ำสามคนในยามดึกสงัดแต่กระนั้น เธอก็ทำได้เพียงรักษาเค้าโครงของมนุษย์ไว้ได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง ก่อนจะหวนคืนสู่การเป็นอสูรกายกลิ่นเหม็นเน่าเปื่อยตามเดิมส่วนคาเอลัม เขากลายสภาพเป็นเพียงศพเดินได้ตลอดสิบวันมานี้ เขาไม่ได้ดื่มน้ำเลยแม้แต่หยดเดียว และไม่เคยข่มตาลงเลยแม้แต่คร