All Chapters of ชีวิตที่เคยวาดกรอบเพราะคุณ: Chapter 11 - Chapter 19

ในที่สุดผมก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางเสฉวน-ทิเบตสาย 318นอกหน้าต่างรถคือภูเขาหิมะทอดยาวสลับซับซ้อน ท้องฟ้าสีครามสดใสลอยต่ำราวกับเอื้อมมือคว้าได้ผมจอดรถไว้ข้างจุดชมวิว แล้วยกกล้องขึ้นมาแชะวินาทีที่กดชัตเตอร์ ผมก็พลันเหม่อขึ้นมาไม่ได้จับกล้องแบบนี้มาหลายปีแล้วอดีตเคยยอมทิ้งหน้าที่การงาน ทิ้งความฝัน หรือกระทั่งทิ้งความเป็นตัวเองเพื่อหลินเยียนหรันทว่าเมื่อได้กลับมายืนอยู่ตรงนี้อีกครั้งถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่แท้ความหลงใหลเหล่านั้นไม่เคยเลือนหายไปไหนเลยแต่ก็ยังแอบรู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อยพ่อไม่อยู่แล้ววิวสวยขนาดนี้ เขาไม่สามารถมาดูเป็นเพื่อนผมได้อีกแล้วระหว่างที่กำลังคิดเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงโวยวายดังมาจากข้างหน้ารถบิ๊กไบก์สีดำคันหนึ่งจอดเอียงกระเท่เร่ เจ้าของรถกำลังนั่งยอง ๆ สำรวจเครื่องยนต์อยู่ รถเสียสินะเดิมทีผมไม่ได้กะจะยุ่งเรื่องคนอื่นทว่าตอนที่เดินผ่าน คนคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี“พี่ชายคะ”เธอฉีกยิ้มให้ผม“ช่วยอะไรหน่อยได้ไหมคะ”ผมชะงักฝีเท้าต้องยอมรับเลยว่านั่นเป็นใบหน้าที่ดูดีมากอ่อนเยาว์ สดใส และแฝงความดื้อรั้นเอาแต่ใจอยู่บ้าง ราวกับแสงแดดที่ร้อนแรงที

พอได้ยินคำถามนั้น ผมก็รู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดีผมสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุม แล้วถามกลับไป“หลินเยียนหรัน ในสายตาคุณ ผมมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยเหรอ”“คุณไปทำตัวคลุมเครือกับเพื่อนร่วมงานผู้ชาย ผมยังต้องหน้าด้านหน้าทนอยู่ข้างคุณ คอยเป็นวัวเป็นม้าให้คุณโขกสับต่อไปอีกหรือไง”หลินเยียนหรันถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะแต่ไหนแต่ไรมาเธอมักจะหยิ่งยโสเสมอ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ความรักและการยอมอ่อนข้อให้มาตลอดหลายปีของผม มันทำให้เธอเคยตัวครั้งแล้วครั้งเล่าเห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อคำพูดของผมเลยสายตาของเธอตวัดไปมองเหลียงเมิ่งอิ๋ง นัยน์ตากดข่มความเป็นศัตรูเอาไว้อย่างหนัก“คุณบอกฉันมาก่อนว่าคุณกับผู้หญิงคนนี้รู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว”ผมไม่อยากตกอยู่ในวังวนของการต้องมานั่งพิสูจน์ตัวเอง จึงบอกเธอไปว่า “มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ เราหย่ากันแล้ว”“หย่า ๆ ๆ!” จู่ ๆ เธอก็แผดเสียงดังลั่น ขอบตาแดงระเรื่อ “ฉันเคยพูดตอนไหนว่าจะหย่ากับคุณ?!”ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณเป็นคนเซ็นด้วยตัวเอง จะให้ผมช่วยทวนความจำให้ไหมล่ะ”เธอสติแตก “ฉันไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่านั่นใบหย่า! การหย่าไม่เคยเป็นความต้องการของฉัน!”“ไม

พอรับสาย ผมก็รีบเดินทางยาวตลอดทั้งคืนเพื่อกลับบ้านเกิดทันทีบริเวณโถงทางเดินโรงพยาบาล แม่ยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน สีหน้าของหมอเคร่งเครียด“อาการของคนไข้วิกฤตมาก ต้องผ่าตัดทันทีครับ”“แต่โรงพยาบาลที่นี่เครื่องมือไม่พร้อม หมอแนะนำให้ย้ายโรงพยาบาลด่วนครับ”ผมหนาวเยือกไปทั้งตัวราวกับย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พ่อนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย หมอก็บอกผมแบบนี้เหมือนกันครั้งนั้นผมสูญเสียพ่อไปแล้วครั้งนี้ผมจะต้องสูญเสียแม่อีกงั้นเหรอผมยืนแทบไม่อยู่ เกือบจะล้มทั้งยืนอยู่ตรงนั้นจังหวะนั้นเอง หลินเยียนหรันก็รีบตามมาถึงพอดี“ฉันจัดการเองค่ะ”ทุกคนพากันชะงักไปพร้อมกันหมอจำเธอได้ “คุณคือ...หลินเยียนหรัน หมอหลินใช่ไหมครับ”หลินเยียนหรันพยักหน้า “ขอฉันดูประวัติคนไข้หน่อยค่ะ”เพียงไม่กี่นาที เธอก็ประเมินสถานการณ์ได้ “ทำได้ค่ะ เตรียมตัวให้เร็วที่สุด ฉันจะผ่าตัดเอง”การผ่าตัดครั้งนั้นกินเวลาไปแปดชั่วโมงเต็มเวลาตีสาม ในที่สุดไฟหน้าห้องผ่าตัดก็ดับลงตอนที่หลินเยียนหรันเดินออกมา ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนน่าตกใจ บนหน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ“การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ”ในที่สุดหัวใจที่แขวนค้

ผมแจ้งความ จากนั้นลู่เฉวียนก็ถูกคุมตัวไปการจงใจกระตุ้นคนไข้หลังผ่าตัดจนอาการทรุดลงกะทันหัน บวกกับผลการสอบสวนเรื่องเหตุการณ์คนไข้ตกเลือดหลังผ่าตัดก่อนหน้านี้ที่ถูกนำมาคิดบัญชีรวบยอด สิ่งที่รอเขาอยู่ จึงไม่ใช่แค่การถูกไล่ออกทว่าผมไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจจุดจบของเขาแล้วอาการของแม่ทรุดหนักลงอย่างรวดเร็วหน้าห้องไอซียู หมอยื่นใบแจ้งเตือนอาการโคม่ามาให้ครั้งแล้วครั้งเล่าผมไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม ๆ ได้แต่มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นแม่นอนตัวเต็มไปด้วยสายระโยงระยางอยู่ตรงนั้นตัวเลขบนเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ขยับเปลี่ยนไปแต่ละครั้ง ราวกับมีดทื่อ ๆ ที่ค่อย ๆ กรีดลงบนเส้นประสาทของผมทีละแผลช่วงหลายวันมานี้ หลินเยียนหรันก็คอยเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดเวลา เธอนอนน้อยกว่าผมเสียอีก ใต้ตาจึงหมองคล้ำแต่พอผมมองเธอ ภายในใจกลับไม่หลงเหลือความรู้สึกซาบซึ้งเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรังเกียจที่สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดหากไม่ใช่เพราะเธอคอยให้ท้ายลู่เฉวียนครั้งแล้วครั้งเล่า แม่ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้“กู้เลี่ยน” น้ำเสียงของหลินเยียนหรันแหบพร่า “ให้ฉันลองดูเถอะนะ”ผมช้อนตาขึ้นมองอย่างเย็นชา “ลองอะไร”“ต

“ตั้งแต่วันที่พ่อของผมเสียชีวิต” ผมมองหลินเยียนหรัน น้ำเสียงราบเรียบราวกับน้ำในบึงลึก “เราก็ไม่ควรจะมีวันพรุ่งนี้ด้วยกันอีกต่อไปแล้ว”หลินเยียนหรันแข็งทื่ออยู่กับที่ผ่านนานไป จู่ ๆ เธอก็ยิ้มออกมายิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและจนตรอก ราวกับนักพนันที่ในที่สุดก็เล่นเสียจนหมดทุกชิปในมือ“ฉันเข้าใจแล้ว” เธอพยักหน้า น้ำเสียงแหบพร่า “กู้เลี่ยน ต่อไปฉันจะไม่ไปรบกวนคุณอีกแล้ว”พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป ฝีเท้าย่างก้าวอย่างเชื่องช้า ไม่หันกลับมามองอีกเลยผมยืนอยู่ที่เดิม มองเธอเดินห่างออกไปทีละก้าว กระทั่งร่างนั้นลับหายไปในแสงเงาตรงสุดปลายทางเดินภายในใจไม่มีความรู้สึกโล่งอก ไม่มีแม้แต่ความโศกเศร้า มีเพียงความสงบนิ่งบาง ๆ อย่างที่สุดเปรียบเสมือนหนังสือเล่มหนึ่งที่ในที่สุดก็เปิดอ่านมาจนถึงหน้าสุดท้าย...ห้าปีต่อมาณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ผมกับฉู่เหยียนกำลังนั่งดื่มเหล้ากันอยู่ริมแม่น้ำแซนช่วงเวลาห้าปีขัดเกลาให้เขาดูเด็ดเดี่ยวและมีความเป็นมืออาชีพ บัดนี้เขาได้กลายเป็นทนายความมือทองชื่อดังระดับแถวหน้าของวงการไปแล้ว ทุกอิริยาบถล้วนแผ่กลิ่นอายความเฉียบคมและแม่นยำส่วนผมก็ได้ตั้งสตู