Todos los capítulos de ชีวิตที่เคยวาดกรอบเพราะคุณ: Capítulo 1 - Capítulo 10

เพิ่งวางสาย เสียงของผู้จัดการก็ดังมาจากหน้าร้านอาหาร“หมอหลิน โต๊ะที่จองไว้พร้อมแล้ว เชิญทางนี้ครับ”ผมอ่อนไหวกับคำเรียกว่า “หมอหลิน” เอามาก ๆ จึงเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเป็นหลินเยียนหรันจริง ๆด้านข้างยังมีลู่เฉวียนทั้งสองคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันเข้ามาหลินเยียนหรันถอดเสื้อกาวน์ออกแล้ว ปลายแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นมาถึงท่อนแขน สีหน้าแววตาดูเหนื่อยล้าลู่เฉวียนเดินอยู่ข้างเธอ เอียงหน้าพูดอะไรบางอย่างไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไร หลินเยียนหรันถึงได้ยิ้มออกมาผมมองภาพนั้นแล้วรู้สึกอึดอัดเหมือนมีก้อนสำลีจุกอยู่ที่อกเมื่อก่อนตอนเธอกลับบ้านหลังเลิกงาน ผมมักจะดึงเธอมาคุยด้วยเสมอ แทบจะอยากเล่าเรื่องราวใหม่ ๆ ที่พบเจอมาทั้งวันให้เธอฟังทั้งหมดแต่เธอมักจะทำท่าทีไม่ค่อยสนใจ อย่าว่าแต่ยิ้มเลย แค่ตอบอืมคำเดียวก็ถือว่าไว้หน้ากันมากแล้วผมยังคอยหาข้ออ้างให้เธอว่าทำงานเหนื่อยเกินไป เลยไม่มีแรงตอบสนองผมตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่าต่อให้เธอเหนื่อย เธอก็ยิ้มได้เหมือนกันแค่ไม่ได้ยิ้มให้ผมก็เท่านั้น“พี่เขยเหรอครับ”ลู่เฉวียนสังเกตเห็นผมก่อน จึงรีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูพอเหมาะพอดีบนใ

ผมกำใบรายงานผลตรวจแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว...ทำไมถึงไปทำหมันล่ะคะหึ ก็เพื่อหลินเยียนหรันน่ะสิเธอเป็นคนบ้างาน แถมยังกลัวเจ็บ ปากก็พร่ำบอกว่าการตั้งครรภ์จะทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเธอ จึงยืนกรานว่าจะเป็นครอบครัวที่ไม่มีลูกผมสงสารเธอ ดังนั้นต่อให้ผมจะรักเด็กแค่ไหน ผมก็ยอมตกลงหลังแต่งงานเราป้องกันมาตลอดแต่เมื่อไม่นานมานี้ เธอไปเห็นกรณีศึกษาหนึ่งเข้าคู่สามีภรรยาที่ไม่มีลูกคู่หนึ่ง ฝ่ายชายเกิดเปลี่ยนใจตอนวัยกลางคน แต่ฝ่ายหญิงไม่สามารถมีลูกได้แล้ว เขาเลยไปมีเมียน้อยข้างนอกเพื่อให้คลอดลูกให้เธอบอกว่ากลัวผมจะเป็นแบบนั้นเพื่อให้เธอสบายใจ ผมจึงไปทำหมันในวันรุ่งขึ้นทันทีโดยไม่สนใจคำคัดค้านของญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงเดิมทีตั้งใจว่าจะบอกข่าวนี้กับเธอในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเรา เพื่อให้เธอไม่ต้องกังวลอีกต่อไปคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่เปิดโอกาสให้ผมเลยโชคดีที่พยาบาลบอกผมว่าเพิ่งทำหมันไปได้ไม่นาน สภาพท่อนำอสุจิยังดีอยู่มาก แค่ผ่าตัดแก้หมันก็กลับมามีลูกได้เหมือนเดิมตอนที่ผมกำลังลังเลว่าจะผ่าตัดดีไหม ประตูห้องพักผู้ป่วยก็พลันถูกผลักออกหลินเยียนหรันเดินเข้ามา ในมือถือซองเอกสารที่ผมฝาก

ทันทีที่เห็นหน้าลู่เฉวียนชัด ๆ ร่างกายของผมก็พลันเกร็งไปทั้งตัว“ผมขอเปลี่ยนผู้ช่วยครับ”ผมพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่กลับถูกหมอกดเอาไว้“โวยวายอะไรกันครับ หัวหน้าพยาบาลลู่เป็นพยาบาลที่เก่งที่สุดในแผนกเรา คนอื่นอยากให้เขามาเป็นผู้ช่วยยังต้องต่อคิวเลยนะ การที่เขามาลงมือเองถือเป็นความโชคดีของคุณแล้ว”ผมยังอยากจะพูดต่อแต่วิสัญญีแพทย์ก็เดินเข้ามาเสียก่อน“ทำตัวตามสบายนะครับ หลับตื่นหนึ่งก็เรียบร้อยแล้ว”ของเหลวเย็นเฉียบถูกฉีดเข้าสู่เส้นเลือด สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางภาพสุดท้ายตรงหน้าคือลู่เฉวียนที่ยืนอยู่ใต้โคมไฟผ่าตัดไร้เงา กำลังจ้องมองผมด้วยแววตาเย็นเยียบไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อยราวกับถูกมีดทื่อ ๆ คว้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่สูดลมหายใจล้วนสะเทือนไปถึงแผลพอพยายามลืมตาขึ้น ภายในห้องพักผู้ป่วยกลับว่างเปล่า มีเพียงลู่เฉวียนที่กำลังจดบันทึกข้อมูลการพยาบาลอยู่“ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย...”ลู่เฉวียนเดินเข้ามาเหลือบมองด้วยสีหน้าราบเรียบ “อาการปกติครับ หลังผ่าตัดก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น พักผ่อนเถอะ”พูดจบเขาก็ก้มหน้าก้มตาเขียน

ตกเย็น หลินเยียนหรันประคองช่อดอกไม้เดินออกจากร้านตรงกลางช่อดอกไม้ซ่อนกุญแจรถเอาไว้หนึ่งดอกเธอคิดว่าการยอมก้มหัวให้แบบนี้จะเป็นการตามใจกู้เลี่ยนมากเกินไปหรือเปล่าแต่พอคิดถึงสีหน้าประหลาดใจของกู้เลี่ยนตอนที่ได้รับดอกไม้ เธอก็อดอมยิ้มมุมปากไม่ได้พอผลักประตูบ้านเข้าไป เธอก็เอ่ยเรียกเสียงเบา “กู้เลี่ยน”เงียบเงียบเกินไปแล้วภายในบ้านว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของคนอยู่เลยสักนิดเธอขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์มือถือกดโทรหากู้เลี่ยน“หมายเลขที่ท่านเรียกกำลังติดสาย...”ใจพลันหล่นวูบเธอผลักประตูกระจกที่กั้นระเบียงออกว่างเปล่าดอกไม้ที่กู้เลี่ยนคอยดูแลเอาใจใส่อย่างดีมาตลอดห้าปี หายไปหมดเกลี้ยงเหลือเพียงชั้นวางกระถางเปล่า ๆ วางทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว ดูอ้างว้างจับใจหลินเยียนหรันชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกตื่นตระหนกที่อธิบายไม่ถูกตีตื้นขึ้นมาในใจเธอรีบจ้ำอ้าวไปที่ห้องแต่งตัวแล้วผลักประตูออกถึงกับยืนอึ้งไปทั้งตัวข้าวของที่เธอเคยซื้อให้กู้เลี่ยน หายไปหมดแล้วทั้งนาฬิกา เนกไทและเสื้อผ้าล้วนหายไปหมดสีหน้าของหลินเยียนหรันดูไม่ได้เลย เธอพยายามกดโทรออกอีกครั้งติดสายโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลู่เฉวียนถูกกระชากคอเสื้อจนหายใจไม่ออก ทำได้เพียงเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก“รุ่นพี่ครับ เชื่อผมเถอะ...ผมไม่ได้ทำร้ายพี่เขยจริง ๆ ...”หลินเยียนหรันปล่อยมือทันที แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง“ไสหัวออกไป”ลู่เฉวียนตัวสั่นเทา “รุ่นพี่ครับ...”“ฉันบอกให้ไสหัวออกไป! ฉันจะเปลี่ยนรหัสผ่านบ้าน ถ้านายบุกรุกเข้ามาอีก ฉันจะแจ้งความ”ลู่เฉวียนหน้าซีดเผือด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลินเยียนหรันหันหลังกลับไปแล้ว และไม่ปรายตามองเขาอีกเลย...วันต่อมา ลู่เฉวียนไปทำงานที่โรงพยาบาลด้วยท่าทีเหม่อลอย ทว่ากลับได้รับสายจากศาล แจ้งว่าเขามีหมายเรียกคดีความสมองของลู่เฉวียนดื้ออึงไปหมด เขาเอ่ยถามเสียงเบา “คดีอะไรครับ”เจ้าหน้าที่ตอบกลับมาว่า “ข้อพิพาทเกี่ยวกับการละทิ้งหน้าที่ในการดูแลรักษาพยาบาล โจทก์คือคุณกู้เลี่ยนครับ”ลู่เฉวียนหน้าซีดเผือด ยืนนิ่งอยู่กับที่ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มีบทความยาวบทหนึ่งปรากฏขึ้นบนอินเทอร์เน็ตเนื้อหามีลำดับชัดเจน หลักฐานครบถ้วน แจกแจงปัญหาต่าง ๆ ของลู่เฉวียนตลอดหลายปีที่ผ่านมาอย่างละเอียดทั้งการใช้ทรัพยากรทีมงานของแพทย์หญิงท