Todos los capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Capítulo 131 - Capítulo 140

“เชี่ย! โคตรสวย”“เกินเรื่องไปมาก เกินต้านชิบ!”“เก็บปีกไว้ตรงไหนวะ นางฟ้าชัดๆ”“ขนาดฉันเป็นผู้หญิงยังใจเต้นอ่ะแก สวยอะไรเบอร์นี้”“ดารารึเปล่า ออร่าพุ่งมาแต่ไกล”“ไม่น่าใช่นะ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนแต่สวยกว่าดาราดังที่ฉันเคยเจอหลายขั้น พีคในพีค”“วิชวลสุดไรสุดค่ะคุณน้า”“ดูหน้าน้องปี 1 ตอนเห็นแกดิลิลลี่ ถึงกับไปไม่เป็น เอ็นดู” พิชชี่กลั้นขำเมื่อพวกเราเดินเข้ามาในโรงอาหารคณะ น้องปีหนึ่งพากันตะลึงแถมซุบซิบกันใหญ่โตเมื่อเจอลิลลี่คนนี้เข้า...“ตอนนี้น้องๆ ยังไม่ชินไง เดี๋ยวสักพักก็เลิกพูดถึงกันเอง” ฉันบอกเบาๆ พลางกวาดสายตาหาโต๊ะว่างไปด้วย น้องปี 1 เพิ่งลงมาจากหอประชุมใหญ่พร้อมกันทั้งคณะ คนเลยเยอะมากเป็นพิเศษ โต๊ะที่มีน้อยอยู่แล้วก็เลยหายากเข้าไปอีก“แกพูดเหมือนตอนที่พวกเราอยู่ปี 1 ไม่มีผิด มันเป็นคำพูดประจำตัวของคนสวยช่ะ นี่จะได้รู้ไว้” เมเม่ล้อเลียนขำๆ ฉันทำเป็นถอนหายใจใส่ พวกนี้พากันหัวเราะด้วยสีหน้าเอ็นดูที่แกล้งกันได้“โต๊ะนั้นว่างพอดี” เรนนี่ว่าพลางเดินเข้าไปก่อนใคร โดยมีพวกเราที่เหลือรีบเดินตาม“พวกแกไปซื้อข้าวก่อนเลย เดี๋ยวฉันเฝ้าโต๊ะให้เอง” ฉันพูดอย่างขันอาสาพลางล้วงมือถือออกมาแล้วย

“พี่ลิลลี่คร้าบ พี่กัสฝากบอกว่าคิดถึงคร้าบ”“...............”“พี่ลิลลี่คร้าบ พี่กัสคิดถึงพี่นะคร้าบ” เสียงตะโกนดังพร้อมเพรียงของเด็กวิศวะเกือบสิบคนที่เข้าแถวยาวเรียงหน้ากระดานทำเอาฉันที่กำลังเดินออกคณะแทบมุดดินหนี ส่วนคนออกคำสั่งอย่างกัสก็ยืนอมยิ้มไม่ใกล้ไม่ไกล“เด็กปี 1 วิศวะมาละวันนี้”“คู่นี้ความน่ารักจะหยุดที่ตรงไหน”“ถ้านี่เป็นพี่ลิลลี่คงฟินฉ่ำ แฟนบอกคิดถึงตลอดๆ พี่กัสน่ารักอ่ะแก๊!” ทั้งรุ่นพี่ เพื่อนร่วมคณะที่อยู่แถวนี้พากันขำ ส่วนรุ่นน้องสาวๆ ต่างหวีดไม่หยุด บอกว่าพี่กัสคลั่งรักบ้างล่ะ น่ารักบ้างล่ะ อยากให้แฟนรักแฟนหลงอย่างงี้บ้างล่ะ... จะบ้าตั้งแต่เปิดเทอม กัสให้รุ่นน้องในคณะเข้ามาบอกกันว่า “พี่กัสฝากมาบอกว่าคิดถึงพี่ลิลลี่นะครับ” หรือไม่ก็ “พี่กัสฝากมาบอกว่าขอโทษพี่ลิลลี่ครับ” เพื่อแลกลายเซ็นของเจ้าตัว วันไหนรุ่นน้องมีเยอะก็ให้มาตะโกนพร้อมกัน ถ้าฉันไม่พยักหน้ารับถือว่าทำมิชชั่นไม่สำเร็จ รุ่นน้องก็อดได้ลายเซ็นแถมบางครั้งยังโดนลงโทษด้วยการวิดพื้น นี่เห็นก็สงสารไง ไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะตัวเองก็ต้องพยักหน้ารับทั้งที่ไม่อยากทำตอนนี้น้องปี 1 คณะบริหารรวมถึงคณะวิศวะ ไม่มี

เมื่อคืนคุณพ่อโทรมาบอกว่าเย็นนี้คุณลุงจะเลี้ยงต้อนรับพี่เฌอกับคุณป้าพัชชาที่เข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกัน คุณลุงอยากให้หลานสาวคนนี้ไปด้วย แน่นอนว่าฉันตอบตกลงด้วยความเต็มใจ ในที่สุดคุณลุงก็มีคู่ชีวิตแถมพ่วงด้วยลูกสาวอีกหนึ่งคน... ดีใจและยินดีด้วยสุดพลังเล๊ย!พอวางสายจากคุณพ่อฉันก็ไลน์หาพี่เป้ทันที พี่เป้รู้แล้วว่าฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่เฌอเมื่อหลายวันก่อน แต่ยังหาโอกาสเข้าใกล้พี่เฌอไม่ได้สักที พอฉันไลน์บอกว่าโอกาสมาถึงแล้ว... พี่เค้าขอบคุณกันยกใหญ่ที่น้องรหัสคนนี้ส่งข่าวให้อีกแล้วน่ะนะ!“แล้วนี่แกจะไปคณะนิเทศเลยป่ะ” คำถามของเรนนี่ทำเอาฉันที่เพิ่งนัดแนะกับพี่เป้ทางไลน์ว่าเย็นนี้ไปร้านไหน หุบยิ้มลงอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวต้องถ่ายรูปคู่กัส ตัดใจยังไม่ได้ต้องมาใกล้ชิดกันอีก มีใครน่าสงสารเท่าลิลลี่คนนี้มั้ย... ตอบ!“งั้นแหละ พี่ป่านไลน์มาบอกว่าทางนั้นอยากให้แต่งหน้าทำผมนิดหน่อย”“ลิลลี่ แกรู้จักน้องคนนี้มั้ย!” ชมพูโพล่งถามน้ำเสียงตื่นพลางหมุนมือถือมาทางนี้ เราสี่คนที่เหลือมุงดูหน้าจอก็เห็นเด็กผู้หญิงหน้าหวานยิ้มกว้างในชุดนักศึกษาปี 1 ได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดู“ไม่อ่ะ ใครเหรอ น่ารั

สายตาผมอยู่ที่ลิลลี่ ร่างบางค้อมหัวให้รุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มสดใส เดินออกสตูเพียงลำพัง อันที่จริงอยากตามไปแต่ผมรู้ว่าเจ้าของหัวใจจะไปไหนเพราะงั้นเลยกลับมาสนใจรูปที่อยู่ตรงหน้า“ขอหมดได้มั้ยพี่” ผมบอกความต้องการตามตรง“ได้ดิ แต่อย่าเพิ่งลงไอจีง้อแฟนล่ะ ให้เกียรติทาง ม.ปล่อยรูปก่อน” ผมหลุดหัวเราะเมื่อพี่ตากล้องแซวเล่น ก็อย่างว่าแหละ... เรื่องที่ผมทำดังไปทั้ง ม. ใครบ้างจะไม่รู้พี่ทีมงานคนอื่นเดินเข้ามามุงดูรูปด้วย ชมไม่หยุดว่าดูดีทั้งคู่ สำหรับผมที่เห็นหน้าตัวเองในกระจกทุกวันไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองดูดีอะไร แต่ลิลลี่ที่ยืนข้างกันน่ารักมาก... น่ารักจนผมยิ้มตาม“ยิ้มไม่หยุดเลยนะกัส” พี่ป่านหัวเราะที่ผมดูเหมือนเสียอาการ“ก็ลิลลี่น่ารัก ให้ผมหยุดยิ้มได้ไงพี่” ผมตอบตามใจคิดทำเอาพวกพี่ๆ โห่แซว ถามว่าผมอายมั้ย... คำตอบคือไม่สักนิด! ถ้าเรื่องแค่นี้อาย... จะได้แฟนกลับคืนมาได้ไงพอได้รูปมาอยู่ในเครื่อง ผมก็กลับคณะเพราะหน้าที่พี่ว้ากรออยู่ แต่พอเดินเข้าลานเกียร์ปรากฏว่าไอ้เทมส์ปล่อยน้องพอดี มันรู้ว่าเย็นนี้ผมต้องไปไหนต่อ คงเปิดทางสะดวกให้ ในใจได้แต่ขอบคุณพวกมันสามคนที่ช่วยกันทุกทาง ถ้าพวกมันต้องการความช่ว

“อยากถ่ายรูปมั้ย” ผมถามลิลลี่เหมือนทุกครั้งเมื่อเราไปไหนด้วยกันแต่เจ้าตัวนิ่งจนน้าเกตุต้องช่วยพูดอีกแรง“วิวสวยขนาดนี้ เฌอกับลิลลี่ไปถ่ายรูปกันเถอะลูก นั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันคงเบื่อแย่”“โปรโมทโรงแรมในไอจีแบบเนียนๆ ด้วยนะลูก ถือว่าช่วยป้าทำมาหากิน” ม๊าใช้ภาษาวัยรุ่นทำเอาลิลลี่กับพี่เฌอหลุดหัวเราะ“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยโปรโมทสุดพลังเลย” ลิลลี่ยกมือขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส“หนูก็เช่นกันค่ะ”พอลิลลี่กับพี่เฌอลุก ผมรีบลุกตามพร้อมกับเสนอว่า “ขึ้นไปชั้นบนมั้ยครับ เป็นรูฟท็อป ถ่ายมุมกว้างน่าจะสวยกว่าชั้นนี้”“พี่เฌอว่าไงคะ” ลิลลี่ถามพี่เฌออย่างปรึกษา“ชั้นบนก็ได้จ้ะ” พี่เฌอยิ้มกว้างยักคิ้ว เป็นอันว่าเราสามคนกดลิฟท์ขึ้นมาชั้นบนสุด“คนละฟิลกับเมื่อกี้เลย” ลิลลี่ยิ้มตาหยีทำให้ผมยิ้มตาม บนนี้มีเสียงเพลงคลอแถมเปิดโล่ง เห็นดาวบนฟ้า 360 องศารวมถึงเห็นวิวฝั่งตรงข้ามชัดเจน ที่สำคัญยังไม่มีคนเพราะชั้นนี้เปิดทุ่มครึ่ง“ถ่ายมุมนั้นมั้ยครับ เห็นวิวชิงช้าสวรรค์ชัดที่สุด” ผมผายมือไปยังโต๊ะวีไอพีที่ตอนนี้มีเชือกแดงกั้น“แต่เค้ากั้นอยู่” พี่เฌอพูดด้วยสีหน้าเหมือนเสียดายนิดหน่อย“ก่อนมาผมเช็คกับผู้จัดการแล้ว ลูกค้าจอง