Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Capítulo 151 - Capítulo 160

“ขึ้นไปรอบนรถเถอะ โดนละอองฝนเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” กัสบอกเสียงนุ่มหูไม่ว่ายังไงกัสก็เป็นห่วงฉันเสมอแม้เราสองคนจะเลิกกันแล้ว จะให้ฉันเห็นแก่ตัวนั่งแช่สบายๆ รออยู่บนรถได้ไงเล่า“เราจะกางร่มให้ รอจนกว่ากัสเปลี่ยนยางเสร็จ” ฉันตีหน้าเฉยบอกเบาๆ เราสองคนสบตากันนิ่งๆ โดยที่ฉันไม่หลบ กัสคลี่ยิ้มสดใสก่อนจะหันไปตั้งใจเปลี่ยนยางจนเสร็จเรียบร้อย“โอเค รับรองวิ่งฉิวได้เหมือนเดิม” กัสเงยหน้าบอกยิ้มๆ พลางลุกขึ้นยืน“ขอบคุณนะ” ฉันบอกความรู้สึกที่อยู่ในใจออกไปทำเอากัสยิ้มไม่หุบ“ลิลลี่รีบขึ้นรถเถอะ ขาเปียกไปหมดละ ยิ่งบอบบางอยู่เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”“เราไปส่งกัสที่รถก่อน”กัสมองกันเหมือนไม่เชื่อสายตาก่อนจะยิ้มกว้าง รอยยิ้มทัชใจที่ฉันไม่ได้เห็นมานานเพราะมัวแต่เลี่ยงคนตรงหน้าตลอดหลายเดือน“ต้องเอายางกับอุปกรณ์ไปเก็บอีก เดินไปเดินมา เดี๋ยวลิลลี่จะเปียกกว่าเดิม” กัสบอกกันด้วยน้ำเสียงห่วงใย“ไม่เป็นไรหรอก กัสทำอะไรให้เราตั้งมากมาย เปียกแค่นี้จะเท่าไหร่กันเชียว”วินาทีนี้ฉันได้เห็นสีหน้าและแววตาดีใจของคนตรงหน้าเต็มสองตา แต่ก็นั่นแหละ... จะส่งยิ้มกลับก็กระไรอยู่ เลยเลือกที่จะตีหน้าเฉยทั้งที่ใจดวงน้อยเริ่มมีความรู้

“ลิลลี่” ระหว่างเดินผ่านล็อบบี้ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกไว้“อ้าว! ลูฟ เจอกันอีกแล้ว มาเที่ยวเหรอ” ฉันคลี่ยิ้มเมื่อลูฟเดินถือเป้เข้ามาหากันแปลกเนอะ... ไม่เจอกันเป็นปีๆ พอได้เจอก็ดันบังเอิญเจอซ้ำๆ ซะงั้น“อ่าฮะ นัดเพื่อนไว้” ลูฟคลี่ยิ้มกว้างและเลิกคิ้วถาม “แล้วนี่มาคนเดียว”“อันที่จริงมาทั้งบ้าน แต่เราตื่นสายเลยต้องขับรถตามมาทีหลัง” “สภาพเดียวกัน นี่เมื่อคืนก็ดึกแต่เพื่อนโทรตามไม่หยุด ต้องลากร่างมา” หนุ่มลูกครึ่งบอกด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อยทำเอาฉันอดหัวเราะไม่ได้ครืด! ครืด!มือถือในมือที่สั่นทำให้ฉันก้มมองโดยอัตโนมัติ... เจ้เกรซ ขณะเดียวกันลูฟก็ล้วงมือถือออกมา“ว่าไงคะเจ้” ฉันอมยิ้มทักทายคนในสายอย่างสนิทสนม“ลิลลี่ถึงโรงแรมยัง” เจ้ถามกันอย่างไร้พิธีรีตอง“ถึงแล้วค่ะ เจอคุณป้าแล้วด้วย นี่ว่าจะออกไปเดินเล่นทะเลอยู่” แต่ไม่รู้การเดินเล่นจะทำให้รู้สึกดีขึ้นรึเปล่านะ“ถ้างั้นรู้แล้วช่ะว่ากัสไม่สบาย”“รู้ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด“เข้าเรื่องเลยละกัน เจ้มีเรื่องรบกวนลิลลี่หน่อย พอดีเจ้ออกมาทานข้าวกับเพื่อน เพิ่งสั่งอาหารเสร็จเจมส์ก็โทรมา บอกกัสอาการหนักกว่าเดิมแต่ไม่ยอมไปหาหมอ ลิลลี่

“ได้สิครับ” กัสพยักหน้าราวกับเป็นเด็กดีทั้งที่ความจริงแล้วดื้อมาก ขนาดไม่สบายยังไม่ยอมทานยา ไม่ยอมไปหาหมอ ก่อนจะถามกันด้วยสีหน้าลังเล “กัสขอจับมือลิลลี่ไว้ได้แบบนี้มั้ย กัสกลัวลิลลี่หายไป”ฉันมองกัสโดยไม่คิดหลบสายตา ทุกอย่างที่กัสทำให้กัน... ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังทำให้ฉันตอบว่า “ได้ แต่ถ้าเราเช็ดตัวให้แล้ว กัสต้องทานข้าวทานยาเป็นการแลกเปลี่ยน”“ได้ครับได้” กัสละล่ำละลักด้วยสีหน้าและแววตาดีใจเหมือนเด็กน้อยในวันวานไม่มีผิด ขณะที่มือเราสองคนสัมผัสกัน... ฉันรับรู้ถึงไอร้อนออกจากมือใหญ่ ใจยิ่งห่วงไม่หยุด ฉันเช็ดตัวให้อย่างเงียบๆ โดยมีคนไม่สบายคลี่ยิ้ม นอนมองกันแบบไม่ละสายตา“เรียบร้อย แปะแผ่นคูลเจลหน่อยละกัน” ฉันบอกพลางเอามือเล็กออกจากมือใหญ่ช้าๆ ใช้มือแกะแผ่นคูลเจลในซองที่วางข้างเตียงแปะลงบนหน้าผากได้รูปของคนป่วยที่มองกันไม่หยุด“ขอบคุณครับ” กัสคลี่ยิ้มบอกกัน“ทานข้าวเถอะจะได้ทานยา” ฉันบอกเสียงเรียบกัสค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นด้วยตัวเอง นั่งพิงที่หัวเตียง อ้าปากรอทำให้ฉันรู้ว่าอีกฝ่ายอยากให้ป้อน ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันคงเดินหนีไปแล้ว แต่พอรู้ความจริงที่ถูกเปิดเผยโดยเทมส์ เจมส์ เดย์... ฉันยิ

“ได้ยาดีว่างั้น”“ยิ่งกว่าดี” ผมพูดให้มันอิจฉาเล่นแต่ไอ้เจมส์ดันทำเสียงแหวะลอดมาจนอดขำไม่ได้“อ้วก! ถ้าไม่เสียดายมื้อกลางวัน กูสำรอกออกมาละคร้าบ”“อิจฉา” ผมแหย่มันเล่นอีกรอบ“พอ! มึงจริงจังได้ละ” มันตัดบทคงขี้เกียจเถียงกับคนป่วยอย่างผม พูดอย่างเป็นการเป็นงาน “เมื่อช่วงบ่ายกูสามคนเจอไอ้ลูฟ มันบอกโดนตามให้มาถ่ายรูป”คำบอกเล่าของไอ้เจมส์ทำเอาผมเครียดขึ้นมาประมาณนึง และรู้ดีว่าเร็ววันอาจมีอะไรมากระทบจิตใจผู้หญิงที่ผมรักอีกครั้ง “วันนี้?”“อือ ฝั่งนั้นได้รูปละ ไม่แน่ใจว่ากลับเลยหรืออยู่ต่อ”“โอเค เดี๋ยวเจอกัน” ผมกดวางสาย บอกตัวเองไม่ต้องห่วงมากไป เรื่องมาถึงขั้นนี้เดี๋ยวทุกอย่างก็จบ และหลังจากนี้ลิลลี่จะปลอดภัยขณะกำลังเปิดประตู ผมได้ยินเสียงห้องข้างเปิดประตูเช่นกัน ผมรีบก้าวออกมาด้านนอก หันมองทางขวา เห็นลิลลี่ในเดรสสีขาวที่ทำให้เจ้าตัวดูน่ารักและนุ่มนิ่มมากกว่าเดิมร้อยเท่าได้ ผมยิ้มทันทีเมื่อเราสองคนสบตากัน“ลงไป

“ก่อนตกลงคุยกันเราเคยบอกว่าไง เราไม่ชอบผู้หญิงขี้วีน ไม่ชอบให้ใครโทรจิก แล้ววิต้าเป็นไงถามหน่อย” พอผมทวงถามขึ้นมาวิต้ามีสีหน้าอึกอัก ก่อนจะใช้วิธีเดิมคือออดอ้อนขอความเห็นใจ“เรื่องนั้นวิต้ายอมรับค่ะว่าผิด วิต้าบอกกัสไปแล้วไงคะว่ายินดีแก้ไข ถ้าไม่มีมันเข้ามา วิต้ามั่นใจว่ายังไงกัสก็ต้องให้โอกาสกัน”“วิต้าไม่ใช่เรา รู้ได้ไงว่าเราจะให้โอกาส รู้อะไรมั้ย... เราเกลียดอะไรที่สุด เราเกลียดการลอบกัด เกลียดการทำร้ายคนอื่นลับหลัง ทั้งที่ลิลลี่ไม่เคยทำร้ายวิต้า แต่วิต้ากลับทำร้ายทำลายลิลลี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งส่งรูปชวนเข้าใจผิดระหว่างพี่รหัสกับลิลลี่มาให้เรา ส่งรูปที่เรานั่งคุยกับผู้หญิงให้ลิลลี่ ส่งรูปไปที่คณะบริหารเพื่อให้คนเข้าใจลิลลี่ผิด แถมยังกล้าบอกอีกว่าลิลลี่เข้าโรงแรมกับผู้ชาย”“กัสพูดเรื่องอะไรคะ วิต้าไม่เข้าใจ” วิต้าตีหน้างง ไม่จนมุมด้วยหลักฐานจะไม่ยอมรับว่างั้น“หึ! ไม่เข้าใจ แล้วเข้าใจนี่มั้ย” ผมล้วงมือถือออกมาเปิดคลิปที่ดึงจากกล้องวงจรปิดห้องรับแขกคอนโดไอ้ลูฟเมื่ออาทิตย์ก่อน เร่งเสียงให้ดังที่สุ