Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Capítulo 121 - Capítulo 130

ฉันเดินตรงมาที่ประตูคาเฟ่โดยมีกัสตามติดไม่ห่าง พอออกด้านนอกปรากฏว่าสาวๆ แถวนี้ต่างมองมาด้วยแววตาตื่นเต้น... ให้มันได้อย่างนี้สิ! นี่ก็ลืมไปเขาคือกัสเดือนมหาลัย ย่อมเรียกสายตาจากเด็กสาวได้เป็นอย่างดี“ลิลลี่จะไปไหน” ร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงเอาใจปนง้องอนอยู่ในทีแต่ไม่สามารถทำให้ฉันหันไปมองหน้าเจ้าตัวได้“หาที่เงียบๆ คุย” ฉันบอกเสียงนิ่ง กวาดสายตาว่าจะคุยตรงไหนถึงหลบสายตาผู้คนได้บ้างปิ๊น!เสียงแตรรถทำเอาฉันสะดุ้ง พอหันไปมองก็เห็นรถที่คุ้นตาเข้ามาจอดเทียบบริเวณฟุตบาท... ก็รถของกัสนั่นแหละแต่คนขับคือเจมส์ และคนที่นั่งมาด้วยคือเดย์“ฮายลิลลี่” พอลงจากรถเดย์กับเจมส์ก็ทักฉันด้วยประโยคเดียวกันและรอยยิ้มสดใส“ฮาย” ฉันพยักหน้ายิ้มตอบทั้งคู่เหมือนเช่นปกติการที่ฉันเลิกกับกัส ไม่จำเป็นต้องตัดขาดพวกเพื่อนสนิทของเขา ฉันยังเป็นเพื่อนกับทั้งสามหนุ่มได้ในเมื่อที่ผ่านมา ทั้งเทมส์ เจมส์ เดย์ดีกับฉันมาก การตัดเพื่อนดีๆ ออกจากชีวิตด้วยเหตุที่เลิกกับแฟนเป็นเรื่องบ้าบอเกินไปเถอะกับกัสเองก็เช่นกัน ถึงเราจะเลิกกันในฐานะแฟน แต่ฉันไม่ได้เกลียดกัสขนาดสาปอะไรทำนองนั้น เราเห็นกันมาแต่เกิด จะให้ตัดกัสออกจากชีวิตมันก

“มึงแดกข้าวได้ละ เดี๋ยวต้องเข้าไปคุยกับไอ้พวกนั้นอีกรอบ” ไอ้เทมส์บอกเสียงนิ่งแต่แฝงด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นผมเลื่อนดูสตอรี่ของเรนนี่อยู่หลายรอบเพราะมีลิลลี่อยู่ในนั้น“กูอยากเจอลิลลี่” ผมพูดกับพวกมันสามคนไปตามตรงแม้จะมีสายตาของสาวๆ แถวนี้มองมาก็ตามใจผมอยู่ที่ลิลลี่ทุกลมหายใจเข้าออก อยากเจอ อยากคุย อยากง้อ อยากให้เราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ไม่รู้จะมีวันนั้นมั้ยเพราะขนาดเมื่อวันก่อน ผมดันทำลิลลี่ร้องไห้อีกแล้ว...มึงโคตรไม่ได้เรื่องเลยไอ้กัส ขนาดผู้หญิงที่มึงรักที่สุดยังทำเค้ามีความสุขไม่ได้ ทำเค้าเสียน้ำตา ทำให้รอยยิ้มหายไป มึงแม่งห่วยแตกชิบ!“เอาน่า พรุ่งนี้เปิดเทอม ลิลลี่เลี่ยงมึงไม่ได้ละ” ไอ้เดย์บอกอย่างเอาใจช่วย“ขอให้จริง” ผมตักข้าวใส่ปาก ใจคิดอย่างมีหวังจะได้เจอลิลลี่ ไปหาที่บ้านเจ้าตัวก็หลบหน้า ไม่ยอมลงมาเจอ น้าเกตุกับน้าอาร์ทได้แต่ปลอบด้วยรอยยิ้มเข้าใจ‘เดี๋ยวลิลลี่ก็หายงอน กัสอย่าคิดมากเลยลูก’พ่อแม่เราทั้งคู่ยังไม่รู้ว่าผมทำเรื่องใหญ่ไว้ ลิลลี่ไม่ได้เล่าให้น้าเกตุกับน้าอาร์ทฟังว่าผมทำเรื่องบัดซบลงไป ไม่งั้นสายตาท่านทั้งสองคนอาจมองผมไม่เหมือนเดิม ส่วนเฮียไวท์พี่ชายของลิ

“บอกให้อยู่นิ่งๆ ติดแน่นขนาดนี้จะเอาออกเองได้ไง” ไอ้เทมส์ใช้มือแกะปลายผมน้องตุ๊กตาออกจากกระดุมเสื้อมันด้วยท่าทางใจเย็นสีหน้านิ่งสนิทถ้ามองไม่ผิด... ผมว่ามันกำลังจีบน้องคนนี้ทางอ้อม ผมหันมาหาแนวร่วม มีแค่ไอ้เจมส์คนเดียวที่มองตาอย่างรู้กัน ส่วนไอ้เดย์กำลังยิ้มชวนน้องตัวเล็กหน้าหวานคุยไม่หยุดเชี่ย!มันสองคนจะกินเด็กปี 1 จริงเหรอวะ?“กูว่าเรื่องจริง” ไอ้เจมส์พูดให้ได้ยินแค่มันกับผม“กูก็ว่างั้น” ผมพูดเสียงเบาไม่ต่างจากมัน“มึงสองคนนี่ยังไง จีบเด็กปี 1” พอขึ้นรถไอ้เจมส์ก็ถามพวกมันตรงๆ“น้องก็น่ารักไม่ใช่เหรอวะ ตัวเล็กๆ หน้าหวานๆ ยิ้มเก่ง พูดก็เพราะ” ไอ้เดย์ที่นั่งเบาะข้างคนขับหันมายักคิ้วใส่ผมกับไอ้เจมส์ที่นั่งเบาะหลัง“มึงจะจีบจริง” ผมถามอย่างกังขา ไอ้เดย์ยิ้มกว้างยอมรับตามตรง“กูคนจริงครับ จีบคือจีบ”“แล้วมึงล่ะไอ้เทมส์” ไอ้เจมส์ถามไอ้หน้านิ่งที่กำลังขับรถ“กูทำไม” ไอ้เทมส์เลี่ยงตอบซึ่งไม่ใช่นิสัยของมัน“มึงจีบน้องตุ๊กตา กูดูออก” ไอ้เดย์ว่า ก็นึกว่ามันไม่เห็นเพราะมัวแต่ชวนน้องหน้าหวานคุยไม่หยุด ที่ไหนได้... มันเห็นเหมือนกัน“.............” ไอ้เทมส์เงียบ พวกผมสามคนเหลือบสายตามองกัน มันไม

หลังเรนนี่มาส่งที่บ้าน ฉันเก็บสัมภาระเพื่อไปนอนคอนโดเนื่องจากพรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว จากนั้นก็โทรหาคุณแม่ที่ออกไปช็อปปิ้งกับคุณป้าวดีตั้งแต่บ่าย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรคุณแม่กลับชิงบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่าตอนนี้มีเรื่องนิดหน่อย ฉันรีบถามด้วยความเป็นห่วงว่าเรื่องอะไร คุณแม่ตอบว่าลุงอาร์มเพิ่งรู้ตัวว่ามีลูกสาวที่อายุมากกว่าฉันหนึ่งปี ตอนนี้กำลังเคลียร์กันอยู่ที่บ้านของลุงอาร์มคำตอบของคุณแม่เล่นเอาฉันตกใจปนอึ้งเพราะคุณลุงยังไม่แต่งงาน เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ครองตัวเป็นโสดมาตลอดแต่จู่ๆ กลับมีลูก คุณแม่บอกว่าคุณพ่ออยากให้ฉันไปบ้านลุงอาร์มด้วย ท่านคงอยากให้ฉันเจอญาติที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเพราะงั้นฉันจึงตอบตกลงใช้เวลาไม่นานฉันก็ถึงบ้านคุณลุงเพราะอยู่หมู่บ้านใกล้ๆ กันนี่เอง พอขับรถเข้ามาบริเวณโรงรถก็อยากเลี้ยวกลับเพราะเห็นรถของกัสจอดอยู่ แต่พอคิดได้ว่าคุณพ่ออยากให้ฉันมาก็ได้แต่ถอนใจ ทำใจสักพักจึงลงรถแล้วกัสมาทำอะไรที่บ้านคุณลุง? อยากเลี่ยงแทบตายต้องมาเจอกันจนได้สินะ เอ๊ะ! นี่รถของคุณป้าวดีนี่ ว่าแต่ทำไมไฟหน้าถึงแตกแถมมีรอยเหมือนเอาไปชนมา!อย่าบอกนะว่าคุณป้ารถชนน่ะ!! วินาทีนี้ฉันตกใจแล

นั่นสินะ... พี่เฌอกับฉันมีหน้าตาคล้ายกันบางส่วน ถ้าเป็นแฝดก็ไข่คนละใบ ไม่ได้เหมือนจนแยกไม่ออกราวกับไข่ใบเดียวกันจริงสิ! ฉันเคยให้สัญญากับพี่เป้ว่าพร้อมอธิบายความเข้าใจผิดของพี่เฌอ ในเมื่อตอนนี้โอกาสมาถึงแถมพี่เฌอยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันด้วย ฉันจะทำให้พี่ทั้งสองกลับมาคืนดีกันให้ได้ ฉันอยากเห็นพี่รหัสที่มั่นคงในรักพบกับความสุขเสียที ว่าแต่จะเริ่มจากไหนก่อนดีล่ะ เรื่องวางแพลนอะไรทำนองนี้ฉันไม่เก่งซะด้วย ถ้าปรึกษาเรนนี่ พิชชี่ เมเม่และชมพูน่าจะมีไอเดียดีๆ ให้...“ลี่... ลิลลี่”“ขา” เสียงที่ลอดเข้าหูทำให้ฉันกลับมามีสติอีกครั้ง อ้าว!พี่เฌอมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?“พ่อกับแม่และป้าวดีเข้าไปคุยกับลุงอาร์มก่อนนะลูก”“ค่ะ เดี๋ยวหนูเป็นเพื่อนพี่เฌอเอง” ฉันพยักหน้าพลางคลี่ยิ้มหวานส่งให้พี่เฌอที่ยิ้มให้กัน“พี่เฌอคงรู้แล้วว่าหนูชื่อลิลลี่” ฉันบอกเสียงใสเมื่อผู้ใหญ่ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ส่วนกัสยังไม่ไปไหนแถมขยับเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวยาวตัวเดียวกัน ฉันขยับตัวจนชิดพนักโซฟา อันที่จริงอยากหนีไปให้ไกลแต่เพราะยังไม่สนิทกับพี่เฌอเท่าที่ควร จะชวนไปคุยที่อื่นก็ดูประหลาดเกินไปสักหน่อย เพราะงั้นเค้าอยากท