All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Chapter 61 - Chapter 70

คืนนี้ผมกับไอ้สามตัวมีนัดดื่มกับรุ่นพี่ในคณะที่ผับไม่ไกลจากคอนโดไอ้เทมส์ พวกผม 4 คนตกลงกันจะเอารถมาจอดที่คอนโดไอ้เทมส์แล้วขับรถไปคันเดียวเพราะผับนั้นแม่งหาที่จอดยากชิบขณะกำลังเปิดประตู ที่จอดข้างๆ ก็มีรถหรูเลื่อนเข้ามาพอดี ผมรีบปิดประตูแล้วเดินมายังหน้ารถตัวเอง ไม่นานรุ่นพี่หนุ่มหล่อสาวสวยที่อายุมากกว่าผมสองสามปีก็เปิดประตูรถออกมา“หวัดดีครับพี่เพลย์พี่ไพรส์” ผมทักทายทั้งคู่อย่างสนิทสนมพี่รีเพลย์ที่ยักคิ้วให้คือลูกพี่ลูกน้องของไอ้เทมส์ มีศักดิ์เป็นพี่ชายของมัน ส่วนพี่เซอร์ไพรส์เป็นคู่หมั้นของพี่เพลย์อีกที ทั้งคู่อาศัยที่คอนโดแห่งนี้ ก็ห้องข้างห้องไอ้เทมส์มันนั่นล่ะ ที่สนิทกันเพราะเวลามาหาไอ้เทมส์ บางทีพวกผมก็อพยพมาเล่นเกมส์ห้องพี่เพลย์บ้าง หาข้าวทานบ้าง“ไม่เจอกันนานเลยนะกัส หายหน้าหายตาไปเลย” พี่ไพรส์ทักผมด้วยรอยยิ้มสดใส“ช่วงนี้ผมกำลังเร่งทำคะแนน เลยไม่ได้มาหาไอ้เทมส์เท่าไหร่ครับ” ผมตอบยิ้มๆ“ทำคะแนน” พี่ไพรส์เอียงคอด้วยสีหน้าแปลกใจ พี่เพลย์ที่รู้เรื่องดีรีบอธิบายให้คู่หมั้นฟัง“ไอ้กัสมันจีบสาวอยู่ ขนาดเกมส์ยังแทบไม่เล่นเลย”“อ้อ” พี่ไพรส์พยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ แล้วหันมาชวนคุยด

ผมยืนกดออดหน้าห้องพี่เพลย์โดยมีไอ้เทมส์ยืนข้างๆ เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย ขับรถกลับไม่ไหวเลยนอนห้องมัน เสื้อผ้าที่ใส่ตอนนี้ก็ของมันเหมือนกัน ก็อย่างที่รู้พวกผมสี่คนสนิทกันมาก ยืมเสื้อผ้าใส่หรือแม้แต่ค้างห้องใครสักคนเป็นเรื่องธรรมดามาก“กูบอกมึงแล้วให้หาไรรองท้องก่อนแดกเหล้า” ไอ้เทมส์พูดลอยๆ เมื่อผมใช้นิ้วบีบขมับทั้งสองข้าง นานทีจะตื่นมาแฮงค์ แม่งมึนชิบ!“ต่อให้แดกไรก่อนกูก็แฮงค์ รุ่นพี่เล่นยื่นเหล้าเบียร์วอดก้าให้ขนาดนั้น”เมื่อคืนวานรุ่นพี่ตั้งแต่ปี 2 ยันปี 4 พากันยื่นแอลกอฮอล์หลายยี่ห้อ หลายชนิดให้ผมไม่หยุด พอจะปฏิเสธก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน “ชนแก้วหน่อยเดือนมหาลัย” ชนไปชนมา...ชนจนผมเมาหัวทิ่ม เดือดร้อนไอ้สามแสบหิ้วกลับมาสลบบนเตียงไอ้เทมส์ เพิ่งฟื้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี่เองแอ๊ด!“พี่นึกว่าจะตื่นไม่ได้ซะอีก” พี่ไพรส์ที่เป็นฝ่ายเปิดประตูทักทำนองแซว มองผมกับไอ้เทมส์ที่ยืนข้างกันด้วยสีหน้าเหมือนขำ“ได้พี่เพลย์โทรตามครับ ไม่งั้นไอ้กัสมันคงนอนตายอยู่บนเตียงผม ไม่ฟื้นง่ายๆ” ไอ้เทมส์บอกพี่ไพรส์ที่เดินนำเข้ามาในห้องโดยมีผมกับมันเดินตามหลัง“นี่รีเพลย์โทรตามกัสเหรอ” พี่ไพรส์หันมาถามด้วยน้ำเสีย

อีกห้านาทีจะเข้าวันเกิดของลิลลี่!ผมขอความช่วยเหลือจากเรนนี่ดึงลิลลีไว้ให้นานที่สุดเพราะต้องการเซอร์ไพรส์คนน่ารักด้วยการยกเค้กฝีมือตัวเองไปให้หน้าห้องเวลาเที่ยงคืน เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเรนนี่ไลน์มาบอกว่าดูหนังรอบดึกจบละกำลังกลับ ผมรีบขับรถออกคอนโดพร้อมกับเค้กที่ตั้งใจทำสุดฝีมือ แถมยังทำเนียนคุยโทรศัพท์กับลิลลี่เหมือนทุกวันทั้งที่ความจริงกำลังขึ้นลิฟท์มาหาลิลลี่แล้ว“ถึงห้องยังครับ”“ถึงแล้วค่า เนี่ย... ได้ยินเสียงกดรหัสมั้ย”“ได้ยินครับ ล็อคประตูดีๆ นะ”ติ๊ง! เวรล่ะสิ พอลิฟท์ถึงที่หมายดันเสียงดังซะได้!“หือ! เหมือนได้ยินเสียงลิฟท์เลย กัสลงมาด้านล่างเหรอ” ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ“เปล่า ขึ้นต่างหาก เมื่อกี้ลงไปเอาของที่รถน่ะ” ผมไม่ได้โกหกนะเว้ย ขึ้นมาจริงๆ ... ก็ขึ้นลิฟท์มาหาลิลลี่ที่ห้องไง“อ้อ! เราล็อคประตูเรียบร้อยแล้วนะ”“แล้วหนังสนุกมั้ย ดูหนังทิ้งเราอีกแล้ว” ผมถามพลางถือกล่องเค้กเดินตรงมาหน้าห้องลิลลี่ ใช้หัวไหล่หนีบมือถือไว้กับหู ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา... อีกหนึ่งนาที“ทิ้งตรงไหนก่อน กัสไม่อินหนังรักเหอะ”“ถ้าให้ดูกับแฟนอย่างน้อง ต่อให้เป็นหนังรักเฮียก็อินคร้าบ” ผมเย้าไปตาม

“ไปไหน”“เอามือถือแป๊บ เราวางไว้ในครัว อยากถ่ายรูปเก็บไว้”“เดี๋ยวเฮียถ่ายให้” กัสขันอาสาพลางล้วงมือถือออกมาฉันยกเค้กขึ้นมาถือ ยิ้มให้กล้องอย่างรู้งาน ตากล้องจำเป็นระรัวได้มากกว่าสิบช็อต ก่อนจะยื่นหน้าจอมาให้เช็ค “โอเคมั้ย”“หาที่ติไม่ได้ต่างหากเล่า” ฉันเย้ากลับทำให้กัสหัวเราะออกมา“ถ่ายรูปกับคนให้หน่อยได้มั้ย” กัสถามอย่างออดอ้อนแต่ทำเอาฉันชะงักไปหนึ่งวิเราสองคนจะถ่ายรูปคู่ในวันเกิดฉัน แม้ตอนเด็กจะทำทุกปีแต่พอจบประถมโมเม้นท์นี้ก็หายไป“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้เล่า” ถึงจะเขินนิดหน่อยแต่ไม่ปฏิเสธหรอกนะ “แล้วใครถือกล้องอ่ะ”“ลิลลี่ถือเค้ก เดี๋ยวเราถือกล้อง” กัสยักคิ้ว สีหน้าสว่างไสว ดวงตาวิ้งวับฉันก้มหน้าแอบอมยิ้มด้วยใจที่ฟูคับอกก่อนจะหยิบเค้กขึ้นมา กัสขยับตัวเข้ามานั่งติดกัน แต่แล้วใจดวงน้อยก็เกิดอาการเต้นตึกตัก หน้าร้อนวูบวาบแถมยังลามไปทั้งตัวเมื่อกัสยื่นแก้มขาวใสเข้ามาแนบแก้มฉัน... จะใกล้เกินไปแล้ว“ยิ้มให้กล้องด้วยครับ”ฉันฉีกยิ้มโดยอัตโนมัติทั้งที่ใจเต้นตูมตามไม่หยุด กัสรัวชัตเตอร์ไม่หยุดก่อนจะเอามือถือลง ฉันทำทีเป็นวางเค้กด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ รีบขยับตัวออกห่างเพราะกลัวอีกฝ่ายได้ยินเ

“เย็นนี้ต้องซ้อมอีก ให้เรนนี่ไปส่งนะครับ” น้ำเสียงเบื่อหน่ายของกัสในประโยคแรกแต่ตบท้ายอย่างเป็นห่วงในประโยคหลังทำเอาฉันคลี่ยิ้มเมื่อคิดถึงหน้าคนพูด ป่านนี้คงกำลังทำหน้าเซ็งเพราะรุ่นพี่นัดซ้อมบาสแบบฉุกละหุกเป็นครั้งที่สามของอาทิตย์ถึงทุกคณะจะแข่งกีฬาในวันเฟรชชี่กันแล้ว แต่เดือนหน้า... วิศวะซึ่งมีนักศึกษาชายเยอะที่สุดในมหาลัยยังมีแข่งกีฬาภาคเพื่อกระชับความสัมพันธ์ภายในคณะอีกรอบ สายกีฬาอย่างพวกกัสเลยโดนรุ่นพี่จับลงบาส เพราะงั้นช่วงนี้บางวันฉันจึงมีโอกาสได้กลับพร้อมเพื่อนบ้างอะไรบ้าง“อื้อ” ฉันรับคำง่ายๆ อันที่จริงกำลังจะโทรหากัสพอดี เย็นนี้ตั้งใจจะไปเดินเล่นกับเพื่อนประสาสาวๆ แต่พ่อเจ้าประคุณดันโทรหากันซะก่อน“ไม่นั่งแท็กซี่กลับคนเดียวนะ เป็นห่วงเข้าใจมั้ย”“ทราบแล้วค่า” ใบหน้าของฉันเปื้อนยิ้มพร้อมกับรับคำอย่างง่ายดาย“มึงยังอ้อนลิลลี่ไม่เสร็จอีก ไปเปลี่ยนผ้าได้ละ” ฉันได้ยินเสียงเทมส์ลอดเข้ามาในสาย กัสพ่นลมหายใจหนักๆ พลางตะโกนตอบเพื่อนสนิท ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงพูดกับฉันในประโยคท้าย “เออ! กูรู้แล้ว มึงก็เร่งจังวะ!... แค่นี้ก่อนนะครับลิลลี่ คืนนี้โทรหา”“โอเค ตั้งใจซ้อมล่ะ บาย”“โอย! จะหว