Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

“เอ้า! ที่บ้านก็โอเค ละทำไมยังไม่ตกลง งงไม่ไหว” ชมพูพูดด้วยด้วยสีหน้างงหนัก เมเม่กับพิชชี่ก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน“ก็ชีอยากเซอร์ไพรส์ผู้คืนบ้างไง” เรนนี่ว่าขำๆ พลางยักคิ้วให้กัน ฉันอมยิ้มพลางยักคิ้วคืน“เล่าด่วน!!” สามสามที่เหลือโพล่งพร้อมกันแต่ใช้เสียงในระดับปกติน่ะนะ“ไม่มีไรมากหรอก กัสเซอร์ไพรส์ฉันถึงขั้นลงมือทำเค้กด้วยตัวเองใช่ม้า ฉันเลยตั้งใจว่าพอกัสแข่งบาสชนะจะให้อะไรตอบแทนแล้วค่อยตอบตกลง เซอร์ไพรส์มาเซอร์ไพรส์กลับไงเล่า” ฉันยิ้มหวานบอกสิ่งที่คิดไว้เป็นไงล่ะ แผนของฉันเข้าท่าใช่มั้ย ฮี่ๆ!“ค่ะ คลั่งรักพอกันอ่ะเนอะ” เมเม่กลอกตาเหมือนหมั่นไส้ก่อนจะหัวเราะออกมา“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ” ฉันยักคิ้วพลางหัวเราะทำให้ทุกคนหัวเราะตาม“แล้วถ้ากัสแข่งบาสแพ้ ผู้ไม่รอคำตอบแกเก้อเหรอ” ชมพูถามอย่างนึกได้“กัสไม่มีวันแพ้หรอก ยังไงก็ชนะ” ฉันตอบอย่างมั่นใจมากทำเอาสี่สาวทำท่าจะอ้วกๆ ซะงั้น“มาค่ะ จบจากเรื่องเพื่อนจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกันละ มาเรื่องปาร์ตี้บ้างดีกว่า สรุปคืนนี้มีใครไปงานวันเกิดของพี่เวนดี้บ้าง...ฉันไปแล้วหนึ่ง” พี่เวนดี้ที่พิชชี่พูดถึงคือพี่รหัสคนสวยของเจ้าตัวนั่นล่ะ วันนี้เป็นวันเกิดของพี่

“ถ้าสวยกว่านี้เราคงต้องขังลิลลี่อยู่แต่ในห้องแล้ว ไม่อยากให้ไอ้หน้าไหนจ้องผู้หญิงของตัว เอง” คำว่าผู้หญิงของตัวเองที่หลุดจากปากกัสทำเอาฉันหน้าร้อนวาบ ใจเต้นตึกตัก... บ้าจัง ชอบทำให้เขินเรื่อยเลย“เว่อร์มาก ใครจะมองเราขนาดนั้น” ฉันว่าเบาๆ แต่ความจริงแอบเขินจนตัวบิด เสื้อผ้งเสื้อผ้าไม่เป็นอันเลือกละ“น้อยไปน่ะสิ ว่าแต่ยอมรับความจริงได้ละ”“ความจริงไร” ฉันถามด้วยความงงเมื่อกัสหัวเราะในลำคอ“ก็ความจริงที่เป็นผู้หญิงของเราไง ขอบคุณนะครับที่ยอมตกลงเป็นแฟนกันแล้ว”“ใช่ที่ไหนเล่า ยังไม่ได้เป็นเหอะ” ฉันร้องค้านทั้งที่หน้ากำลังจะไหม้ด้วยความเขินเมื่อกัสหยอดกันไม่หยุด หยอดทุกที่ทุกเวลาเมื่อโอกาส“อ้าว! นึกว่าใจอ่อนละ”“ดีละที่ใจแข็ง อย่าไปยอมมันง่ายๆ นะลิลลี่” ฉันได้ยินเดย์ตะโกนเข้ามา“มึงไม่เสือกสักเรื่องนึงได้มั้ย” กัสบ่นใส่เพื่อนอย่างหัวเสียทำเอาฉันหัวเราะด้วยความขำ“ไม่ได้เว้ย!” รอบนี้ทั้งเทมส์ เจมส์ เดย์พูดพร้อมกัน“พวกกูจะตามเสือกไม่หยุด” เจมส์บอกเสียงเหย้าแหย่ ก่อนที่สามคนนั้นจะหัวเราะ คงสนุกที่ได้แกล้งเพื่อนรักอย่างกัสกันน่ะ“มึงสามตัวอยากเห็นกูเอาคืนว่างั้น” กัสถามอย่างคาดโทษทำให้ฉันไม่

“คะ” ฉันตาโตอย่างตกใจ หุบยิ้มแทบไม่ทัน นี่พี่เป้ชอบฉันอย่างที่กัสบอกจริงเหรอ! พี่เค้าไม่ได้เอ็นดูฉันในฐานะน้องรหัสหรือไง!“น้องลิลลี่ไม่รู้เหรอ ไอ้เป้มันแอบสนใจน้องตั้งแต่วันแรกที่เจอละ” พี่อาร์ทโพล่งเสียงดังลั่นโต๊ะทำเอาพี่คนอื่นที่เริ่มเมาได้ที่โห่ฮา วีดวิ้วกันใหญ่ ส่วนฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก... ไม่คิดว่าพี่เป้จะรู้สึกกันเกินคำว่าพี่น้อง“แหม! พี่อาร์ทล้อลิลลี่มันเล่นใช่ม้า ดูดิ! ทำสำเร็จด้วย เพื่อนหนูตกใจแล้วเนี่ย ฮ่าๆๆ” เรนนี่ที่นั่งข้างกันรู้ว่าฉันตกใจและทำตัวไม่ถูกเลยพยายามแก้สถานการณ์ซึ่งมันดีมาก“พี่อาร์ทมันพูดจริงครับ พี่...” ก่อนพี่เป้จะพูดต่อฉันรีบแทรกขึ้นมา“หนูขอรับโทรศัพท์หน่อยนะคะ” ฉันล้วงมือถือที่กำลังสั่นช่วยชีวิตออกจากกระเป๋า บอกตามตรงไม่อยากอึดอัดเวลาเจอหน้ากัน เราสองคนยังต้องเจอกันอีกหลายปี อย่าคิดเกินพี่น้องเลยตายแล้ว! พอเห็นชื่อขึ้นที่หน้าจอ...ขนนี่ลุกไปทั้งตัว“เรนพาฉันไปห้องน้ำหน่อย” ฉันรีบดึงมือเรนนี่ให้ลุกจากเก้าอี้“ใครโทรมา หน้าตาแกดูลุกลี้ลุกลนมาก” พิชชี่ถามอย่างเป็นห่วง“กัสโทรมา”“หา!” สี่สาวถึงกับโพล่งเสียงดัง มือถือของฉันยังคงสั่นไม่หยุดถ้าไม่รีบรับสายกั

“ขอบคุณที่อยู่กับลิลลี่ตลอด” ผมกวาดสายตาบอกเพื่อนของลิลลี่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ในเวลาเดียวกันยื่นมือไปจับมือเด็กแอบหนีเที่ยวเอาไว้“พวกเราเป็นฝ่ายชวนลิลลี่ออกมาเอง กัสอย่าโกรธลิลลี่เลยนะ” พิชชี่รีบพูดด้วยสีหน้าหวั่นเกรงยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปาก ไอ้พี่รหัสที่คิดเคลมน้องรหัสตัวเองดันแทรกให้หงุดหงิดซะก่อน“หวังว่าจะไม่ทำอะไรลิลลี่ ลูกผู้ชายไม่ทำร้ายผู้หญิง”ผมหันไปจ้องหน้ามัน มองด้วยสายตาที่บอกว่าอย่าเสือก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนนอก แล้วคนอย่างผมเนี่ยนะจะทำร้ายลิลลี่... มันใช้หัวแม่ตีนคิดว่างั้น!“กลับกันเถอะกัส เราอยากกลับแล้ว” มือเล็กนุ่มนิ่มเย็นเฉียบในอุ้งมือที่กำลังเขย่ากันทำให้รู้ว่าลิลลี่กลัวผมมีเรื่องอีกรอบ ผมมองใบหน้าคนที่กุมหัวใจ สายตาของลิลลี่เต็มไปด้วยความกังวล ผมถอนใจ สั่งตัวเองให้อดทนแม้อยากจัดการไอ้พี่รหัสคิดไม่ซื่อนี่แค่ไหนก็ตาม!“ไปเถอะ” ผมบอกเสียงนิ่ง“หนูขอตัวก่อนนะคะพี่ๆ ... ไปก่อนนะพวกแก” ลิลลี่หันไปบอกลาพวกรุ่นพี่ในคณะที่หน้าตายังแตกตื่นอยู่ รวมถึงโบกม

ฉันขยับตัวทีละนิด รู้สึกอึดอัดเหมือนมีบางอย่างกอดเอวบอบบาง เปลือกตาค่อยๆ ลืมขึ้นจากความง่วงงุน กระทั่งสายตาโฟกัสเข้ากับใบหน้าของกัสที่นอนอยู่บนหมอนใบเดียวกันแถมห่างไม่ถึงคืบดวงตาคู่มีพลังยังคงปิดสนิททำให้ฉันกล้าอมยิ้ม ใบหน้าสุดเพอร์เฟกต์ที่สาวๆ ต่างหลงใหลในความหล่อพรีเมียมทว่ายามหลับกลับดูน่ารักซะอย่างนั้น เมื่อคืนกัสไม่ยอมขับรถไปส่งที่คอนโดแถมพอฉันจะนั่งแท็กกลับเองดันไม่ยอมท่าเดียว สุดท้ายเลยมาจบที่เราสองคนต้องมานอนบนเตียงเดียวกันแถมลิลลี่คนนี้ยังต้องยืมเสื้อยืดตัวยักษ์กางเกงขาสั้นตัวโตจากเจ้าของห้องเปลี่ยนอีกแน่ะ“ตื่นละเหรอ” ฉันแอบตกใจที่ริมฝีปากปากคู่สวยร้องอืออา ถามไถ่กันทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท“ก็กัสเล่นกอดเราแรงเกินไปเราก็ตื่นน่ะสิ ปล่อยเราก่อน” ฉันบอกเบาๆ พร้อมขยับตัวอันที่จริงการตกอยู่ในอ้อมกอดของกัสเป็นอะไรที่อบอุ่นและรู้สึกดีมาก แต่ขืนยอมให้เป็นแบบนี้ต่อ... ฉันคิดว่ามันจะไม่จบที่กอดอย่างเดียว เมื่อคืนกว่าจะได้นอน กัสแอบจูบแก้มกันทีเผลอจนเกือบช้ำอ่ะอ๊าย! ฉันเผลอเล่าเรื่องนี้ออกมาได้ไง... เขินชะมัด“ไหนใครสัญญาจะเรียกเฮีย ลืมละเหรอถ้าไม่เรียกเป็นไง” เสียงทวงถามทำเอาฉันเบิกต