Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“ทานไรดีครับเย็นนี้” กัสถามด้วยรอยยิ้มเมื่อฉันขึ้นมาบนรถของเจ้าตัว วันนี้พ่อคุณไม่มีซ้อมบาส แต่กว่าจะเลิกคลาสก็ปาเข้าไปห้าโมงกว่า ส่วนฉันมีเรียนถึงแค่บ่ายสอง จากนั้นมาขลุกที่คอนโดเรนนี่อย่างที่เห็น“แล้วแต่กัสเลย เราได้หมด” ฉันยิ้มหวานเมื่อคนตรงหน้าตามใจกันตลอด กัสหัวเราะในลำคอแถมปลดเข็มขัดนิรภัย ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำเอาฉันตาโต รีบดันไหล่คนตรงหน้าออกแทบไม่ทัน “ทำไรน่ะ!”“เอ้า! ก็ลิลลี่บอกแล้วแต่เรา เราอยากกินลิลลี่ก็ต้องเข้าหาดิ ผิดตรงไหน” กัสตอบหน้าตายแต่ทำเอาฉันไปต่อแทบไม่เป็น แล้วดูดวงตาคู่มีพลังสิ... เจ้าเล่ห์มาก“อย่ามา กัสรู้เถอะว่าเราหมายถึงอะไร” ฉันทำเสียงขึงขังแต่มีหรือที่กัสจะกลัว หัวเราะนัยน์ตาพราวซะงั้น“รู้น่ะรู้ แต่เราอยากกินลิลลี่มากกว่าอะไรบนโลก ขอหอมเพิ่มพลังหน่อย” คนตัวโตใช้น้ำเสียงออดอ้อน ยื่นหน้าเข้ามาอีกครั้ง ฉันรีบก้มหน้าหลบทำให้กัสพลาดเป้าจากแก้มเป็นจุ๊บบริเวณกลุ่มผมแทน“ขยับตัวออกเลย” ฉันทำเสียงเข้ม ไม่กล้าเงยหน้า ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของกัสชัดแจ๋ว“หือ! ได้กลิ่นเหมือนเครื่องแกง” กัสทำจมูกฟุดฟิด ฉันแอบสะดุ้งก่อนจะตีหน้าตาย ผลักร่างสูงออกเบาๆ พร้อมทั้งแก้ต่างว

กัสมีแข่งบาสตอน 5 โมงเย็นแล้วเหมือนฟ้าจะเข้าข้างลิลลี่ซะอย่างนั้น อาจารย์ยกเลิกคลาสบ่ายเพราะงั้นเมื่อทานข้าวเที่ยงเรียบร้อย ฉันจะแว๊บกลับคอนโดเพื่อทำมัสมั่นไก่เตรียมไว้ให้กัสไงเล่า“อารมณ์ดีเชียวน้า” เรนนี่หันมายักคิ้วใส่เมื่อฉันฮัมเพลงเบาๆ“แกก็รู้ว่าทำไม” ฉันกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน“ค่า เพื่อนจะเลิกโสดแล้วอ่ะเนอะ” แม้ร่างบางที่เดินข้างกันจะพูดเหมือนกระเซ้า แต่ดวงตาและรอยยิ้มของเรนนี่เต็มไปด้วยความดีใจฉายชัด“เหมือนฝันเลยอ่ะแก” ฉันยิ้มกว้างส่งกลับไป“แกฝันไร” ชมพูที่เม้าท์มอยกับพิชชี่และเมเม่ไม่หยุด หันมาถามกัน“จะอะไรซะอีก มันจะขายออกแล้วไง” เรนนี่ว่าขำๆ ทำเอาสามสาวที่เหลือหัวเราะออกมา“ตื่นเต้นป่ะ จะเซย์เยสเป็นแฟนกับผู้” พิชชี่ถามด้วยแววตาเป็นประกาย“ไว้ถึงตาแกเมื่อไหร่ก็รู้เองแหละ” ฉันยักคิ้วกวนทำเอาพวกนี้มองบน ก่อนจะหัวเราะออกมาแล้วชวนคุยเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเดินมาถึงลานจอดรถคณะ“จะไปไหนกันครับน้องๆ”ขวับ! พวกเราหันไปมองทางต้นเสียง ก็เห็นพี่รหัสของฉันกับเพื่อนสนิทเดินหล่อออร่าพุ่งตามหลังอยู่ไม่ไกล“พี่เป้พี่อาร์ทสวัสดีค่ะ” เราห้าคนทักคำเดียวราวกับนัดในไลน์กลุ่ม“หวัด

ประมาณครึ่งชั่วโมงเราห้าคนก็ปรากฏตัวที่สนามบาสคณะวิศวะ“คนเยอะมาก” ฉันตาโตเมื่อเห็นสาวๆ ยืนออกันที่ทางเข้า“นี่เป็นโอกาสได้เห็นหนุ่มหล่อลูกรักพระเจ้าถึง 4 คนพร้อมกัน อย่าลืมสิกัสเป็นถึงเดือนมหาลัย ไหนจะมีเทมส์ เดย์ เจมส์อีก ไม่มีทางที่คนจะน้อยเด็ดขาด” ชมพูว่าพลางยืดคอเพื่อหาทางเข้า“แฟนน้องกัสนี่แก สมละที่เป็นดาว สวยสะกดตาไม่ไหว”“โหว! หน้าสวย หุ่นบาง ผิวยังโคตรดีอีก ฉันแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันลงสนาม” เสียงซุบซิบของรุ่นพี่คณะอื่นทำให้สาวๆ ที่ยืนแถวนี้หันมามองฉันเป็นสายตาเดียวเล่นเอาทำหน้าไม่ถูกเลย“พระเจ้าปั้นมากแกเอ๊ย สูงยาวเข่าดี ไม่ผอมแห้ง หุ่นจะแน่นไปไหน โอ๊ย! ใจฉันไม่ไหวแล้ว” เสียงซุบซิบบริเวณกว้างทำให้สาวๆ หันกลับไปมองด้านหน้าอีกครั้ง“ช่วยด้วย! จาล้ม พรีเมียมไปไหน”“นี่คนจริงๆ เหรอแก อะไรจะหล่อได้ขนาดนี้” สาวๆ พากันหวีดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมกับแหวกทางให้ใครบางคนเดิน“ลิลลี่” กัสในชุดบาสสีขาวสว่างจ้าโผล่ออกมาจากสาวๆ ที่พากันมองเจ้าตัวด้วยแววตาวิ้งวับ“รู้ได้ไงว่าเรามาถึงแล้ว” ฉันถามอย่างแปลกใจเมื่อร่างสูงยิ้มกว้างแถมยังเดินเข้ามาจับมือกันโดยไม่สนสายตาคนรอบข้าง บอกตามตรงแม้จะเขินสา

“ไปเถอะ” ประโยคง่ายๆ ทำเอาฉันที่ยืนคุยกับเพื่อนหันมองเจ้าของเสียง กัสยิ้มให้กันในสภาพชุดนักกีฬา ใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อบนใบหน้า สะพายเป้บนไหล่ขวา“แล้วไม่อาบน้ำก่อน?” ฉันย่นคิ้วอย่างแปลกใจปกติกัสอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังซ้อมทุกครั้ง แต่วันนี้ดันอยู่ในชุดเดิมที่ใช้ในการแข่ง โชว์กล้ามแขนแน่นๆ แบบพอดีตัวทำเอาสาวๆ แถวนี้หวีดในหุ่นกร้าวใจไม่หวาดไม่ไหว“เหม็นเต่า?” กัสไม่ตอบคำถามแต่ดันกวนกลับทำเอาพวกเรนนี่ฮาครืน“ใช่ที่ไหนเล่า” ฉันทำเป็นถอนใจเมื่อโดนแหย่เล่น “ก็ปกติอาบน้ำก่อนกลับตลอด”จะเหม็นได้ไงเล่า... กัสคือหนุ่มรักความสะอาด เรื่องกลิ่นตัวไม่มีเหม็นให้ปวดหัวหรือคลื่นไส้ตั้งแต่เด็กจนถึงบัดนี้“กลับไปอาบที่คอนโดดีกว่า อยู่ต่อเดี๋ยวโดนรุ่นพี่ลากอีก วันนี้เราสองคนมีนัดกันด้วย” ว่าแล้วก็ยิ้มหวาน ยื่นมือมาโยกหัวกันเบาๆ ด้วยสายตาเอ็นดูโดยไม่สนสายตาคนมอง ถ้าถามว่าอายมั้ยที่ร่างสูงแสดงออกชัดเจนต่อหน้าผู้คน ใจนึงมันก็อายแหละ แต่อีกใจกลับรู้สึกดีมากเช่นกัน“อะนะนั่นแน่ อาบที่คอนโดใครเหรอกัส ของกัสหรือของลิลลี่ล่ะ” พิชชี่ใช้เสียงสองกระเซ้าทำเอาเรนนี่ ชมพู เมเม่รวมถึงตัวคนถามเองบิดยิ้มขำ มองมาทางนี้ด้ว

เฮือก! กระทั่งมือใหญ่จับเข้าบริเวณหน้าอกทั้งสองข้างทั้งที่ลิ้นของเรายังพันกันอยู่ ฉันสะดุ้ง ตาโต ใจเต้นตูมตามพยายามดันร่างสูงออกด้วยแรงอันน้อยนิด“กัส... พอก่อน”“เฮ้อ” โชคดีที่กัสยอมหยุด ถอนหายใจเหมือนพยายามระงับตัวเอง ค่อยๆ เลื่อนมือออกจากหน้าอกของฉัน มองกันด้วยแววตาเสียดาย ส่วนฉันได้แต่หอบหายใจ หลุบตาลงอย่างเขินแทบคลั่งนี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนแนบชิดกันมากกว่าเดิมถึงขนาดจับ... พอเถอะ! อย่าให้ฉันพูดถึงอีกเลย แค่นี้ก็ไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนแล้ว“ขอบคุณลิลลี่นะครับที่ตั้งใจทำให้กัส” กัสจับมือฉันแล้วจูบเข้าที่หลังมืออย่างอ่อนโยน เมื่อเหลือบสายตามองก็เห็นว่ากัสส่งยิ้มมา ฉันยิ้มเขินตอบกลับไป“แต่ไม่รู้จะถูกปากกัสรึเปล่าน่ะสิ”“ลิลลี่ทำให้ ยังไงก็อร่อยถูกใจกัสอยู่แล้ว”“ไม่แทนตัวเองว่าเฮียแล้วเหรอ” แม้จะยังเขินมากอยู่ ฉันก็อดไม่ได้ที่เอ่ยถามปากอย่างแปลกใจเมื่อคนตรงหน้าแทนตัวเองว่า ‘กัส’ ทั้งที่ผ่านมาอยากเป็น ‘เฮีย’ มาตลอด“เปลี่ยนใจละ ถ้าลิลลี่เรียกเราว่าเฮียก็ไม่ต่างกับเรียกเฮียแกรนด์ ขอเป็นกัสของลิลลี่ดีกว่า พิเศษกว่าเห็นๆ” กัสตอบด้วยดวงตาที่พราวระยับ ยิ้มมุมปาก“เว่อร์ตลอด” ฉันบ่นเบาๆ ก