Semua Bab เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Bab 51 - Bab 60

พอพี่เป้โทรหาว่าเย็นนี้นัดร้านไหน ฉันก็ต่อสายบอกกัสตามที่สัญญา พวกเรนนี่ได้ทีก็แซวกันใหญ่แถมยังพูดเรื่องบนเวทีทำให้ฉันเขวเข้าไปอีก สรุปมาคาเฟ่เหมือนพาตัวเองมาให้คิดไกลกว่าเดิมง่ะฉันแยกกับสี่สาวตอนประมาณห้าโมงเพราะรุ่นพี่นัดตอนทุ่ม พอถึงที่หมายก็โทรหาพี่เป้ เพิ่งรู้ว่าร้านนี้เป็นร้านดัง สามารถนั่งชิลแถมมีแอลกอฮอล์ขาย ลูกค้าส่วนใหญ่คือวัยรุ่น ละคือคนเยอะไปไหนก่อน เห็นว่ามีกองถ่ายโฆษณาด้วย โชคดีที่ร้านออกแบบมาเป็นตัว U เพราะงั้นเลยไม่วุ่นวายอย่างที่คิด กองถ่ายอยู่ฝั่งซ้าย ส่วนลูกค้าของร้านรับได้แค่ฝั่งขวาเท่านั้น“บรรยากาศดีจังเลยค่ะพี่เป้ ตกแต่งก็เก๋ หนูเพิ่งรู้ว่าใกล้ ม. มีร้านแนวนี้ด้วย” ฉันบอกเมื่อเดินตามพี่เป้ขึ้นมายังชั้นสาม มีลมพัดเอื่อยๆ ให้พอเย็นสบายบ้างไรบ้าง“แถวนี้มีร้านนั่งชิลเยอะครับ เอาไว้วันหลังพี่พาเที่ยว” พี่เป้หันมาส่งยิ้มให้กันแต่ทำเอาสาวๆ ที่นั่งโต๊ะแถวนี้หวีดในความหล่อของพี่รหัสฉันเป็นแถว“แฮร่” ฉันหัวเราะอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ“ผมพาน้องรหัสมาแล้วพี่” พอเดินมาถึงโต๊ะพี่เป้ก็แนะนำทันที รุ่นพี่ชายหญิงรวมถึงเพื่อนรุ่นเดียวกันเกือบยี่สิบคนหันขวับมามองฉันเป็นสายตาเดียว

เมื่อวานฉันนั่งช็อค เขิน หน้าแดงแถมรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งร่าง ใจเต้นระส่ำระส่ายราวกับได้คาเฟอีนเกินขนาดหลังกัสบอกชอบกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนความฝันมากกว่าเรื่องจริง...กัสที่ฉันแอบชอบมาตลอด 3 ปีขอให้รับเค้าไว้พิจารณาในฐานะผู้ชายคนนึงเพราะไม่อยากเป็นแค่เพื่อนสนิทอีกต่อไป!ในตอนนั้นฉันทำตัวรวมถึงปั้นหน้าแทบไม่ถูก ถามว่าดีใจมั้ย คำตอบคือขั้นกว่าของใจฟูด้วยซ้ำที่เราสองคนใจตรงกัน แต่อย่างที่บอกเพราะมัวช็อค เลยเอาแต่นิ่งอึ้งและถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าไม่ได้มโนไปเองใช่มั้ย?หนำซ้ำไม่รู้ว่านั่งเงียบไปนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีเทมส์เดินมาเคาะกระจก กัสยื่นกุญแจรถของฉันให้เทมส์ (หยิบจากกระเป๋าสะพายตอนไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ) ฝ่ายนั้นช่วยขับรถมาส่งถึงคอนโด ส่วนฉันนั่งอยู่บนรถของกัสสองต่อสอง พอถึงคอนโด กัสไม่ปล่อยให้ฉันที่อยู่ในอาการเป็นเอ๋อขึ้นลิฟท์ตามลำพัง แต่กลับจับมือกันเดินมาส่งถึงหน้าห้อง และจากไปเมื่อฉันล็อคประตูเรียบร้อยแล้วติ๊งต๊อง!เสียงออดทำให้ฉันที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ เดินออกจากห้องนอนหันมองประตูด้วยความแปลกใจ ใครมาแต่เช้ากัน? คุณพ่อคุณแม่มีคีย์การ์ดสำรองอยู่แล้ว ถ้าเป็นเรนนี่หรือเพื่อนคนอื

ฉันทำหน้าที่เป็นตุ๊กตาหน้ารถให้กัสแทนการขับรถด้วยตัวเอง เราสองคนแวะทานข้าวแถวคอนโดฉัน จากนั้นกัสก็มาส่งกันที่หน้าคณะแถมบอกว่าเที่ยงนี้จะมาทานข้าวด้วย ฉันพยักหน้ายิ้มๆ เดินขึ้นห้องเรียนด้วยความอิ่มเอิบอย่างบอกไม่ถูก พอเล่าให้พวกเรนนี่ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น สี่คนนี้พากันกรี๊ดจนเพื่อนในคลาสหันมามอง แต่ยังไม่ทันที่เรนนี่ เมเม่ ชมพู พิชชี่จะซักต่อ อาจารย์ก็เดินเข้าห้องมาซะก่อน ทุกอย่างเลยต้องพับไว้แค่นั้นหลังเลิกคลาส พวกเราห้าคนเดินมายังโรงอาหารคณะ โชคดีมีโต๊ะว่าง ฉันเลยอาสาทำหน้าที่เฝ้าโต๊ะโดยให้สี่สาวไปซื้อข้าวก่อน ระหว่างนี้ไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเรื่อยเปื่อย เข้าไปตอบไลน์คุณแม่กับคุณพ่อด้วย“เฮ้!” เสียงทักที่หัวโต๊ะทำให้ฉันหันมอง เห็นเป็นเทมส์ที่ยืนทำหน้านิ่งแต่ดันเรียกเสียงหวีดจากสาวๆ แถวนี้ได้เป็นอย่างดี ก็ว่าอยู่ได้ยินเสียงแว่วว่าหล่อมาก หล่อเกินต้าน คงพูดถึงเทมส์กันสินะ“แล้วสามคนนั้นล่ะ” ฉันยิ้มและชวนคุยอย่างง่ายๆ“อยากถามแค่ไอ้กัสคนเดียว หรือถามถึงไอ้สองคนนั้นด้วย” เทมส์ยักคิ้วกวน ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“มาดูเรื่องไรกันครับ”“เรื่อง... เรื่อง... อืม” ฉันย่นคิ้วอย่างคนใช้ความคิด แต่พยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก พี่เป้ที่ตั้งใจฟังถึงกับหัวเราะเมื่อฉันแสดงท่าทางอ๊องๆ ใส่“นึกไม่ออกว่างั้น”“มันติดในหัวนี่แหละค่ะ” ความจำสั้นถึงขั้นจำชื่อเรื่องไม่ได้เลยเหรอลิลลี่! จะอ๊องไปไหน! “ถึงหนูจำชื่อหนังไม่ได้แต่หนูรู้นะคะว่าลุงทอมแสดง” คำว่าลุงทอมทำให้พี่เป้ยิ้มกว้างสมกับตำแหน่งเจ้าของรอยยิ้มของสาวๆ ในคณะเลยล่ะ“งั้นเรื่องเดียวกัน แล้วดูรอบกี่โมง”“บ่ายสองยี่สิบค่ะ”“ว้า! นึกว่ารอบเดียวกัน พี่ดูรอบบ่ายโมงสิบห้า”“ไอ้เป้ หนังเข้าละนะเว้ย” เสียงตะโกนของพวกรุ่นพี่ทำให้พี่เป้หันไปตอบว่า“เออๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ เร่งจริงเว้ย”ขวับ! พี่เป้หันมายิ้มให้ฉันก่อนจะบอกว่า “งั้นพี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกันที่คณะ”“ค่ะ” ฉันพยักหน้าพลางยกมือบ๊ายบายพี่รหัสด้วยรอยยิ้ม พอหันมาทางเรนนี่ปรากฏว่าเพื่อนรักเก็บมือถือเข

ครืด! ครืด!ผมล้วงมือถือออกมาดู เบอร์แปลก? ผมยักไหล่อย่างไม่คิดไร มือเลื่อนรับสาย“หวัดดีครับ”“หวัดดีครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณกัสยังอยู่มหาลัยมั้ยครับ พอดีผมมีเอกสารมาส่งให้”“เอกสาร? จากใครครับ” ผมย้อนถามอย่างแปลกใจ เอกสารไรวะ? แล้วใครส่งมา“ผู้ว่าจ้างไม่ได้แจ้งชื่อครับ บอกแค่ให้โทรหาคุณกัส ถ้าคุณกัสไม่อยู่มหาลัยก็ให้เอาไปฝากนิติที่คอนโดแทน”รู้ว่าเรียน ม. ไหน พักคอนโดไรก็คนรู้จักล่ะวะ แล้วมันจะทำลับลมคมในเพื่อ?“ผมอยู่หน้าตึกกลางคณะวิศวะ มาส่งที่นี่ได้ครับ” พูดจบผมก็วางสาย ใครมันเล่นบ้าไรอยู่!“มีไรวะ คิ้วมึงจะชนกันละ” ไอ้เดย์ที่เดินข้างกันเอ่ยปากถาม“มีคนส่งเอกสารมาให้กูแต่ดันปิดชื่อเป็นความลับ”“ทำอย่างกับมึงเป็นสปายไปได้ ทุกอย่างต้องห้ามให้ใครรู้” ไอ้เจมส์ที่เดินด้านหน้าหันมาคุยเหมือนขำ“กูว่าแม่งคนรู้จัก สั่งแมสไว้ถ้ากูไม่อยู่ ม. ให้เอาไปฝากนิติแทน มันเล่นบ้าอะไรของมัน”“ก็ไม่แน่นะเว้ย อาจเป็นสาวใน ม. ที่คลั่งเดือนมหาลัยอย่างมึงจนต้องฝากแมสเอาของมาให้ไง” ไอ้เดย์แซวเรื่องเดือนอะไรนี่ไม่หยุด แซวตั้งแต่วันได้ตำแหน่งจนถึงตอนนี้ ผมล่ะอยากหาไรมาอุดปากมันชิบ“กวนตีนเหอะ” ผมด่ามันเข้าให