Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 23

เข็มนาฬิกาบนผนังหน้าห้องฉุกเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีที่ผ่านไป เปรียบเสมือนการถูกมีดกรีดลงบนหัวใจของคนที่รอคอย นายหัวธนสิทธิ์นั่งประสานมือ ก้มหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก เสื้อเชิ้ตของเขาหลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนไปด้วยคเม็ดทราย แต่ชายหนุ่มไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือผู้หญิงและสายเลือดที่กำลังต่อสู้เพื่อชีวิตอยู่หลังประตูบานนั้นคุณปกรณ์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง ริมฝีปากพึมพำสวดมนต์ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ลูกสาวและหลานตัวน้อยปลอดภัยเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ราวๆ สองชั่วโมงเธอก็ได้สติ ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของหมอวิทยาที่เดินถอดหน้ากากอนามัยออกมาด้วยใบหน้าที่ดูผ่อนคลายลง ธนสิทธิ์และคุณปกรณ์รีบพุ่งตัวเข้าไปหาแทบจะพร้อมกัน"ไอ้วิทย์! เมียกับลูกกูเป็นยังไงบ้าง!" ธนสิทธิ์เขย่าแขนเพื่อนรักเสียงสั่น หมอวิทยาระบายยิ้มบางๆ ตบไหล่เพื่อนเพื่อเรียกสติ"ใจเย็นๆ ไอ้สิทธิ์ ปลอดภัยแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี... อาการช็อกที่เกิดขึ้นมาจาก ความเครียดและสภาวะทางจิตใจที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง แต่โชคดีที่ไม่ได้กระทบกระเทือนถึงครรภ์ ตอนนี้พยาบาลก

บทส่งท้ายสองเดือนต่อมา...เสียงร้องจ้าของเด็กทารกแรกเกิดดังก้องไปทั่วห้องคลอดของโรงพยาบาลเอกชน เรียกน้ำตาแห่งความปีติให้ไหลรินออกจากหางตาของคุณแม่มือใหม่ อารายานอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียง โดยมีธนสิทธิ์ยืนจับมือและจุมพิตหน้าผากเธอไม่ห่าง"ขอบคุณครับอารายา... ขอบคุณที่อดทนเพื่อลูกของเรา" นายหัวหนุ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เมื่อพยาบาลนำห่อผ้าสีขาวที่บรรจุสายเลือดของเขามาวางแนบชิดกับอกของภรรยาเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพู หน้าตาจิ้มลิ้มแต่กลับมีเค้าโครงคิ้วเข้มและจมูกโด่งรั้นถอดแบบผู้เป็นพ่อมาไม่ผิดเพี้ยน คุณปกรณ์ที่รออยู่หน้าห้องรีบวิ่งเข้ามาดูหลานชายคนแรกด้วยความเห่อขั้นสุด รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของครอบครัวดังกังวาน เติมเต็มภาพความฝันที่เคยขาดหายให้สมบูรณ์แบบในที่สุดห้าปีต่อมา...แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงบนหาดทรายหลังคฤหาสน์ ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบเศษกำลังวิ่งไล่จับปูเปรี้ยวอย่างสนุกสนาน โดยมีคุณตาปกรณ์คอยวิ่งตามดูแลไม่ห่าง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยแว่วมาตามสายลมห่างออกไปไม่ไกล ภายใต้ร่มเงาของทิวสน นายหัวธนสิทธิ์กำลังนั่งโอบเอวภรรยาสาวอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ อารายาเอนศีรษะซบกับไหล่กว้างข