คลื่นสวาททาสสิเน่หา nc 18++ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

นายหัวหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้เธออีกนิดพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ "ไม่ดีเลยจ๊ะพ่อลูกเค้าคิดถึงกันนี่ คุณแม่จะกีดกันหรือครับบาปนะ" เขาอ้างลูกในท้องหน้าตาเฉย พูดพลางก็ตักอาหารใส่จานให้ภรรยาสาวไปด้วย อารายาถึงกับเถียงไม่ออก ได้แต่ค้อนขวับให้ความหน้ามึนของสามี แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด ทว่าเมื่อมองดูความสมบูรณ์แบบของครอบครัวที่กำลังจะเกิดขึ้น คำถามที่ค้างคาใจมาตลอดก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง"นายหัวค่ะ ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร พ่อแม่ฉันอยู่ที่ไหน นายหัวพอจะรู้ไหมค่ะ"น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความเศร้า ดวงตากลมโตสลดลงเมื่อนึกถึงอดีตที่ว่างเปล่าของตนเอง มือที่กำลังตักอาหารของธนสิทธิ์ชะงักกึก หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ เขารู้ดีว่าสักวันเธอก็ต้องถามเรื่องนี้ แต่เขาไม่สามารถบอกความจริงได้ว่าเธอคือผู้หญิงแปลกหน้าที่เขาเจอในผับ และเขาเองก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมาลงเอยเช่นนี้ หากเธอกลับไป หรือมีคนตามหาเธอเจอ เขาอาจจะสูญเสียเธอและลูกไปตลอดกาล สมองของนักธุรกิจหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างคำโกหกที่แนบเนียนที่สุด"ผมไม่เคยไปบ้านคุณเลยอะ เราคบกันก็ออกมาอย

ยังไม่ทันที่อารายาจะได้ซักถามอะไรต่อ เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น“นั่น เค้ามาแล้วตามแผนนะแล้วเราจะนัดกันอีกที”แอนนากระซิบเสียงเฉียบขาด ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นยืน ถอยห่างออกไปยืนอยู่กลาง ห้อง ธนสิทธิ์ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง เขาได้รับรายงานจากชนาทิพย์ว่า แอนนาหญิงบุกรุกเข้ามาในห้องทำงาน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวกวาดมอง สถานการณ์ตรงหน้าทันที“อารายาคุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาเมินเฉยต่อผู้หญิงชุดแดง แล้วพุ่งตรงเข้าไปจับไหล่ภรรยา สำรวจเรือนร่างของเธอด้วยความห่วงใยแอนนาแสร้งทำเป็นหัวเราะคิกคัก “ แหม นายหัวค่ะ ฉันไม่ใช่ยักษ์ใช่มารนะคะ ภรรยาของคุณก็ต้องปลอดภัยอยู่แล้ว” เธอลอยหน้าลอยตาพูด“พอดีฉันผ่านมานะค่ะก็แค่แวะมาทักทาย ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ก่อนจะเดินพ้นประตูไป แอนนาก็หันกลับมาส่งยิ้มที่มีความหมายแฝง“ขอตัวก่อนนะคะคุณอารายา” กล่าวจบก็ส่งยิ้มให้หญิงสาวแล้วก็เดินออกไป ทิ้งระเบิดเวลาลูกใหญ่ไว้ในใจของอารายา เมื่อประตูห้องปิดลง ธนสิทธิ์ก็หันกลับมา มองภรรยา อากัปกิริยาของหญิงสาวเริ่มเปลี่ยนไป มีความหวาดระแวงในตัวเขาขึ้นมา อย่างเห็นได้ชัด มือเล็กที่เขาจับอยู่สั่นเทาและพยายามขืนตัวออกจากการเกาะกุมของเข

“เข้าใจค่ะ เอาโทรศัพท์ดีกว่าไหมค่ะ”ชายหนุ่มลอบยิ้มในใจ แต่ตีหน้าขรึมส่ายหน้าเบาๆ“ไม่ดีจ๊ะเดี๋ยวเปียก แค่คุณกดกลิ๊งเดียวผมก็รู้แล้ว ผมอยู่ในห้องทำงานนะครับ” “ค่ะ” เธอจำยอมรับคำแต่โดยดี เพราะเหตุผลของเขาฟังขึ้นและดูเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างแท้จริงกล่าวจบเขาก็ออกจากห้องไป ทิ้งให้เธออยู่ในห้องน้ำเพียงลำพัง เป็นไปตามคาด เมื่อเขาปิดดูไลน์ก็พบว่าเธอเป็นเพื่อนไลน์กับแอนนาด้วย ธนสิทธิ์หยิบสมาร์ทโฟนของภรรยาที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาปลดล็อก (ซึ่งเขารู้รหัสผ่านของเธออยู่แล้ว) ทันทีที่เปิดแอปพลิเคชันแชทขึ้นมา ชื่อของแอนนาก็ปรากฏอยู่บนสุดของรายการเขารีบกวาดสายตาอ่านบทสนทนาทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ข้อความที่แอนนาปั่นหัวภรรยาของเขาว่าเขาเป็นโจรลักพาตัว รูปภาพของชายสูงวัยที่แอนนาอ้างว่าเป็นพ่อของเธอ รวมถึงภาพคฤหาสน์หลังใหญ่ที่จันทบุรี ทุกอย่างถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างแนบเนียนเพื่อหลอกใช้อารายาเขารีบแครปหน้าจอการสนทนาทั้งหมด แล้งส่งเข้าเครื่องตน หลังจากนั้นก็ลบประวัตการส่งรูปและลบรูปที่แครปไว้ และไม่ลืมที่จะเข้าไปลบในถังขยะ แล้วจึงเอาโทรศัพท์ไปวางไว้ยังจุดเดิมชายหนุ่มจัดการเคลียร์หลักฐานการแอบดูอย่างแนบ

ภายในเตียงปูด้วยฟูกนุ่มและผ้าห่มผืนจิ๋ว มุมหนึ่งมีตู้เสื้อผ้าที่เปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นชุดเด็กอ่อนทั้งสีฟ้าและสีชมพูแขวนเรียงรายอยู่เต็มตู้ พร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่วางรอต้อนรับสมาชิกใหม่น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้ม อารายาเดินเข้าไปลูบขอบเตียงเด็กอย่างทะนุถนอม ผู้ชายใจร้ายคนนั้นแอบเตรียมห้องนี้ไว้ให้ลูกของเธออย่างนั้นหรือ? เขาใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างราวกับเป็นพ่อที่รักลูกสุดหัวใจ ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอกจนเธอแทบจะขาดใจตาย“ถ้าคุณไม่ได้โกหกฉัน... ถ้าคุณเป็นสามีของฉันจริงๆ ก็คงจะดีสินะนายหัวสิทธิ์” เธอสะอื้นไห้เงียบๆ อยู่ภายในห้องนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะฝืนใจเดินออกมาและปิดประตูลง ล็อกความทรงจำอันแสนหวานเหล่านั้นทิ้งไว้เบื้องหลังณ ห้องพักวีไอพี โรงแรมหรูใจกลางเมืองกระบี่ห่างออกไปไม่กี่สิบกิโลเมตร ภายในห้องพักที่ถูกดัดแปลงให้เป็นศูนย์บัญชาการขนาด ย่อม นายหัวธนสิทธิ์กำลังยืนกอดอกมองหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดภายในคฤหาสน์ ภาพที่ปรากฏคือภรรยาตัวน้อยของเขากำลังยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องนอนเด็กที่เขาแอบซุ่มทำไว้เซอร์ไพรส์เธอชายหนุ่มหลับตาลง กัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน

เสียงเกลียวคลื่นม้วนตัวกระทบฝั่งทรายดังครืนครั่น แข่งกับเสียงหัวใจของอารายาที่เต้นกระหน่ำอยู่ภายในอก หญิงสาวก้าวเท้าลงบนผืนทรายที่เปียกชื้นและเย็นเฉียบ เธอหรี่ตาต้านกระแสลม พยายามเพ่งมองร่างของผู้หญิงที่ยืนรออยู่เบื้องหน้า“คุณแอนนา” อารายาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจือความหวาดหวั่น ขณะก้าวเข้าไปใกล้จนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวในชุดหนังสีดำรัดรูปค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด มันไม่ใช่แววตาของเพื่อนรักที่แสนดีอย่างที่หล่อนเคยแสดงละครให้ดูในห้องทำงานของนายหัวธนสิทธิ์อีกต่อไป“มาแล้วเหรอนังตัวดี” แอนนาตวาดเสียงแข็ง น้ำเสียงดุดันและหยาบคายนั้นทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก อารายาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สองมือยกขึ้นกุมหน้าท้องนูนป่องของตัวเองไว้แน่น เพื่อปกป้องลูกน้อย “อะไรกันค่ะคุณแอน” เธอถามเสียงสั่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจอันเลวร้ายตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ“ฮ่าๆๆๆ ...อะไรงันเหรอนังโง่ แกนี่มันโง่ซ้ำซากเสียจริงๆ” แอนนาระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ก้าวสามขุมเข้าหาหญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนก