All Chapters of ทาสรักแม่ทัพมู่ : Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากจางเลี่ยงหวงเดินทางกลับไปถึงเมืองหลวงแล้ว จวิ้นอ๋องก็เสด็จกลับมายังเมืองหลวงโดยมีรองแม่ทัพมู่เดินทางมาด้วย มู่หลี่เฉียงไปแอบดักรอนางเมื่อรู้ข่าวว่าจางเลี่ยงหวงจะไปไหว้พระ เมื่อนางเห็นร่างสูงใหญ่ที่เดินมาจากด้านหลังรูปปั้นพระโพธิสัตว์ก็ถึงกับตกตะลึง มู่หลี่เฉียงไม่พูดพร่ำตรงเข้ามาอุ้มนางแล้ววิ่งพานางออกไปด้านหลังวัด ครั้นพ้นกำแพงวัดถึงศาลาริมน้ำเขาก็กอดจูบนางด้วยความคิดถึง “เจ้าทำตามที่ข้าสั่งไว้หรือไม่ ” “มาถึงท่านก็เอาแต่รังแกข้า แล้วข้าจะกล้าขัดท่านหรือ” เขาผละออกจากแก้มนวล ยกมือหยาบกร้านขึ้นลูบใบหน้าน้อยๆ ด้วยความคิดถึง “ข้าควบม้าแทบไม่ได้หยุดพักตามจวิ้นอ๋องมาเมืองหลวงด้วยความร้อนใจ เจ้าคิดถึงข้าหรือไม่” “ถ้าหากตอบว่าคิดถึงผู้อื่นล่ะ” ชายหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะจูบนางอย่างดูดดื่มอีกครั้ง แมวน้อยของเขาก็ยกมือขึ้นสอดรอบคอจูบตอบ มู่หลี่เฉียงหัวใจพองโตมือใหญ่ของเขาลูบหลังนางด้วยความปั่นป่วนภายใน “ดะ เดี๋ยวก่อน! ข้าออกมานานแล้วเดี๋ยวสาวใช้จะตามหาเอา” นางรีบห้ามเขาเอาไว้ มู่หลี่เฉียงหัวเราะหึๆ “นางรู้แล้ว

ฮูหยินของใต้เท้าจางสั่งให้สาวใช้ลำเลียงน้ำชาเลิศรสและของขบเคี้ยวมาต้อนรับแขกใต้เท้ามู่แห่งกรมโยธาธิการผู้นี้นับว่าเป็นขุนนางคนสำคัญอีกผู้หนึ่ง การมาเยือนอย่างมีนัยในครั้งนี้ ใช่ว่าใต้เท้าจางจะไม่รู้...เพียงแต่ยังไม่อยากยอมรับ! มู่หลี่เฉียงได้ยินว่ามู่อีไปยืนมองจางเลี่ยงหวงตาเป็นมันในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะให้บิดาพาไปตามนางถึงจวนสกุลจางก็โมโหถึงกับหยิบเอากระบี่ออกไปฟันต้นไม้ที่ป่าละเมาะใกล้จวนเสียเละเทะ ใต้เท้ามู่ซูเยียนผู้พ่อเห็นโทสะของบุตรชายแล้วก็บอกกับฮูหยินว่าพวกเขาทั้งสองต้องได้อุ้มหลานเป็นแน่แท้ “ข้าไม่เคยเห็นเสี่ยวเฉียงหลงใหลสตรีคนใดมาก่อน ครั้งนี้เขาคงจะหวังแต่งคุณหนูจาง ว่าแต่คราวก่อนแม่นมเจียงก็บอกว่าเขามีสาวใช้คนโปรด นางหายไปไหนแล้วล่ะ ” เมื่อบิดามารดาเรียกเขามาสอบถาม มู่หลี่เฉียงจึงสารภาพตามตรงว่าสาวใช้อุ่นเตียงที่อยู่เมืองพยัคฆ์เหินแท้จริงก็คือจางเลี่ยงหวงบุตรสาวของเสนาบดีจางผู้นี้ “ทีแรกข้าไปช่วยชีวิตนางเอาไว้ ต่อมาเห็นนางถูกยาปลุกกำหนัดจึงเข้าไปช่วยแต่เรื่องราวก็เลยเถิดไปขอรับ” “หา! นี่เจ้ากับนาง...ไม้กลายเป็นเ

“อืม...” เสนาบดีผู้เฒ่านึกถึงเรื่องที่ตนเคยได้ยินมาเช่นกัน “หรือว่าที่แท้เรื่องที่ไม่ยอมหลับนอนกับพวกนางมีเบื้องหลังเช่นนี้”“ข้าว่าใช่แน่ๆ ขอรับ”“สงสัยสิ่งที่ข้าคิดเอาไว้คงต้องปรับเปลี่ยนแล้วล่ะ”หลังจากหมอหลวงกู้มอบเทียบยาให้กับฮูหยินของท่านเสนาบดีแล้วก็รีบลากลับ อ้างว่าจะต้องไปคิดค้นสูตรยาให้กับองค์ชายเก้าเป็นพิเศษ สองสามีภรรยาปิดห้องปรึกษาหารือกันอย่างเร่งด่วน สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่าไม่ควรให้จางเลี่ยงหวงอภิเษกสมรสกับองค์ชายเก้าเด็ดขาดจางเลี่ยงหวงลอบสังเกตท่าทีของบิดามารดาอยู่หลายวัน เมื่อทั้งสองไม่ยอมเอ่ยเรื่ององค์ชายเก้าอีก นางจึงเปิดฉากเสียเอง“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าได้ยินว่าองค์ชายเก้าทั้งรูปโฉมงามสง่า ฐานะการเงินเป็นปึกแผ่น หากว่าไม่อาจจะข้องเกี่ยวกับจวิ้นอ๋องได้ สู้ดีให้ข้าไปทำความรู้จักกับองค์ชายเก้าจะดีหรือไม่ ”“ไม่! พ่อว่าองค์ชายเก้าไม่เหมาะกับเจ้าเลยสักนิด พระองค์มีชายาอยู่แล้วสองคน เจ้าอย่าเข้าไปวุ่นวายเลยจะดีกว่า”“แต่ฐานะของข้าต้องเป็นพระชายาเอกนะเจ้าค่ะ จะไปสนใจพวกนางทำไมกัน ” นางทำกรีดกรายโต้แย้งบิดาบุพการีทั้งสองหันไปสบตากันแล้วร้องออกมา “ไม่เด็ดขาด!”“เอ๋ ท่านพ่อท่า

เสนาบดีจางตกใจเมื่อเห็นบุตรสาวคุกเข่าลงต่อหน้า ร่ำไห้กระซิกๆ “หวงเอ๋อร์! ผู้ใดทำเจ้า ” จางเจ๋อฮุยผู้รักบุตรสาวเป็นชีวิตจิตใจ มักจะคิดหาคนรับผิดชอบเพื่อโยนความผิดให้เสมอในยามที่จางเลี่ยงหวงมีเหตุร้ายหรือเสียน้ำตา “ท่านพ่อ! ครั้งนี้เป็นท่าน! เป็นท่านทำให้ลูกต้องร้องไห้!” “เอ๋ พ่อนี่หรือ พ่อทำสิ่งใดให้เจ้าเสียใจเล่า” เสนาบดีจางหันไปสบตากับซูฮูหยินด้วยความงุนงง “ท่านพ่อคิดจะยกข้าให้อภิเษกกับจวิ้นอ๋อง แต่ว่า....แต่ว่าจวิ้นอ๋องทรงทราบเรื่องน่าอายของข้าดี พระองค์แค่ไม่อยากขายหน้าข้าเท่านั้น!” กล่าวจบนางก็ร้องไห้โฮออกมาจนจางเจ๋อฮุยทำตัวไม่ถูก “ลูกพ่อ! เจ้าค่อยๆ เล่าได้หรือไม่ อย่าเพิ่งฟูมฟายไป...มันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าบอกพ่อมาสิ!” จางเลี่ยงหรงพี่ชายของนางเดินเข้ามาได้ยินเสียงน้องสาวกำลังสะอื้นฮักรีบปราดเข้าไปประคองร่างที่นั่งอยู่บนพื้น “หวงเอ๋อร์! เจ้าลุกขึ้นก่อนเถอะอย่าทำให้ท่านพ่อท่านแม่ตกใจเช่นนั้น” คุณหนูจางถูกพี่ชายประคองไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างคู่กัน “พี่ใหญ่ ท่านบอกท่านพ่อทีว่าเกิดเหตุใดขึ้นกับข้าเมื่อคราที

“หึ! ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ยักกะรู้ว่าท่านวางแผนผลักไสนางไปให้มู่หลี่เฉียง อ๊ะ! อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน” ฉินอี๋นั่วพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่จางเลี่ยงหวงหายตัวไประหว่างอยู่ในเมืองพยัคฆ์เหิน “หรือว่าตอนนั้น...ที่นางหายตัวไป นาง...นางไปอยู่กับเจ้า” รองแม่ทัพฉินหันไปชี้หน้าเจ้าบ่าวร่างใหญ่ มู่หลี่เฉียงย่นหัวคิ้วเล็กน้อย เม้มริมฝีปาก สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน มือของเขาเผลอกำแน่นเข้า จวิ้นอ๋องยิ้มร่า “เจ้าก็ฉลาดเหมือนกันนี่ ข้านึกว่าเจ้าจะทายไม่ถูกเสียแล้ว เจ้าคิดว่าคุณหนูผู้จองหองและมองสูงอย่างจางเลี่ยงหวงจะลดตัวมารักกับจอมป่าเถื่อนอย่างเสี่ยวเฉียงของเราได้อย่างไร ถ้าไม่เกิดอุบัติรักขึ้น” มู่หลี่เฉียงย่นคิ้ว “ท่านแม่ทัพ นี่ท่านกำลังปรามาสว่าข้าไม่มีสตรีมาสนใจเลยสินะ หากว่าข้าไม่มีดี ต่อให้นางไปอยู่นานนับเดือนก็คงไม่หลงรักข้าหรอกน่า” “ข้าพลาดไปแล้ว! ข้าพลาดไปแล้วจริงๆ เรื่องนี้ไยข้าดูไม่ออกนะ คราวนั้นข้าก็ว่าเจ้า...เจ้าดูผิดปกตินัก! แต่ไม่รู้ว่าผิดปกติที่ใด ที่แท้เจ้าก็เอาคุณหนูคนงามไปซ่อนไว้แล้วแอบกินเสียเอง” ฉินอี๋นั่วร้องเอะอะขึ้น ปลายนิ้วเขาชี้ไปทางมู่หลี่เฉี