All Chapters of ทาสรักแม่ทัพมู่ : Chapter 21 - Chapter 30

มู่หลี่เฉียงต่อสู้จนเหนื่อยอ่อน กวาดตามองไปรอบๆ บริเวณแล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สถานการณ์เข้าสู่ภาวะปกติ เขาก็ควรกลับไปห้องหอได้เสียที “ข้าไปดูเจ้าสาวข้าก่อนดีกว่า” มู่หลี่เฉียงเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด เสื้อผ้าขาดหวิ่น โยนดาบให้กับทหารคนสนิทก่อนจะเดินลิ่วไปยังเรือนหอ กว่าการต่อสู้จะเสร็จสิ้นและหารือกับคนทั้งหมดเรียบร้อยก็ผ่านไปจนดึกดื่นจางเลี่ยงหวงที่ผล็อยหลับไปนานตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ยังไม่เห็นเจ้าบ่าวของนางโผล่มาเสียทีก็เริ่มหงุดหงิด เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้องก็รีบร้องบอกว่านางหิวแล้วให้เขารีบมาเปิดผ้าคลุมหน้า รองแม่ทัพร่างใหญ่ก้าวไปหยิบคันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก เมื่อเห็นเนื้อตัวของเขามีเลือดเปรอะเปื้อนเต็มไปหมดนางก็ตกอกตกใจ“ท่านพี่ ท่านบาดเจ็บที่ใดบอกข้ามาเร็ว!”เขารีบยื่นมือไปกุมมือนางไว้ พร้อมกับส่ายหน้า “ไม่! ข้าไม่ได้รับบาดเจ็บ รีบต่อสู้แล้วก็รีบมาหาเจ้า ข้ายังไม่ได้คล้องแขนดื่มสุรามงคลกับเจ้า ไหนเลยจะกล้าตาย”เจ้าสาวคนสวยยิ้มออกมาได้ชายหนุ่มหันไปที่โต๊ะกลางห้อง มองดูเหยือกสุรามงคลกับจอกสีแดงแล้วรีบรินสุราลงในจอกท

จางเลี่ยงหวงเดินทางติดตามสามีกลับไปยังเมืองพยัคฆ์เหิน ท่ามกลางการคัดค้านของบิดามารดาที่ไม่ต้องการให้นางไปอยู่ในเมืองที่ทุรกันดารเช่นนั้น “เจ้าอยู่เมืองหลวงไม่ดีหรือ หากท้องไส้ขึ้นมาแม่กับท่านพ่อจะได้คอยดูแลเจ้าให้สุขสบาย ปล่อยให้สามีเจ้าไปเฝ้าอยู่ค่ายทหารจะเป็นไรไป” คุณหนูจางจอมเอาแต่ใจไม่ฟังท่าเดียว นางไม่อาจจะพูดให้ท่านทั้งสองได้ฟังว่านางห่วงและหวงสามีเพียงใด เจ้าหมีป่าของนางหากอยู่ท่ามกลางบุรุษกักขฬะพวกนั้นเกรงว่าจะพากันไปแวะเวียนที่หอโคมเขียว หนทางเดียวที่นางจะป้องกันเรื่องนี้ได้คือกลับไปอยู่เฝ้าเขาที่รองจวนแม่ทัพ แม่นมเจียงยินดีติดตามคนทั้งสองกลับไปอยู่เมืองพยัคฆ์เหิน ตั้งแต่นางรู้ฐานะที่แท้จริงของจางเลี่ยงหวงก็อดจะนึกถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองที่เรือนเล็กท้ายจวนแม่ทัพมิได้‘มิน่า! คุณชายจึงได้ดูเป็นห่วงเป็นใยสาวใช้ของตนนักที่แท้นางก็คือคุณหนูของท่านเสนาบดีนี่เอง’ หญิงสาวที่คิดว่าไร้ชาติตระกูล ต้องมารับใช้คุณชายอย่างน่าสงสาร กลายเป็นสตรีสูงศักดิ์เมื่อเดินทางกลับไปยังจวนรองแม่ทัพอีกครั้ง ทั้งพ่อบ้าน สาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างก็ตกตะลึงท

“ในเมื่อข้าให้เจ้าลงโทษข้าแล้ว จากนี้ก็เป็นข้าลงโทษเจ้า โทษฐานไม่ไว้ใจสามี” กระซิบเสียงแหบพร่า หญิงสาวครางระส่ำ นางถูกเขารุกแรงจนใจเต้นรัว สองมือเกาะบ่าสามีไว้แน่น จางเลี่ยงหวงบิดกายไปมา“ข้า...ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่” เสื้อผ้าของคนทั้งสองหลุดลุ่ย นางยังนั่งพิงอยู่บนฝาถังใส่ข้าวสาร พลันนางก็ใช้มือดันไหล่ของไว้ “ท่านพี่ ข้าว่าเรากลับห้องกันเถิด” มู่หลี่เฉียงใบหน้าแดงระเรื่อ หอบหายใจเล็กน้อย “ได้! เช่นนั้นไปกันเถอะ” สองสามีภรรยาจูงมือกลับไปเรือนหอ หายไปพักใหญ่ก็กลับออกมาด้วยใบหน้าสุขสม เมื่อเห็นเจ้านายทั้งสองยิ้มให้กันด้วยใบหน้าระรื่น นั่งป้อนอาหารกันอยู่โต๊ะหน้าเรือนน้อย ซ่งไป๋หลานที่แอบอยู่ห่างออกไปมองภาพนี้ด้วยความพอใจนางนึกโมโหนายกองเกาที่คิดจะส่งเกาเฉี่ยนมาเป็นหนามยอกอกของนายหญิง ‘เห็นที ข้าคงต้องไปจัดการบุรุษป่าเถื่อนผู้นั้นเสียแล้ว!” หลายวันต่อมา ซ่งไป๋หลานถือกล่องไม้ใส่อาหารจะไปส่งยังค่ายพยัคฆ์เหิน นายกองเกาบังเอิญมาพบนางระหว่างทางพอดีเกาหลินเจี๋ยก็มากับนายกองเกาด้วย เขาคุ้นเคยกับซ่งไป๋หลาน พ

ซ่งไป๋หลานก็ได้ยินข่าวลือของนางกับนายกองเกาเหมือนกัน นางถึงกับไม่กล้าออกจากจวน แต่เคราะห์ก็ยังตามมาจนถึงตัวนายกองเกาพามารดามาหานางจนถึงจวนรองแม่ทัพ มารดาของเขามาถึงปุ๊บก็ตีโพยตีพายกับมู่ฮูหยิน “ฮูหยินเจ้าคะ ข้าน้อยขออภัยจริงๆ ที่ไม่ทราบว่าเสี่ยวเจี๋ยของข้ามาผูกสัมพันธ์กับสาวใช้คนสนิทของท่าน ยามนี้กลายเป็นนินทากันไปทั่วแล้ว เห็นทีชื่อเสียงนางคงจะเสียหายไปทั้งเมืองแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวต้นเรื่องทำหน้าปั้นยาก รีบละล่ำละลักอธิบายความจริงให้กับมารดาของเกาหลินเจี๋ยฟัง“ข้ากับเขาไม่ได้มีอันใดจริงๆ นะเจ้าค่ะ นั่นเป็นแค่อุบัติเหตุ”แม้สองหนุ่มสาวจะยืนยันตรงกัน ทว่าหญิงสูงวัยกลับส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “แม่นางซ่ง เจ้าตกน้ำไปกับเสี่ยวเจี๋ย ทั้งยังถูกเขาโอบกอดต่อหน้าคนมากมายในตอนที่เปียกปอนกันทั้งคู่ เห็นทีชื่อเสียงของเจ้าคงจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของลูกชายข้า ถ้าอย่างไรให้ข้าส่งแม่สื่อมาสู่ขอเจ้าจะดีกว่า” “ไม่!” ซ่งไป๋หลานกับเกาหลินเจี๋ยร้องออกมาพร้อมกัน “เกาฮูหยิน ข้าก็แค่ตกน้ำและบังเอิญเป็นเขาช่วยไว้เท่านั้น อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตเลยเจ้าค่ะ

เกาเฉี่ยนเดินฉับๆ มาถึงหน้าเรือนรับรองก็พบซ่งไป๋หลานยืนดักรออยู่ข้างหน้า โดยมีเกาหลินเจี๋ยยืนอยู่ข้างๆ “ดูเหมือนเจ้าตั้งใจจะมารอหาเรื่องข้าเลยนะ” “ข้าอยากถามเจ้าให้ชัดเจนจะได้ไม่ต้องค้างคากันอีก” “ว่ามา!” “เจ้าเลิกคิดจะมาตอแยกับบุรุษในค่ายนี้ได้แล้ว เขามีฮูหยินอยู่แล้ว เจ้าก็รูปร่างหน้าตาสวยไปหาผู้ชายที่ยังไม่แต่งงานจะดีกว่า” “ทำไมหรือ ข้าหิ้วปิ่นโตมาที่นี่ เอามาฝากไว้หน้าห้องรองแม่ทัพมันผิดที่ตรงไหน แล้วเกี่ยวอันใดกับเจ้าไม่ทราบ ” “เกี่ยวสิ! ข้าไม่อยากให้เจ้ามาวุ่นวายเจ้ากับเจ้านายของข้า!” เกาเฉี่ยนหัวเราะหึๆ “เจ้านี่ช่างหุนหันพลันแล่นเสียจริง! เดี๋ยวก็ทำแผนข้าพังหมดกันพอดี” “แผนของเจ้า! แผนที่สมคบกับนายกองเกาน่ะหรือ” เกาหลินเจี๋ยได้ยินซ่งไป๋หลานพาดพิงตนเองก็รีบดึงแขนนาง“เจ้าพูดให้ดีนะ ข้าไม่เคยไปวางแผนกับเกาเฉี่ยนสักหน่อย” “พวกเจ้าเป็นญาติกัน ก็อาจจะแอบปรึกษาหารือกันมาก่อนแล้วสิ! ข้าขอเตือนนะอย่าได้มายุ่งกับคนในจวนที่ข้าอยู่” “พี่หลินเจี๋ย ท่านช่วยปิดปากนางที นางแหกปากจนคนจ