Anastasia's POV Napatingin ako sa anak-anakan ni Atlas—si Jamaica. Anak ito ng nakilala lang niya sa Boracay, sa isang gabing nagkainuman, at may nabuo… at ngayon, kaharap namin siya dito, sa isang restaurant.Halos hindi makatingin si Jennifer. Halos hindi makaharap ang mga mata niya sa amin. Puno ng luha, nag-aalangan siyang umamin. Una, ayaw talaga umamin kung hindi pa maipakita ni Atlas ang DNA test.“Huwag kang mag-alala,” seryoso niyang sabi, “dadalhin parin niya ang apelyido ko… Sa mata ko, anak ko siya, Jennifer.”Napayuko si Jennifer, pagkatapos ay bumaling sa akin. Puno ng sakit ang mga mata niya, at alam kong may kasalanan din ako. Ako ang unang nang-agaw. Hinawakan ko ang kamay niya, pero inagaw niya. Galit parin, pero tahimik na.“Sorry, Jennifer… sa nangyari noong nakaraan,” sabi ko dito, at ramdam ang bigat ng nakaraan sa ginawa ko..Kasalanan ko ang lahat, kaya Sila nasira.Humikbi si Jennifer, at sa unang pagkakataon, tumingin siya kay Jamaica, na walang kamuwang-muw
Last Updated : 2026-09-04 Read more