All Chapters of ชู้รักจำเลยหัวใจ: Chapter 151 - Chapter 160

เขมินทร์โอบเอวอวบพาแม่เสือสาวของเขาไปที่ออฟฟิศเพื่อรับประทานอาหารกลางวันและดูท่าว่าแม่เสือของเขาจะหงุดหงิดนิดหน่อยแล้วเจอพงษ์นั่งอยู่หน้าห้องทำงาน“อาหารเรียบร้อยหรือยังพงษ์ ลูกฉันหิวแล้วล่ะ” เขมินทร์ถามคนสนิทว่าอาหารที่เขาสั่งมาส่งเรียบร้อยหรือยังกลัวลูกเมียจะโมโหหิว“เรียบร้อยแล้วครับ เชิญครับคุณมี่” พงษ์เปิดประตูห้องรับรองให้เจ้านายทั้งสอง“งั้นนายไปกินข้าวเถอะ” เขมินทร์พูดกับคนสนิทแล้วพาเมียรักเดินเข้าไปในห้องก็ได้กลิ่นอาหารหอมไปทั่วทั้งห้องแล้วขยับเก้าอี้ให้เมียรักนั่ง“น่ากินจังเลยค่ะ” มิรันดาเห็นอาหารก็ลืมเรื่องของสาวสวยที่จ้องงาบสามีของเธอทั้งที่เธอก็อยู่ด้วยก็ไม่สนใจทำให้เธอหงุดหงิดยังดีที่เขมินทร์ไม่ได้สนใจไม่งั้นสวยแน่“งั้นที่รักกินเยอะๆนะครับ” เขมินทร์ยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาเมียรักเปลี่ยนไปเมื่อเห็นอาหารบนโต้ะ“มี่กินเลยนะคะ”“ครับที่รัก” เขมินทร์นั่งลงตรงข้ามเมียรักแล้วตักต้มยำกุ้งใส่ถ้วยเล็กให้“ขอบคุณค่ะ” มิรันดามีความสุขเมื่อได้กินอาหารถูกปากและสามีคอยเอาใจไม่ห่างอย่างรู้ใจ“อร่อยมั้ยครับ” เสียงห้าวถามเมียรักเบาๆด้วยความเอร็ดอร่อย“ลูกบอกว่าอร่อยมาค่ะ” ว่าที่คุณแม่คนสว

“ฉันทำได้แน่ เธอคอยดูและกัน” น้ำนิ่งพูดอย่างมั่นใจว่าเธอมีดีพอจะเอาชนะมิรันดาได้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำด้วยความไม่พอใจโดยไม่รอธัญวราธัญวราทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เจอน้ำนิ่งเธอก็ไม่ได้สนใจเมื่อล้างมือเสร็จก็เดินกลับไปที่ห้องวีไอพีเพื่อตามปฐมพงษ์กลับในเมื่อรู้แล้วว่าน้ำนิ่งนัดเธอมาทำไม“วราอยากลับแล้วค่ะพี่อั้ม”“ได้ครับ น้องเคลียร์บิลโต้ะนี้ให้ผมด้วยครับ” ปฐมพงษ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธัญวราและน้ำนิ่งที่กลับมาก่อนคนเดียวแล้วเอาแต่ดื่มส่วนธัญวรากลับมาถึงก็ชวนเขากลับและแน่นอนเขาต้องเลือกกลับพร้อมธัญวราเมื่อจ่ายเงินเสร็จปฐมพงษ์กับธัญวราก็เดินออกไปจากห้องวีไอพีแล้วไปดื่มต่อกับเพื่อนของเขาที่มาพร้อมกับแฟนทำให้ธัญวราเบาใจตอนแรกคิดว่ามีแต่ผู้ชาย“ปี้กก..”“ฉันเกลียดยัยวรา” น้ำนิ่งวางแก้วไวน์กระแทกเสียงดังแล้วเค้นเสียงพูดถึงธัญวราด้วยความโกรธและเกลียดมาก“มีอะไรเหรอน้ำนิ่ง”“เธอทะเลาะกับวราอีกแล้วเหรอ”“อย่าบอกนะว่าเรื่องคุณครามอีกน่ะ” เพื่อนทั้งสามถามน้ำนิ่งที่เอาแต่ดื่มหน้าตาบึ้งตึง“ก็ใช่น่ะสิ น้ำขอให้ยัยวราช่วยแต่ยัยนั่นปฏิเสธ”“ช่วยอะไรน้ำ เธออย่าบอกนะว่าจะแย่งคุณ

“มี่ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ เมื่อกลางวันคุณวราโทรมาเตือนเรื่องคุณน้ำนิ่งแต่มี่ไม่เชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริงค่ะ ต้องขอบคุณคุณวราที่โทรมาเตือนมี่ก็เลยรับมือได้ค่ะ” มิรันดาบอกปู่กับสามีว่าธัญวราเป้นคนโทรมาบอกเธอเรื่องน้ำนิ่งจะแย่งสามีของเธอ“ทำไมที่รักไม่บอกผมว่าธัญวราโทรมาหาครับ” เขมินทร์ถามภรรยาที่ไม่บอกเขาว่าน้องสาวต่างแม่โทรหาไม่รู้ว่ายัยนั่นพูดอะไรบ้าง“คุณวราไม่ได้โทรมาหาเรื่องมี่นี่คะ เธอแค่โทรมาเตือนเรื่องคุณน้ำนิ่งจะแย่งสามีมี่จะต้องขอบคุณเธอถึงจะถูกค่ะ” มิรันดายิ้มให้สามีเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงแต่ธัญวราไม่ได้มีท่าทีจะพูดจาหาเรื่องเธอแค่โทรมาบอกแล้ววางสาย“เอาเถอะเจ้าคราม น้องมันหวังดีแล้วหนูอามี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรแกเองก็อย่าหว่านเสน่ห์ไปทั่วแล้วทำให้ลูกเมียเดือดร้อนอีกล่ะ ส่วนวราเดี๋ยวปู่จะโทรไปคุยเอง ไปกินข้าวกันเถอะเหลนปู่หิวแย่แล้วมั้ง ไปเถอะคุรณสมร” นายหัวเข้มพูดกับหลานชายแล้วเดินไปที่ห้องอาหารพร้อมกับพยาบาลพี่เลี้ยของหลานชายที่ช่วยดูแลเรื่องสุขภาพของเขาด้วย“ที่รักเก่งมากครับ” ชายหนุ่มบีบจมูกโด่งเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวที่ทำให้น้ำนิ่งเปิดเผยตัวตนออกมาเร็วกว่าที่เขาคิด“ก็เหยื่อมามาให้ข

เมื่อน้องคีรีดื่มนมแม่อิ่มแล้วก็หลับตามคนเป็นพี่ชายแล้วพยาบาลก็นำตัวแฝดน้อยทั้งสองไปที่ห้องแรกเกิดและให้อยู่ในตู้ปรับอุณหภูมิต่อจนกว่าแฝดน้อยทั้งสองปรับตัวได้ก็แล้วแต่ว่าน้องแฝดแข็งแรงดีพร้อมจะใช้ชีวิตบนโลกใบใหม่หลังจากที่มิรันดาให้นมลูกแล้วหญิงสาวก็นอนหลับไปอีกครั้งและพยาบาลมาวัดความดันทุกครึ่งชั่วโมงและให้พลิกตัวบ่อยๆเพื่อจะได้ไม่ท้องอืดหากลุกเดินได้ก็จะทำให้ลำไส้เข้าที่เร็วขึ้นและทุกสองชั่วโมงก็ให้นมลูกทั้งสองแม้จะเจ็บแผลแต่สัญชาตญาณของคนเป็นแม่ไม่มีทางปล่อยให้ลูกหิวเพราะลูกน้อยทั้งสองยังเล็กกระเพาะก็เล็กจึงดื่มนมได้ไม่เยอะจึงทำให้หิวบ่อยซึ่งเป็นปกติของทารกแรกเกิดที่จะหิวทุกสองชั่วโมงหรือสามชั่วโมงจนกระทั่งสามทุ่มคุณหมอมาตรวจและถอดสาวสวนปัสสาวะออกและเธอก็ได้ออกมาอยู่ห้องพักฟื้นซึ่งมีพ่อแม่ของเธอคุณปู่ของน้องแฝดและไรวินกับแฟนหนุ่มที่กลับไปทำงานและกลับมาอีกครั้งตอนสิบแปดนาฬิกา นั่งคุยกันรออยู่ที่ห้องส่วนนายหัวเข้าเห็นเหลนน้อยทั้งสองแล้วก็กลับบ้านแล้วพรุ่งนี้จะมาหาเหลนน้อยแต่เช้า“เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บแผลมากมั้ย” ศิรินทิพย์จูบหน้าผากลูกสาวเบาๆมองใบหน้าสวยซีดเซียวแต่ดวงตาเปล่งประกายคว

“งั้นรบกวนมึงด้วยละกัน” สินทรบอกเพื่อนเพราะเขามารับขวัญหลานแฝดก็ถือโอกาสพาแฟนสาวเที่ยวด้วยละกัน“ไม่มีปัญหา ไม่รู้ว่าวิมกับพี่ปกและไอ้ภูกับคุณวิจะไปหรือเปล่า”“กูขอไปสวีทกับทิมสองคนนะ ส่วนสองคนนั่นเมียท้องป่องแบบนั้นจะไปโล้สำเภาได้ไงวะเดี๋ยวลูกเมาคลื่นแย่เลย” สินทรรีบบอกเพื่อนหากไปหลายคนเขาก็อดสวีทกับเมียเด็กน่ะสิยิ่งเพื่อนมันเยาะเย้าว่าเขาไม่มีน้ำยาด้วยสิ“พี่บอย” ทับทิมเรียกแฟนหนุ่มด้วยความเขินก็ไอ้โล้สำเภาที่เขาพูดถึงคือละครพีเรียดฉากหนึ่งที่เขาแสดงและเป็นฉากพระเอกกับนางเอกได้กันและบอกว่าโล้สำเภา“แต่กูไม่มีเรือสำเภาให้มึงโล้นะไอ้บอย กูมีแต่เรือยอร์ชว่ะ” เขมินทร์พูดกับเพื่อนขำๆเมื่อสินทรกับทับทิมทานข้าวกลางวันอิ่มแล้วก็ไปรับขวัญหลานซึ่งเป็นทองคำแท่งเหมือนกับไรวินเพราะข้าวของเครื่องใช้ของหลานมีครบหมดแล้วทุกคนจึงเลือกทองคำมารับขวัญหลานๆ“เก็บเอาไว้ไปขอเมียนะครับน้องอันดา น้องคีรี” สินทรวางถุงทองทองคำแท่งถุงละสองแท่งๆละสิบบาทข้างตัวหลานชายพูดกับหลานแฝดตัวจ้อยและเขาไม่กล้าอุ้มกลัวทำลูกเพื่อนหลุดมือแต่เมียเด็กก็หัดอุ้มหลาน“ลูกฉันเพิ่งคลอดนะเพื่อนบอย แกจะให้เก็บทองไปของสาวตั้งแต่ตอนนี้