‘คนบางคน... เป็นเหมือนฤดูร้อนที่แสนสดใส แต่พัดผ่านเข้ามาเพียงชั่วคราวแล้วทิ้งพายุเอาไว้ในใจเราตลอดกาล’เสียงจอแจของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 บ่งบอกถึงช่วงเวลาพักเที่ยง แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างห้องเรียนกระทบกับร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะร่วนจนตาหยีเป็นสระอิ เธอเป็นเหมือนศูนย์กลางความสดใสของห้อง เปล่งประกายเสียจนคนที่นั่งฟุบหน้าอยู่หลังห้องยังต้องลืมตาขึ้นมามอง“ไทม์! มัวแต่นอนอยู่นั่นแหละ มาดูนี่สิ เน่พับดาวกระดาษได้แล้วนะ!”‘เนเน่’ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะเรียนของเขา ในมือเล็กๆ ชูดาวกระดาษสีชมพูเบี้ยวๆ ขึ้นมาอวดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยับ แก้มป่องๆ ขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อนของอากาศ‘ไทม์’ เจ้าของชื่อค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง เขาปรายตาคมกริบมองดาวกระดาษหน้าตาประหลาดในมือเธอด้วยใบหน้าเรียบตึง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังส่งยิ้มกว้างมาให้“เบี้ยว” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยวิจารณ์สั้นๆ สไตล์คนพูดน้อย“อ๊ะ! นี่เน่ตั้งใจพับตั้งนานเลยนะ!” คนโดนขัดใจเริ่มหน้างอ แก้มป่องๆ นั้นพองลมขึ้นทันที “ไทม์ไม่เคยจะชมเน่เลย คอยดูนะ เน่จะเอาไ
Last Updated : 2026-08-14
LOGIN
