3 อดีตฝังใจ

รอเพียงไม่นาน อาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาในห้อง และเริ่มอธิบายโครงสร้างการเรียนการสอนของเทอมนี้

"เทอมนี้เราจะเจอกันวันจันทร์ อังคาร และวันศุกร์นะครับ โดยทุกวันจันทร์กับอังคาร เราจะเรียนกันที่คณะสถาปัตย์ฯ ส่วนวันศุกร์จะย้ายไปเรียนที่คณะวิศวะ เผื่อมีคลาสเวิร์กชอปจะได้ลงมือทำกันได้เลย อ้อ... แล้วเทอมนี้มีโปรเจกต์คู่บัดดี้ข้ามคณะด้วย รายชื่อจะประกาศไม่เกินวันศุกร์นี้ ส่วนจะติดประกาศที่ไหน เดี๋ยวอาจารย์จะแจ้งให้ทราบในกลุ่มอีกทีครับ"

หลังจากชี้แจงเสร็จ อาจารย์ก็เริ่มสอนยาวไปจนถึงเที่ยงตรงก่อนจะปล่อยคลาส เมื่อเก็บของลงกระเป๋าเรียบร้อย ไข่มุกกับเตยหอมก็รีบเดินตรงไปหาเนเน่ทันที

"จะไปกินข้าวกันเหรอสาวๆ" เจฟเอ่ยทักขึ้น

"ใช่จ้าสุดหล่อ ไปด้วยกันไหมล่ะ?" เตยหอมตอบกลับอย่างอารมณ์ดีตามประสาเพื่อนร่วมคลาส

จังหวะนั้น ไวท์ก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนา "จะไปกินอะไรกันเหรอ เราขอไปด้วยคนได้ปะ" พูดจบก็ส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้เนเน่ทันที

"แหม จะไปเลี้ยงพวกเราเหรอ ฮ่าๆ" ไข่มุกแกล้งแซว

"ถ้าเลี้ยงน้องดาวคณะคนสวยน่ะ... เลี้ยงได้อยู่แล้ว" ไวท์ตอบรับพลางจ้องหน้าเนเน่อย่างมีความหมาย

เนเน่ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เธอกำลังรักษาระยะห่าง เพราะรู้ดีว่าไวท์พยายามตามจีบเธออยู่ แต่สำหรับเธอแล้ว ไวท์เป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น ตลอดสามปีที่ผ่านมา... เนเน่ไม่เคยเปิดใจให้ใครเข้ามาได้เลย

"ถ้าจะเลี้ยง ก็ต้องเลี้ยงทุกคนสิ ฮ่าๆ" เนเน่พูดติดตลกเพื่อตัดบท

"งั้น... อาจจะเป็นโอกาสหน้านะ" ไวท์ตอบยิ้มๆ แม้จะแอบเสียดาย

"ฮ่าๆ เราไปกันเถอะ หิวจะแย่แล้ว" เนเน่หันไปชวนเพื่อนสาวทั้งสอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ "แล้วคิวไม่ไปเหรอมุก"

เธอเอ่ยถามไข่มุก เพราะปกติคู่รักคู่นี้มักจะตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋เสมอ

"อ้าว... ลืมถามไปซะสนิทเลย" ไข่มุกหัวเราะแห้งๆ "งั้นเดี๋ยวไปรอถามคิวที่หน้าห้องแล้วกัน"

สามสาวจึงพากันเดินออกมารอคิวที่หน้าประตูห้องเรียน

ตัดภาพมาที่ฝั่งหนุ่มๆ...

"อ้าว แฟนทิ้งกูเฉยเลย" คิวยืนเกาหัวแกรกๆ มองตามหลังแฟนสาวที่เดินออกไปพร้อมกลุ่มเพื่อน

"ฮ่าๆ เขาจะพากันไปกินข้าวหรือเปล่านั่น" มาวินหัวเราะขำท่าทีของเพื่อน

"น่าจะไปกินชาบูกันแหละ เห็นคุยกันในกลุ่มอยู่" คิวตอบ ก่อนจะหันมาถามคนอื่นๆ "พวกมึงไปด้วยกันปะ"

"ไป! กูไปด้วย" ไบร์ทตอบรับทันควันแบบแทบจะไม่ต้องคิด

คำตอบนั้นทำเอาทั้งคิว ไทม์ และมาวิน หันมามองหน้าไบร์ทเป็นตาเดียว เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าเพื่อนตัวแสบกำลังคิดอะไรอยู่

"แหม... กูรู้นะว่ามึงเล็งอะไรอยู่" มาวินดักคออย่างรู้ทัน

"อะไรมึง! กูก็แค่จะไปกินชาบูกับเพื่อนไง" ไบร์ททำเป็นเฉไฉ ก่อนจะหันไปถามคนข้างๆ "มึงไปปะไอ้ไทม์"

"ไม่อะ กูไม่ว่าง มีนัดกับพลอยแล้ว" ไทม์ตอบเสียงเรียบ

‘พลอย’ คือสาวสวยปี 4 คณะบริหาร ผู้ซึ่งเป็น ‘คนคุย’ ที่ไทม์คบหาด้วยนานที่สุดในบรรดาสาวๆ ทั้งหมดที่เขาเคยคุยมา

"คนนี้มึงกะจริงจังเลยเหรอวะ เห็นคุยนานสุดละ" คิวถามด้วยความสงสัย

"มึงก็ถามแปลก ไอ้ไทม์เนี่ยนะเคยจริงจังกับใคร" มาวินสวนขึ้นมา

"ก็กูเห็นมันคุยแป๊บๆ แล้วก็เลิกตลอด แต่กับพี่พลอยนี่คุยมาตั้งแต่ตอนปี 3 แล้วไง กูเลยสงสัย" คิวยังคงซักต่อ

ไทม์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ ชายหนุ่มรู้เหตุผลดีว่าทำไมตัวเองถึงไม่ยอมเปิดใจคบใครเป็นตัวเป็นตนสักที... การคุยไปเรื่อยๆ แล้วเลิกรากันไปแบบนี้แหละ คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

จากนั้นทั้งสี่หนุ่มก็เดินสะพายกระเป๋าออกจากห้องเรียนไป

"แหม... ออกมาก็ไม่รอเค้าเลยนะ" คิวรีบเดินเข้าไปแซวแฟนสาวที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

"แฮะๆ โทษที" ไข่มุกแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนความผิด ก่อนจะเอ่ยชวน "พวกเรากำลังจะไปกินชาบูกัน คิวไปด้วยกันไหม"

"ก็ต้องไปอยู่แล้วสิคร้าบ และพวกนี้ก็จะไปด้วยนะ" คิวตอบตกลง พร้อมกับบุ้ยใบ้ไปทางกลุ่มเพื่อนด้านหลัง

"งั้นกูขอตัวนะ"

ไทม์เอ่ยตัดบทกะทันหัน สายตาคมของเขาลอบมองเนเน่มาตั้งแต่เดินพ้นประตูห้องออกมาแล้ว ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์และซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินแยกออกไปทันที

ทางด้านเนเน่เอง พอเห็นท่าทางเย็นชาของอีกฝ่าย เธอก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ทั่วท้องขึ้นมาดื้อๆ

จังหวะนั้น ไบร์ทที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็หันมาทักเนเน่หน้าตาเฉย "สวยขึ้นไหมเนี่ยเรา"

เนเน่พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะยิ้มรับแล้วตอบกลับไป "ก็ต้องสวยขึ้นอยู่แล้วสิ"

"เออ มึงนี่ก็ถามแปลกเนาะไอ้ไบร์ท" มาวินส่ายหัว

คิวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก หันมามองแฟนสาวสลับกับเนเน่ "เนเน่รู้จักพวกมันด้วยเหรอ"

เนเน่พยักหน้ารับ "อืม เพื่อนตอน ม.ปลายน่ะ"

"อ้าวเหรอ โลกกลมจังวะ" คิวพึมพำอย่างประหลาดใจ

"จะคุยกันอีกนานไหมอ่า... เตยหิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย!" เตยหอมโอดครวญขึ้นมาขัดจังหวะ

"ฮ่าๆ ปะๆ ไปกันเถอะ" ไข่มุกรีบตัดบท

จากนั้นแก๊งหนุ่มสาวก็พากันเคลื่อนขบวน มุ่งหน้าไปยังร้านชาบูหน้ามหาวิทยาลัยทันที

ร้านชาบูหน้ามอ

บรรยากาศร้านชาบูในช่วงหัวค่ำเต็มไปด้วยความคึกคัก แก๊งสถาปัตย์และวิศวะนั่งรวมโต๊ะกันอย่างเป็นกันเอง ตรงหน้ามีหม้อชาบูที่กำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมฉุย

เนเน่กำลังตั้งหน้าตั้งตาคีบหมูสไลด์เข้าปาก สลับกับหันไปหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนๆ ก่อนที่มาวินจะเอ่ยถามขึ้นมา

"เออ เนเน่! ช่วงนี้ได้คุยกับพวกพรีมบ้างปะ"

พรีมคือสาวประเภทสองที่เป็นเพื่อนสนิทของเนเน่สมัยมัธยม และยังสนิทกับแก๊งวิศวะกลุ่มนี้ด้วย

เนเน่พยักหน้ารับ "ก็คุยกันตลอดนะ เจอกันบ่อยด้วย มีแค่ช่วงนี้แหละที่พรีมติดกิจกรรมเลยไม่ค่อยได้เจอ"

"นั่นสิ ไม่ได้เจออีพรีมนานเลย วันๆ กูอยู่แต่กับพวกไอ้สามตัวนี้เนี่ย เบื่อขี้หน้าจะแย่" มาวินบ่นกลั้วหัวเราะ

"อยู่กับพวกกูมันไม่ดีตรงไหนวะ" ไบร์ทสวนทันควัน

"กูเบื่อพวกมึงไง เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม.3 ยันตอนนี้จะจบมหา'ลัยละ"

"ทำไงได้ นอกจากกู ไอ้คิว ไอ้ไทม์ มึงก็ไม่มีใครคบแล้วล่ะ ฮ่าๆ" ไบร์ทหัวเราะร่วน

"พวกมึงนั่นแหละที่ขาดกูไม่ได้" มาวินยังคงเถียงไม่ลดละ

"กัดกันอีกแล้วพวกห่านี่" คิวส่ายหัวอย่างระอาขณะคีบหมูลงหม้อ

เถียงกันได้ไม่นาน ไบร์ทก็หันเหความสนใจมาทางฝั่งสถาปัตย์ เขาชะโงกหน้าไปกระซิบกับเนเน่ "เออ... เนเน่ ช่วยจีบเพื่อนให้หน่อยสิวะ"

เนเน่ชะงักตะเกียบ "หืม? ใครเหรอ" ก่อนจะเหลือบไปมองเตยหอมที่นั่งอยู่ข้างๆ "อย่าบอกนะว่า..."

ไบร์ทไม่ได้ตอบ แต่พยักหน้ารัวๆ ตาเป็นประกาย

"ขนลุกว่ะ" เตยหอมเบ้ปากพลางลูบแขนตัวเองเบาๆ

เนเน่หัวเราะร่วน หันไปแซวเพื่อนสาว "เตยโสดด้วยเหรอเนี่ย"

ไบร์ทหน้าสลดลงทันที "อ้าว... อย่าบอกนะว่ามีแฟนแล้ว"

"ก็โสดอยู่นะ..." เตยหอมตอบเชิดๆ

"โสดให้มันพ้นอาทิตย์ก่อนเถอะเราอะ" ไข่มุกรีบขัดคอเพื่อนสนิท

"นี่ก็เพิ่งโสดมาจะเข้าวันที่ 3 แล้วจ้า!"

เพื่อนๆ บนโต๊ะพากันหัวเราะครืน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานเฮฮา ก่อนที่มาวินจะวกกลับมาที่ประเด็นคำถามของตัวเองอีกครั้ง

"แล้วเนเน่ล่ะ มีแฟนยัง... เราขอถามตรงๆ ได้ไหม"

"ไอ้ห่าวิน! มึงถามเขาไปแล้ว ยังจะมาขออะไรอีก" ไบร์ทรีบเบรกเพื่อน

พอได้ยินคำถามนั้น เนเน่ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนที่คิวจะเอ่ยแทรกขึ้นมา "มึงจะจีบเพื่อนแฟนกูเหรอวะ"

"มึงบ้าปะ กูแค่อยากรู้เฉยๆ" มาวินรีบปฏิเสธ

เนเน่พยายามตัดบทด้วยการส่ายหน้าช้าๆ เป็นคำตอบ แต่คิวกลับยังคงแซวต่ออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

"โหย ระดับนี้ถึงไม่มีแฟน ก็คงมีคนรอต่อคิวเพียบแน่ๆ... หรือว่าที่จริงแอบรอหนุ่มคนไหนอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

คำว่า 'รอ' ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของเนเน่จางหายไปทันที

เธอหันขวับไปมองหน้าคิวด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาขึ้นกะทันหัน ความเจ็บปวดในอดีตถูกสะกิดขึ้นมาจนเผลอตอกกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึก

"ไม่ได้รอใครทั้งนั้นแหละ... แต่อดีตมันฝังใจจนไม่กล้ารักใครอีก พอใจปะ เลิกถามได้ละ"

คำตอบของเนเน่ทำเอาทุกคนบนโต๊ะชะงักกึก บรรยากาศที่เคยครึกครื้นเงียบสงัดลงทันตา เนเน่ก้มหน้าลงคีบชาบูในชามต่อด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอรู้สึกอึดอัดจนเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

ไบร์ทกับมาวินได้แต่ลอบสบตากันด้วยความรู้สึกผิด ทั้งคู่รู้เรื่องในอดีตดีกว่าใคร มาวินจึงกระซิบเสียงแผ่วลอดไรฟัน

"กูไม่น่าปล่อยให้มึงเปิดประเด็นเลยว่ะ..."

หลังจากความอึดอัดเข้าปกคลุม มื้ออาหารนั้นก็ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ เมื่อทานกันเสร็จ ทุกคนก็รีบเช็กบิลและแยกย้ายกันกลับทันที