1 บทนำ

‘คนบางคน... เป็นเหมือนฤดูร้อนที่แสนสดใส แต่พัดผ่านเข้ามาเพียงชั่วคราวแล้วทิ้งพายุเอาไว้ในใจเราตลอดกาล’

เสียงจอแจของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 บ่งบอกถึงช่วงเวลาพักเที่ยง แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างห้องเรียนกระทบกับร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะร่วนจนตาหยีเป็นสระอิ เธอเป็นเหมือนศูนย์กลางความสดใสของห้อง เปล่งประกายเสียจนคนที่นั่งฟุบหน้าอยู่หลังห้องยังต้องลืมตาขึ้นมามอง

“ไทม์! มัวแต่นอนอยู่นั่นแหละ มาดูนี่สิ เน่พับดาวกระดาษได้แล้วนะ!”

‘เนเน่’ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะเรียนของเขา ในมือเล็กๆ ชูดาวกระดาษสีชมพูเบี้ยวๆ ขึ้นมาอวดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยับ แก้มป่องๆ ขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อนของอากาศ

‘ไทม์’ เจ้าของชื่อค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง เขาปรายตาคมกริบมองดาวกระดาษหน้าตาประหลาดในมือเธอด้วยใบหน้าเรียบตึง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังส่งยิ้มกว้างมาให้

“เบี้ยว” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยวิจารณ์สั้นๆ สไตล์คนพูดน้อย

“อ๊ะ! นี่เน่ตั้งใจพับตั้งนานเลยนะ!” คนโดนขัดใจเริ่มหน้างอ แก้มป่องๆ นั้นพองลมขึ้นทันที “ไทม์ไม่เคยจะชมเน่เลย คอยดูนะ เน่จะเอาไปให้คนอื่นดู จะไม่ให้ไทม์จับดาวของเน่ด้วย!”

เธอทำท่าจะหันหลังสะบัดหน้าหนี แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขา มือหนาของเด็กหนุ่มก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างรวดเร็ว ไทม์ดึงร่างบางให้เซกลับมายืนที่เดิม ก่อนจะแย่งดาวกระดาษเบี้ยวๆ ในมือเธอมาถือไว้เองหน้าตาเฉย

“ใครบอกให้เอาไปให้คนอื่น” เขาพูดด้วยใบหน้าติดจะรำคาญ แต่กลับหยิบหนังสือเล่มหนาของตัวเองขึ้นมา แล้วสอดดาวกระดาษสีชมพูนั้นคั่นหน้ากระดาษไว้อย่างเบามือ “ของฉัน”

“ก็เมื่อกี้ไทม์บ่นว่ามันเบี้ยวนี่นา” เนเน่เถียง แต่รอยยิ้มกว้างกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง

“เบี้ยวก็คือเบี้ยว ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ” ไทม์ตอบแค่นั้นก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอีกครั้งเพื่อตัดรำคาญ แต่คนที่รู้จักเขานานที่สุดอย่างเนเน่เห็นชัดเจน... ว่าใบหูของคนขี้เก๊กมันกำลังขึ้นสีแดงจัด

ตอนนั้นทุกอย่างมันดีไปหมด

ดีจนเนเน่เคยคิดว่า... รอยยิ้มของเธอ จะมีผู้ชายที่ชื่อไทม์คอยมองและคอยเก็บรักษามันไว้แบบนี้ตลอดไป

...แต่เธอคิดผิด

ปัจจุบัน

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสีงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ทโฟนดึงสติของคนที่กำลังจมอยู่ในความฝันให้ตื่นขึ้นมาพบกับความเป็นจริง เนเน่ลืมตาขึ้นช้าๆ เพดานห้องพักสีขาวว่างเปล่าคือสิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่ห้องเรียนมัธยมปลาย และ... ไม่ใช่ช่วงเวลาที่มีเขาอยู่เคียงข้างอีกต่อไป

หญิงสาวหยัดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเพื่อไล่ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกที่มักจะเกิดขึ้นเสมอเวลาที่เผลอฝันถึงเรื่องราวเก่าๆ

สามปีแล้ว...

สามปีนับตั้งแต่วันที่กริ่งสัญญาณหมดเวลาสอบปลายภาค ม.6 ดังขึ้น พร้อมๆ กับความสัมพันธ์ของพวกเขาที่พังทลายลงแบบไม่มีชิ้นดี ไม่มีคำบอกลาที่ชัดเจน มีเพียงความไม่เข้าใจ คำพูดประชดประชัน และการเดินหันหลังให้กันโดยที่ไม่มีใครยอมลดทิฐิลง

เนเน่พาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องน้ำ ภาพสะท้อนที่เห็นคือนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี 4 ที่มีใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาที่เคยสดใสเหมือนมีดวงดาวซ่อนอยู่ บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเย็นชา รอยยิ้มกว้างที่เคยส่งให้คนรอบข้าง ถูกฉาบปิดทับด้วยกำแพงแห่งความระแวดระวัง

ไม่มีอีกแล้ว ‘เนเน่’ เด็กสาวผู้ร่าเริงคนนั้น

การเลิกรากับไทม์ได้พรากความสดใสของเธอไปจนหมดสิ้น และเธอสาบานกับตัวเองมาตลอดสามปีว่าจะไม่ยอมเปิดใจให้ใครเข้ามาเหยียบย่ำความรู้สึกซ้ำรอยเดิมอีก โดยเฉพาะ... ผู้ชายใจร้ายคนนั้น

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนข้อความเข้า เนเน่หยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มไลน์คณะ

Group: แก๊งสถาปัตย์ (ไข่มุก คิว เตยหอม)

[ไข่มุก] : เปิดเทอมวันแรก ห้ามสายนะทุกคน

[เตยหอม] : ไม่สายแน่นอน ได้ยินว่าเทอมนี้มีโปรเจคร่วมกับคณะวิศวะด้วยนิ จะรีบไปทันทีเลยจ้าา

[คิว] : ฮ่า ฮ่า คิวมีเพื่อนที่คณะวิศวะนะ แนะนำให้สักคนเอาไหมคนสวย

[เตยหอม] : หล่อไหม ถ้าหล่อก็เอา คริคริ

[ไข่มุก] : ไอ้เน่เงียบเลยอ่า ยังไม่ตื่นเหรอ?

[ไข่มุก] : ตื่นแล้ว เจอกันที่คณะ

เนเน่ถอนหายใจเบาๆ เพราะสิ่งที่กำลังจะเจอคือสิ่งที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด 3ปี

เนเน่ (นักศึกษาสถาปัตย์ ปี 4): จากสาวน้อยที่เคยสดใส กลายเป็นคนมีกำแพงสูงลิ่ว ดื้อรั้น และปิดตายหัวใจตัวเอง เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครหน้าไหนเข้ามาจีบ เพราะลึกๆ ยังฝังใจกับแผลเก่าและปมที่ค้างคา

ไทม์ (นักศึกษาวิศวะ ปี 4): ภายนอกดูเหมือนคนมูฟออนได้สบายๆ เขาคุยกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา แวะเวียนมาแล้วก็ไป แต่ในความเป็นจริง... ไทม์ไม่เคยตกลงคบใครเป็นแฟนเลยตั้งแต่เลิกกับเนเน่ ที่สำคัญคือ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เขาแอบใช้สายตาคมๆ คอยเฝ้ามองและกันซีนผู้ชายทุกคนที่เข้าหาเธออยู่เงียบๆ