2 ครั้งแรกในรอบสามปี

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าต้อนรับวันเปิดภาคเรียนใหม่ บรรยากาศทั่วทุกมุมของมหาวิทยาลัยกลับมาคึกคักพลุกพล่านอีกครั้ง โดยเฉพาะบริเวณลานกว้างของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

"กูเพิ่งรู้ว่าคณะนี้มีแต่สาวๆ งานดีทั้งนั้นเลยว่ะ" ไบร์ท หนึ่งในแก๊งหนุ่มวิศวะเอ่ยขึ้น ขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ

"มึงดูนั่นดิ ใช่น้องปีหนึ่งปะ แม่ง... อย่างแจ่ม" มาวินที่เดินตามมาติดๆ พยักพเยิดหน้าให้เพื่อนดูด้วยความตื่นเต้น

"ดีนะที่เทอมนี้เราต้องมาเรียนที่นี่บ่อยๆ" ไบร์ทหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับราวกับเจอเหยื่อที่ถูกใจ

"มึงน่ะอาจจะอยากมา..." มาวินพูดแทรกขึ้น พลางเหล่ตามองคนด้านหลัง "แต่ช่วยดูเพื่อนมึงก่อนดิ มันอาจจะไม่อยากมาก็ได้"

สิ้นประโยคของมาวิน ทั้งสองคนก็พร้อมใจกันหันขวับไปมอง 'ไทม์' ที่เดินรั้งท้าย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจบทสนทนาของเพื่อนเลยสักนิด เอาแต่ก้มหน้าจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าคณะแล้ว

"เฮ้ย! ไอ้ไทม์ มึงทำห่าไรเนี่ย ก้มดูแต่มือถืออยู่นั่นแหละ" ไบร์ททักท้วงขึ้นทันที

"ก็ทักหาไอ้คิวไง กำลังถามว่ามันอยู่ไหน" ไทม์ตอบเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

"กูก็นึกว่ามึงคุยกับสาวที่ไหนซะอีก" ไบร์ทแซวต่อ ก่อนที่มาวินจะรีบสมทบอย่างรู้จังหวะ

"สาวมีคุยเป็นสิบ กูก็ยังไม่เห็นมันจะจริงจังกับใครเลยสักคน"

"พวกมึงนี่พูดมากว่ะ" ไทม์สบถเบาๆ อย่างไม่จริงจังนัก พลางเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง

"ไหนๆ เทอมนี้ก็ต้องมาเรียนตึกเดียวกันแล้ว..." มาวินจงใจลากเสียงยาว ก่อนจะเปิดประเด็นแทงใจดำ "มึงว่า เนเน่ จะยอมคุยกับมึงปะวะ"

"มึงให้เขายอมมองหน้ามันให้ได้ก่อนเถอะ กูเห็นที่ผ่านมาเขาพยายามเดินหลบหน้ามันตลอด" ไบร์ทช่วยเสริมทัพ ขยี้ปมเก่าของเพื่อนอย่างรู้ทัน

คนถูกจี้จุดชะงักไปนิด แววตาคมกริบไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบตึงตามเดิม ไทม์ทำเป็นไม่สนใจคำแซวนั้นแล้วตัดบทหน้าตาเฉย

"พวกมึงรีบเดินกันหน่อยไม่ได้หรือไงวะ ไอ้คิวรออยู่"

พูดจบ ร่างสูงก็สับเท้าเดินนำหน้าเพื่อนทั้งสองคนออกไปทันที ปล่อยให้ความเร่งรีบกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน

ทั้งสามหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนบริเวณลานกว้างใต้ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ซึ่งมี 'คิว' นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"ไม่คิดว่าพวกมึงจะโผล่หัวมาเรียนวันแรกกับเขาด้วยนะเนี่ย ฮ่าๆ" ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน คิวก็เอ่ยปากแซวทันที

"เอ้า! พวกกูก็เป็นเด็กตั้งใจเรียนปะวะไอ้ห่า" มาวินสวนกลับกลั้วหัวเราะ

"พูดอะไรให้เกียรติเมียกูด้วยครับ..." คิวรีบปรามเพื่อนขำๆ ก่อนจะหันไปทางหญิงสาวข้างกาย "นี่ 'ไข่มุก' แฟนกูเอง"

"สวัสดีนะ" ไข่มุกเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเองพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"ว้าว... มีเพื่อนน่ารักๆ แนะนำให้พวกกูสักคนปะเนี่ย" ไบร์ทตาโต รีบถามหาคอนเนคชันทันที

"พวกมึงมีคุยเป็นสิบ ยังจะหาเพิ่มอีกเหรอวะ" คิวเบรกดังเอี๊ยด

"ก็มันยังไม่เจอคนที่ถูกใจนี่หว่า ฮ่าๆ" ไบร์ทแก้ตัวหน้าตาย

"ใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้ว ขึ้นห้องกันเลยไหม เตยน่าจะไปรอแล้ว" ไข่มุกหันไปบอกคิว

"ปะๆ ขึ้นห้องกันพวกมึง" คิวลุกขึ้นยืน คว้ามือแฟนสาวเดินนำไปที่ห้องเรียนทันที

บรรยากาศภายในห้องเรียนรวมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยนักศึกษาจากทั้งคณะวิศวะและสถาปัตย์ เสียงพูดคุยทักทายกันในวันเปิดเทอมวันแรกดังจอแจ ครึกครื้นไปทั่วทั้งห้อง

ไข่มุกกวาดสายตามองไปกลางห้อง ก่อนจะเห็น 'เตยหอม' เพื่อนสนิทนั่งจองที่รออยู่ ทั้งสองโบกมือทักทายกัน ไข่มุกจึงรีบเดินนำเข้าไปหา

"เชี่ย... ใครวะนั่น สวยสัส" ไบร์ทอุทานขึ้นทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับเพื่อนของไข่มุก

"เพื่อนแฟนกูไอ้ห่า" คิวหันมาด่าเพื่อนเบาๆ ขณะเดินตามหลังไข่มุกไปติดๆ

"แหม... ยัยมุก มาเรียนวันแรกก็มีหนุ่มหล่อเดินตามเป็นพรวนเลยนะ" เตยหอมเอ่ยแซวทันทีที่เพื่อนเดินมาถึงโต๊ะ

"เพื่อนคิวน่ะ เรียนวิศวะ" ไข่มุกตอบอย่างอารมณ์ดี

"คิวมีเพื่อนงานดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย หล่อทั้งแก๊งเลย" เตยหอมกระซิบกระซาบ

"ใจเย็นก่อนยัยเตย ฮ่าๆ" ไข่มุกหัวเราะร่วน ก่อนจะชะเง้อคอถาม "แล้วนี่เนเน่ยังไม่มาอีกเหรอ"

"น่าจะยังติดนิเทศน้องๆ ปีหนึ่งอยู่นะ เดี๋ยวก็คงตามมา" เตยหอมตอบ

"เปิดเทอมวันแรกก็มีงานเลย เป็นดาวคณะนี่เหนื่อยจริงๆ นะเนี่ย" ไข่มุกบ่นแทนเพื่อน

กลุ่มของไทม์ ไบร์ท และมาวิน เดินตามเข้ามาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะแถวหลังถัดจากกลุ่มสาวๆ

"สวัสดีครับคนสวย" ไบร์ทไม่รอช้า เปิดฉากทักทายเตยหอมทันที

"มาถึงมึงก็เอาเลยนะ" มาวินส่ายหัวอย่างเอือมๆ

"เอ่อ... หวัดดี" เตยหอมตอบรับแบบเขินๆ

"เพื่อนเราเอง ไม่ต้องกลัวพวกมันนะ" คิวหันมาแนะนำให้เพื่อนๆ รู้จักกัน "ไอ้นี่ชื่อไบร์ท นั่นมาวิน ส่วนคนที่นั่งเงียบๆ นั่นไทม์... ส่วนนี่เตยหอม เพื่อนมุกเอง"

"ว้าว ชื่อเพราะซะด้วย หอมสมชื่อไหมครับเนี่ย" ไบร์ทหยอดต่ออย่างลื่นไหล

"น้อยๆ หน่อยมึงอะ" ไทม์ที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ

"โห ทีงี้มึงเงียบไปเลยนะไอ้ไทม์" ไบร์ทหันมาแขวะ

มาวินขยับตัวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ไทม์ "ว่าแต่... ตั้งแต่เข้ามา กูยังไม่เห็นเนเน่เลยว่ะ"

ไทม์ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่ตอบอะไร นอกจากก้มหน้าจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือต่อไป

เพื่อนๆ นั่งคุยกันไปได้สักพัก ร่างบางที่หลายคนรอคอยก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้อง 'เนเน่' เดินเข้ามาพร้อมกับ 'เจฟ' เดือนคณะสถาปัตย์ที่สนิทกัน มาวินที่ตาไวกว่าใครรีบสะกิดศอกไทม์ยิกๆ

"อะไรของมึง" ไทม์ขมวดคิ้วถาม

"มึงดูนู่น... เนเน่โคตรสวยเลยว่ะ" มาวินพยักพเยิดหน้าไปทางประตู

ไทม์เงยหน้าขึ้นไปมองตามทิศทางนั้น สายตาคมกริบหยุดชะงัก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เขาได้มองใบหน้าสวยๆ ของอดีตแฟนสาวนั้นชัดเจนขนาดนี้ และราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อจังหวะเดียวกันนั้น เนเน่ก็หันมาประสานสายตากับเขาพอดี

สองสายตาสบกันเนิ่นนานท่ามกลางความวุ่นวาย ก่อนที่เนเน่จะเป็นฝ่ายละสายตาไปก่อนอย่างรวดเร็ว

"เป็นอะไรหรือเปล่าเน" เจฟเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนสาวชะงักไป

"ป...เปล่า ไม่มีอะไร" เนเน่ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "ขอนั่งด้วยคนนะ"

"อ้าว ไม่ไปนั่งกับพวกไข่มุกกับเตยเหรอ หรือว่า... อยากนั่งใกล้ไอ้ไวท์" เจฟแซวถึง 'ไวท์' หนุ่มที่กำลังตามจีบเนเน่อยู่ โดยมีเขาเป็นพ่อสื่อ

"หึงหรือไง ฮ่าๆ" เนเน่แกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา มันเต็มไปด้วยความอึดอัดที่เอ่อล้นอยู่ในอกจนแทบบ้า

เธอตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่งข้างเจฟที่โต๊ะอีกฝั่งเพื่อรักษาระยะห่างให้มากที่สุด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ลงในแชตกลุ่ม

Group: แก๊งสถาปัตย์ (ไข่มุก, คิว, เตยหอม)

[เนเน่] : เน่นั่งกับเจฟตรงนี้นะ พอดีมีเรื่องงานต้องคุยกันนิดหน่อย

[เตยหอม] : โอเคจ้า

[ไข่มุก] : เลิกเรียนแล้วไปกินชาบูกันไหม ฉลองเปิดเทอม!

[เนเน่] : จัดไปสิค้าบบบ คริคริ