All Chapters of Tutsak Prenses: Chapter 1 - Chapter 10

Isabella, merdivenlerin dibinde sade beyaz bir elbiseyle duruyordu, kırılgan masumiyetin ta kendisiydi.Beni fark etti ve yüzünde parlak bir gülümseme belirdi. "Sen Sophia olmalısın. Ben Isabella. Sonunda tanıştığımıza memnun oldum."Cevap vermedim, sadece ona öylece baktım.Don Romano oturma odasından çıktı. Isabella'yı görünce, yüzünde nadir görülen bir babalık şefkati ifadesi belirdi."Isabella, yolculuğun yorucu geçmiştir. Sophia sana odanı göstersin.""Teşekkür ederim, Romano Amca." diye tatlı bir sesle yanıtladı Isabella."Sophia'nın odasını al. En güzel ışığı orası alıyor, iyileşmen için biçilmiş kaftan." dedi Don Romano.Ona döndüm. "Benim odam mı?""Bundan sonra Isabella'nın odası. Sen üçüncü kata taşınabilirsin. Orada boş bir misafir odası var."Dudaklarımdan soğuk bir kahkaha döküldü. "Yok, teşekkürler."Tekrar yukarı çıkıp toplanmaya başladım.Otuz dakika sonra valizimi merdivenlerden aşağı sürüklüyordum.Don Romano bagajımı görünce kaşlarını çattı. "Nereye gittiğini sanıy

Parti başladığında, Vincent'ın Isabella'ya ne kadar özenli davrandığını fark ettim.Sandalyeyi çekiyor, içki getiriyor, hatta elbisesinin askısı kaydığında onu düzeltiyor, eli omzuna tanıdık bir rahatlıkla dokunuyordu.Bunların hiçbirini bana yapmamıştı.Vincent'la geçirdiğim üç yıl boyunca, bunları benim için hiç yapmamıştı. Bunun sadece onun kişiliği olduğunu sanıyordum—soğuk ve mesafeli, bu tür önemsiz sevgi gösterilerinin üstünde biriydi.Yanılmışım.Sadece bunları benim için yapmaya istekli değilmiş.Şampanyamı yudumlarken Isabella'nın diğer misafirlerle gülüp sohbet etmesini dinledim. Avrupa'daki iyileşme sürecinden, Yenişehir'i ne kadar özlediğinden bahsediyordu. Her kelimesi zarif ve düzgündü."Isabella ne kadar tatlı bir kız," diye fısıldadı yanımdaki bir kadın arkadaşına. "Vincent'ın ona bakışına bak, kesin birlikte olurlar."Elim bardağın sapını sıktı."Peki millet, hadi bir oyun oynayalım!" diye duyurdu ev sahibi, ortamı canlandırarak. "Doğruluk mu, Seçim mi?!"Büyük ekran

Uykuya dalmıştım ki kolumda keskin, sızlayan bir acıyla uyandım.Aşağı baktığımda serum hattımın kanla geri dolduğunu gördüm, kırmızı bir çizgi şeffaf tüpte yavaşça yükseliyordu.Çağrı butonuna bastım.Bir hemşire içeri girdi ve serumuma bakarak kaşlarını çattı. "Neden kimse sana bakmıyor? Erkek arkadaşın nerede?""O erkek arkadaşım değil." dedim sakin bir sesle. "Önemli bir işi vardı, gitmek zorunda kaldı.""Ne kadar önce?" diye sordu hemşire, iğneyi ustaca değiştirirken.Duvardaki saate baktım. Sabah ikiydi. Vincent akşam yedide gitmişti. Yedi saat önce."Uzun zaman oldu."Hemşire başını sallayarak iç çekti. "Zengin adamlar hep böyle. İyi bir gösteri yaparlar ama iş ciddileşince ortada olmazlar."Hemşire çıktıktan sonra tekrar uyuyamadım.Sabah olunca biraz yürüyüş yapmaya karar verdim.Serum askımı koridora sürüklerken, iki hemşirenin sessizce konuştuğunu duydum."VIP kanadındaki o kız çok şanslı. Erkek arkadaşı tüm katı onun için kiralamış.""Duydum ki yurt dışından uzmanlar getirt

Isabella'nın çığlığı sahne arkasında yankılandı.Personeller şok içinde donup kaldı. Bazıları panikle çığlık atmaya başladı, bazıları titreyen ellerle ambulans çağırmak için telefonlarına sarıldı.Bıçağı çektim ve dimdik doğruldum."Bir Romano borcunu hep öder." dedim, yerde kıvranan, kanayan elini tutup hıçkıra hıçkıra ağlayan Isabella'ya bakarak. "Bunu unutma."Döndüm ve uzaklaştım, arkamda kalan kaos sesleri giderek azalıyordu.Adımlarım sağlamdı, sanki hiçbir şey olmamış gibi çıkışa doğru yürüdüm.Tam kapıya ulaştığımda Vincent yolumı kesti.Elinde bir battaniye ve termos tutuyordu, daha yeni dönmüştü.Beni gören Vincent'ın yüzü taş gibi oldu."Ne yaptın?" diye sordu.Elindeki termosa baktım ve acı, neşesiz bir gülümsemeyle, "Ona ilaç almaya mı gittin?" dedim."Ne yaptığını sordum!" Vincent'ın sesi şimdi daha soğuk, daha keskindi."Annemin kolyesini bir sokak köpeğine taktı ve anneme kaltak dedi." gözlerinin içine dik dik baktım. "Ben de onu bıçakladım."Vincent'ın ifadesi dondu. "

Bilgisayarın önünde diz çökmüş, o yıkıcı video dosyalarına bakarken telefonumu çıkardım ve Don Romano'nun numarasını tuşladım."Baba." dedim, sesim gözyaşlarımla boğulmuştu."Ne oldu? Beni babalıktan reddettiğini sanıyordum." sesi soğuk ve şaşkındı."Sadece bir sorum var. Üç yıl önce Vincent sana beni terbiye etmeyi teklif etti mi?"Hattın diğer ucunda birkaç saniyelik anlamlı bir sessizlik oldu."Nasıl bildin?"Gözlerimi kapattım. "Yani doğru.""Vincent bana on milyar TL'lik bir liman projesi teklif etti, karşılığında seni kanatları altına almak istedi." Don Romano'nun sesi acımasızca pragmatikti. "Onu nasıl kızdırdığını bilmiyordum ama biraz terbiyenin sana zarar vermeyeceğini düşündüm. Bu yüzden evet dedim."Telefonu kapattım.Bilmeden tutunduğum son umut da yok olmuştu.Vincent bana yaklaşmış, benimle yatmış, beni kontrol etmişti—bunların hepsi intikamdı. Isabella için.Tekrar gülmeye başladım. Önce sessizce, sonra daha yüksek sesle, o gizli odada yankılanan histerik bir kahkahayla