All Chapters of Yarım Kalan Nikâh: Chapter 11 - Chapter 17

Dante bir koltuğa çöktü, gözleri kan çanağı olmuştu. Elinde yeni aldığı bir rapor vardı. "Isobel, beni beş yıl önce kurtaran sen değildin." dedi.Isobel gerildi ama yüzünde nazik bir gülümsemeyle koluna girmeye çalışarak, "Neden birden bunları söylüyorsun Dante? Yorgun musun—" dedi.Sözünü bitirmesine fırsat kalmadan Dante onu üzerinden fırlattı ve hırladı: "Rol yapmayı bırak! O zamanın ara sokak güvenlik kamerası görüntülerini inceledim. Beni kurtaran Nina'ydı. Ölümün eşiğindeyken benimle kalan oydu!"Isobel'in yüzü anında bembeyaz oldu.O zaman, Dante'ye hastanede tamamen tesadüfen rastlamıştı. Dante yeni uyanmıştı ve kendisini İsobel'in kurtardığını sanmıştı. Hemen gerçeği açıklamalıydı. Ama bir anlık zafiyetle bencil arzularına yenik düşüp onun varsayımına uymuştu.Daha sonra ailesi onu yurt dışına göndermiş ve bu da bağlantılarını koparmalarına neden olmuştu. Geri döndüğünde zaten miyelom hastasıydı, bu yüzden Dante'ye yaklaşmaya ve geride hatırlanabileceği bir şey bırakma umuduyl

Yıllarca Dante'yi kazanmaya çalıştım ama o bir buz parçası gibi hareketsiz kaldı. Kalbi taş gibi soğuktu. Ama Isobel ortaya çıktığında, aslında duygusuz biri olmadığını fark ettim. Beni sevmiyordu sadece.İki yıl önce düğünümüzü iptal ettim ve Dante ile Isobel birlikte olabilsin diye kendimi geri çektim. Ama o Isobel'le ilişkisini bitirmişti ve şimdi hâlâ beni derinden seviyormuş gibi davranıyordu."Affedersin, ama Tim benim nişanlım." dedim soğuk bir sesle. "On sekizinde evleniyoruz, yani on gün sonra."Dante'nin yüzü kül rengine döndü. Gözleri yaşlarla kızardı. Gerçekten başka biriyle evleneceğimi kabullenemiyor gibiydi.Onunla uğraşacak halim yoktu. Bu yüzden herkesle birlikte ayrılıp partiyi başka bir yerde devam ettirmeye karar verdim. Yanından geçerken beni yakaladı ama tereddüt etmeden elimi çektim. Tim'in elini tutarak restorandan ayrıldım, Dante olduğu yerde çakılıp kalmıştı.Arabaya bindiğimizde Tim birden elimi bıraktı ve homurdandı. Kollarını kavuşturup pencereden dışarı ba

Bıçaklanacağımı sandım ama beklediğim acı hiç gelmedi. Başımı hızla kaldırdım ve Dante'nin beni saldırıdan kurtardığını fark ettim. Bir eliyle karnını tutuyordu ama yine de çok kanıyordu.Sendeleyerek üzerime yığıldı."Dante!"Hemen onu dengede tutmaya çalıştım ve ambulans çağırdım. Tek düşünebildiğim hemen kanamasını durdurmaktı."Aklını mı kaybettin?" diye bağırdım yarasına bastırırken.Parmaklarım kanıyla kaplanmıştı.Dante zaten bilincini kaybediyordu. Yüzü renksizdi ama gözlerini açık tutup bana bakmak için çabalıyordu. Yüzünde zayıf bir gülümsemeyle, "Artık biliyorum… ne kadar acıttığını… O zaman sen de böyle hissetmiş miydin?" dedi.Yüreğim sıkıştı, burnumun direği sızladı.Dante, ancak ambulans sireni duyulup yanımıza yaklaştığında bayıldı.***Ameliyat üç saat sürdü. Doktor hiçbir hayati organının yaralanmadığını ama çok kan kaybettiğini söyledi. Rahatlayarak soğuk sandalyeye yığıldım ve Dante'nin hastane yatağında bilinçsiz yatışını izledim.Karmaşık duygular içindeydim. Sald