บททั้งหมดของ Yarım Kalan Nikâh: บทที่ 1 - บทที่ 10

Dante'yi arayanın Isobel olduğunu biliyordum.Arkamı dönüp masanın üzerindeki hamilelik raporuna baktım. Bilgilere göre Isobel, beş hafta kadar önce hamile kalmıştı.Hamile kaldığı gece, Dante bütün gece ortadan kaybolmuştu. Bana, limandaki kaçak bir sevkiyatla ilgili bir sorunu halletmek için Karaşehir'e gittiğini söylemişti. Şimdi düşününce, aslında onunla birlikte olduğunu ve sadece aile soyunu devam ettirmesine yardım etmekten ibaret olduğu söylenen o ameliyatı tamamladığını fark ettim.Bu, iznimin en başından beri planın gereksiz bir ayrıntısı olarak görüldüğünü kanıtlıyordu. Bana sadece 'bilgi vermek' için beklediler. Oysa asla gerçekten rızamı aramadılar.Her zaman düğün günümü heyecanla bekliyordum. Dante'nin elini tutup birlikte sunağın önünde durmaya can atıyordum. Ama şimdi, tüm o coşku ve heyecanım boşa uçmuştu. Hiçbir iz kalmamıştı.Tam o sırada, telefonumun titreşimi beni düşüncelerimden kopardı. Hoparlörden yankılanan ses, üniversiteden bir üst sınıf arkadaşım olan Julia

"Yarın düğün fotoğraf çekimine gitmeyelim," dedi Dante.Masanın üstündeki takvime baktım. Ertesi gün için ayrılan kutuda 'düğün fotoğraf çekimi' yazısı net bir şekilde duruyordu.Dante'nin neden birden fotoğraf çekimini iptal etmek istediğinden emin değildim. Yine de zaten düğünü devam ettirmeyi düşünmüyordum. O söylemese bile, fotoğraf çekimini iptal etmek için bir bahane bulacaktım. Kendisi gündeme getirdiği için hem işim kolaylaştı hem de içim rahatladı.Başımı sallayarak sakin bir sesle dedim: "Tamam. Fotoğrafçıyı arayıp çekimi iptal ederim."Dante şaşırdı. Bu kadar kolay kabul edeceğimi beklemiyordu. Sonra huzursuzluğunu gizlemeye çalışarak devam etti: "İptal etmene gerek yok. Isobel belki hiç evlenme şansı bulamayacağını söylüyor, bu yüzden benimle düğün fotoğrafı çektirmek istiyor. Böylece evlenmiş gibi hissedebilir ve pişmanlık duymazmış.""Isobel ve ben yarın fotoğraf çekimine gideceğiz. Seninle daha sonra yeniden bir çekim yaparız."Sesi sakindi ve umursamazdı, sanki yarın öğ

Ayrılmama beş gün kala, hastaneye istifamı sundum.O zamanlar, Dante ile birlikte olmak için tıp eğitimimi ilerletme şansımdan vazgeçmiştim. Ona yakın olmak için Güzelkent şehrindeki hareketli bir hastanede uzman doktor olmayı seçmiştim.Meslektaşlarım istifa etmek istediğimi duyunca şok oldu."Nina, neden birden istifa ediyorsun?""Düğün davetiyelerini yeni dağıtıyordun. Bu, ev hanımı olmayı planladığın anlamına mı geliyor?" diye takıldı biri.Elimde bir dosya klasörüyle hafifçe gülümsedim ve başımı salladım. "Hayır. Düğün iptal oldu."***Eve döndüğümde, kapıyı açar açmaz Dante ve Isobel'i kanepede otururken gördüm. Bir haftadır görmediğim Dante, onunla sohbet etmekle meşguldü.Elimdeki dosya klasörünü görünce, "O da ne?" diye sordu."Sadece gereksiz evraklar. Atmak için getirdim." diye yalan söyledim.Başını sallayan Dante, evin etrafına bakındıktan sonra şaşkın bir ifadeyle, "Sadece bir hafta yoktum. Evdeki birçok şey neden kaybolmuş gibi geliyor?" dedi.Dosya klasörünü yatak odası

Dante, olayları önce doğru düzgün öğrenmeden benimle yüzleşti ama ben sadece alayla karşılık verdim. "Özür mü dilememi istiyorsun? Güvenlik kayıtlarını kontrol et ve kimin yalan söylediğini kendin gör!"Ama kaşlarını çatarak inanmaz bir tavırla devam etti. "Isobel hasta ve hamile! Neden bilerek kendini merdivenlerden düşürmek istesin?"Gözlerinde panik parlayan Isobel, nazikçe söze girdi: "Unut gitsin Dante. Nina'nın üzgün olması çok doğal… Hadi gidelim."Dante'nin gerçekten güvenlik kayıtlarını kontrol edeceğinden endişelendiğini anlayabiliyordum, bu yüzden hızla zayıf bir şekilde karnını tutuyormuş gibi yaptı.Beklediğim gibi Dante'nin ifadesi anında değişti. Onu hemen kucağına aldı ve koşarak uzaklaştı.O gece eve gelmedi. Sanırım Isobel'in "riskli" hamileliğiyle ilgilenmekle meşguldü.Ertesi gün eşyalarımın çoğunu Sarıkent'te kalacağım yurda gönderdim. Geriye sadece yanımda götüreceğim küçük bir valiz kalmıştı.Gece Dante geri döndü, hâlâ sinirli görünüyordu."Isobel şu anda hâlâ h

Birkaç saat sonra uçağım Sarıkent'e indi. Uçaktan inmeden önce Julia'dan bir mesaj aldım. Yeni bir şehirde kaybolurum diye havaalanında beni karşılaması için birini ayarladığını söyledi.Terminalden çıktığımda etrafa baktım ama adımın yazılı olduğu bir tabela tutan kimseyi göremedim. Julia'yı arayacaktım ki arkamdan bir ses duydum: "Nina!"Şaşkınlıkla dönüp baktığımda, neşeli ve enerjik görünen bir adamın bana doğru yaklaştığını gördüm."Affedersiniz, ama siz kimsiniz?" diye sordum.Genç adam incinmiş görünüyordu ama gözlerinde hâlâ bir parıltı vardı. "Beş yıl oldu Nina. Eski üniversite arkadaşını unuttun mu?"Beş yıl önceki bir anı yavaşça yüzeye çıktı. Zihnimde bir yüzü birleştirdim—Tim Hall. Veri analizi yaparken uykusuz geçen gecelerin sonucunda gözleri kan çanağı olmuştu."Tim?" dedim.Tim gülümsedi ve başını salladı, sonra valizimi elimden aldı. "Hadi gidelim. Profesör Moore hastanede seni bekliyor. Gelişini dört gözle bekliyordu."Durup düşündüm. Beş yıl önce Profesör Moore'un k