Yarım Kalan Nikâh

Dante de Rossi ile düğünümüze bir ay kala, çocukluk arkadaşı Isobel de Luca ile bir bebek sahibi olmakta ısrar etti.

Bunu kabul etmedim ama her gün ısrarla konuyu gündeme getirdi ve beni ikna etmeye çalıştı. Sanki kabul edilmesi gereken bir iş anlaşması sunuyordu.

Düğüne yarım ay kala, isimsiz bir zarf kabul aldım. İçinde Karadere'deki özel bir hastaneden alınmış bir hamilelik raporu vardı.

Raporda Isobel'in beş hafta üç günlük hamile olduğu açıkça yazıyordu.

İşte o an gerçeği fark ettim. Dante asla gerçekten benim iznimi almayı düşünmemişti. Zaten kararını vermişti ve sadece kâğıt üzerindeki nişanlısı olan beni bilgilendiriyordu.

Apartman penceresinin önüne oturdum, aşağıdaki kalabalık sokaklara baktım ve kemiklerime kadar işleyen bir soğuk hissettim.

Ertesi gün düğün mekânı rezervasyonumu iptal ettim. Davetiyeleri yırttım ve ondan aldığım her şeyi, alyansını ve el yazısıyla yazdığı evlilik yeminlerini yaktım.

Düğün günü olarak belirlenen günde ortaya çıkmadım. Bunun yerine Eltonya'daki Sarıkent'e uçtum. Uluslararası bir sağlık merkezine katıldım ve tıp araştırmacısı olarak yeni hayatıma başladım.

O andan itibaren Dante ile tüm bağlarımı kestim.

***

"Bunu sana defalarca anlattım! Isobel daha fazla dayanamaz. Miyelomu artık son evrede. Doktorlar en fazla bir yılı kaldığını söylüyor." dedi Dante de Rossi.

"Tek son arzusu, ailesinin soyadını taşıyacak bir çocuk doğurmak. Ona hayatımı borçluyum. Her halükârda, bu sadece benim borcumu ödemekle ilgili değil. Aynı zamanda iki mafya ailemiz arasındaki ittifakı da güvence altına alacak."

Her zamanki gibi Dante karşımda duruyor ve o sakin sesiyle kendini haklı çıkarıyordu, ama söylediği her kelime kalbime bir hançer gibi saplanıyordu.

Beş yıl önce Karagöz sokaklarında de Rossi ailesi ile Limankent uyuşturucu baronları arasında bir çatışma çıkmıştı. Dante, Isobel de Luca'nın onu ölümcül bir kurşundan koruduğunu ve o günden sonra onun kurtarıcısı olduğunu söylüyordu.

Ama hâlâ anlamıyordum. Onun minnet borcunu öderken benim feda edilmem nasıl bir aşk olabilir?

Dante beni ikna etmeye devam etti. "Sadece suni tohumlama. Aramızda hiçbir şey olmayacak. Bütün bunlar sadece bir bebek sahibi olabilmesi için."

Bir duraksamanın ardından bana karışık duygularla baktı ve dedi ki: "Beni seviyorsun, değil mi? Eğer seviyorsan, benim durumumu anlamalı ve bana destek olmalısın."

Ayağa fırladım. Sesim öfkeyle titriyordu. "Önümüzdeki ay evleniyoruz Dante, ama sen arkamdan bir kadını hamile bıraktın! Bu beni nasıl bir duruma düşürüyor?"

Dante sessiz kaldı. Bakışlarını indirdiğinde gözlerinde bir tereddüt kıvılcımı gördüm. Belki suçluluk belirtisiydi, belki de sadece her zamanki manipülatif oyunlarından biriydi.

Hemen sonra sakinliğini geri kazandı ve alçak ama kararlı bir sesle söyledi: "Nina, bu sadece Isobel ve benimle ilgili değil. Bu anlaşma ailelerimizi de ilgilendiriyor."

"Uzun müzakereler sonucunda de Rossi'ler ve de Luca'lar bir anlaşmaya vardı. Isobel ve ben bir bebek sahibi olduğumuz sürece, ailelerimiz arasındaki on yıldır süren kan davası sona erecek. Tüm ailenin aldığı bir kararı geri çeviremem."

Ona baktım ve birden sanki tamamen yabancı biriymiş gibi hissettim.

Dante ve ben birlikte büyümüştük. Karaova'nın yoksul sokaklarından Karadere Tıp Fakültesi'ne kadar yanında olan bendim. Aşkımızın saf ve diğer dünyevi şeylerden uzak olduğunu, birbirimize ait olduğumuzu düşünüyordum.

Ama gerçekte o hiçbir zaman gerçekten yanımda durmamıştı. Beni sadece "uygun" bir nişanlı olarak görüyordu. Terbiyeliydim, düşünceliydim, yeterince zekiydim ve ona asla sorun çıkarmıyordum. de Rossi ailesinin varisinin karısı olmaya uygundum.

Ama onun gerçek çocukluk aşkı ben değildim.

Beş yaşındayken onunla gizlice su tabancasıyla oynayan oydu.

Ailesinin en büyük düşmanının kızı.

Rakip mafya klanının kızı, aileleri savaş halindeyken bile kalbinin derinliklerinde sakladığı kişi.

Beni seviyor muydu?

Belki.

Ama aile, güç, sadakat ya da Isobel söz konusu olduğunda, her zaman ilk feda edilen ben oluyordum.

Dante'nin söyleyecek daha çok şeyi vardı ama bir telefon konuşmamızı böldü. Balkona doğru ilerlerken telefonu açtı, sesi yumuşadı ve tatlılaştı.

Arayanın ne dediğini duyamadım ama yüzündeki nazik gülümsemeyi görebiliyordum. Onu bana böyle gülümsediğini görmeyeli çok olmuştu.