All Chapters of ท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์: Chapter 11 - Chapter 20

เขาเร่งทะยานสะโพกสอบหนักหน่วงแล้วกลับมาแผ่วเบาเพื่อยั่วเย้าให้นางคลั่ง เหงื่อกาฬของเขาแตกพลั่กแม้มีไอความเย็นครอบคลุม แต่ความร้อนก็ไม่ได้ทำให้ความกระสันในตัวสาวน้อยลดถอยลงบุรุษไร้พันธะวัยสี่สิบปลาย ๆ อย่างเขาทำงานเยี่ยงกรรมกรมาตั้งแต่แตกหนุ่มจนกระทั่งปัจจุบัน พละกำลังจึงเหลือล้น มีแรงขับเคลื่อนเหลือเฟือ เหงื่อแตกแค่นี้ยิ่งส่งผลดีต่อร่างกายเขาออกแรงบดขยี้แต่ก็ยังทะนุถนอมร่างนุ่มในอ้อมแขน ทำให้นางสุขสะท้านจนสาสมแล้วจึงทำตามใจตัวเอง เมื่อใกล้จะระเบิดก็รีบชักอาวุธคู่กายออกมาพ่นพิษด้านนอก นึกโกรธตัวเองที่หลงใหลสาวเจ้าจนลืมเตรียมวิธีป้องกัน แต่รอบหน้าไม่มีพลาดแน่เสร็จสมอารมณ์หมายแล้วจึงค่อย ๆ หย่อนสะโพกงามลงบนตั่ง มองนางที่หน้าตาบูดบึ้งแต่แดงก่ำยิ้ม ๆ ก่อนจะเฉไฉไปมองทางอื่นเมื่อถูกเขม้นใส่อย่างไม่พอใจ“สมใจแล้วก็ไปให้พ้นจากตัวข้าเสียที!” เทียนเอ๋อร์ตะคอกเสียงขุ่น เมื่อคนตัวโตนั้นยังกอดขาของนางไว้ แต่แทนที่เขาจะรีบทำตามกลับออกแรงกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมพร้อมทำสีหน้ายียวนใส่อีก“ไม่ปล่อยหรอก เพราะข้ายังไม่สมใจอยากเลย” แล้วหนุ่มใหญ่ก็ชันเข่าที่นั่งทับไว้ โถมกายหนาลงบนร่างบาง โอบรัดไว้ในอ้อมแขนแล

หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาสะท้านวาบ มองไปที่หญิงสาวบนเตียงแล้วยิ่งปวดใจ ที่นางเพ้อแบบนี้ก็เพราะเขาเป็นต้นเหตุสินะ“..นางร้องไห้”“เจ้าค่ะ”“..เพราะข้าสินะ” รำพันเบา ๆ แล้วรีบดึงสติให้กลับมาสุขุมเยือกเย็นดั่งซินหลางคนเดิม “รีบเช็ดตัวให้นางเถิด” บอกกับหญิงสาวและเฝ้ามองนางปรนนิบัติคนป่วยอย่างเอาใจใส่.. แล้วคิ้วหนาก็ค่อย ๆ ขมวดมุ่น หรี่ตามองจ้องคนที่นอนนิ่งอย่างจับผิด “เสี่ยวปา”“ท่านหลาง”“ส่งผ้ามาให้ข้า ข้าจะเช็ดตัวให้นางเอง”เสี่ยวปาไม่กล้ายื่นผ้าในมือให้แม้จะเกรงกลัวเขาอยู่เป็นนิจ นั่นเพราะคนป่วยที่นอนซมไร้สติอยู่บนเตียงเป็นสตรีนั่นเอง“แต่นางเป็นสตรี.. บุรุษสตรีที่ไม่ใช่คู่สามีภรรยากันไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันนะเจ้าคะ” เตือนสติเขาเสียงเบาหวิว ใบหน้าหวาดหวั่นแดงซ่านอย่างสะท้านอาย“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ากับนางไม่ใช่สามีภรรยากัน” บุรุษรูปงามแสร้งถามเสียงดัง มองร่างระหงอวบอิ่มที่นอนอยู่บนเตียงไปด้วย.. กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัยเมื่อเห็นเปลือกตาที่ปิดสนิทขยับไหว ปากที่ประกบกันก็เผลอเม้มเข้าหากัน แม้จะเพียงแค่เล็กน้อยแต่เขาก็มองเห็นชัดเจนกว่าในตอนแรกมากทีเดียวที่แท้นางก็แค่แกล้งหลับอยู

เมื่อจัดการนางอยู่หมัดแล้วก็รีบอุ้มนางไปที่เตียง วางลงอย่างทะนุถนอม มองบุปผาดอกงามที่นอนหายใจระรินด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าอย่างไม่มีปิดบังต้าเทียนเอ๋อร์สะท้านอายระคนขัดเคืองใจตัวเองอยู่บ้าง ที่หลงระเริงกับความวาบหวามหวั่นไหวที่เขามอบให้ อยากขัดขืนแต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวเขาจะเล่นงานพี่ชายของตน นางหาข้ออ้างบอกกับใจตัวเองทั้งที่ลึก ๆ นั้นแอบคิดว่าไม่ใช่เพราะพี่ชายหรอก แต่เป็นเพราะนางเองนั่นแหละที่โหยหา“กอดข้าสิเอ่อร์เอ๋อร์”เสียงกระซิบข้างหูสั่นพร่าก่อนจะถูกเลียเบา ๆ ทำให้นางสะดุ้งวาบ เผลอตอบสนองต่อความต้องการของเขาทันควัน เมื่อรู้สึกตัวก็เผลอชะงักเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะทำตาม ปล่อยเนื้อปล่อยใจไปกับเขา“อา..” ครางสะท้านแผ่วเบาเมื่อความเจ็บแปลบเล็กน้อยสายหนึ่งเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน.. ทั่วเรือนร่างของนางวาบหวาม ร้อนรุ่มไปทุกอณูที่เขาไล่สัมผัส เพลิดเพลินจนไม่รู้ตัวว่าอาภรณ์หลุดจากร่างไปตั้งแต่เมื่อใด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เห็นเขายืนขึ้นปลดอาภรณ์ของตัวเองนางสะท้านอายต่อสายตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยแววตัณหาจนสุดจะสู้สายตา จึงเลื่อนมองต่ำที่ลูกกระเดือกกลางลำคอ..แม่เจ้า! แค่ลูกกระเดือกทำ

นางรีบชักหนีด้วยความเขินอาย แต่กลับถูกมือใหญ่กดศีรษะเอาไว้“ปล่อยสิ ท่านน่าจะป่วย ข้าจะรีบไปตามหมอมาดูอาการ” ต่อต้านเสียงเบาหวิว ใจเต้นระรัว“ไม่ต้องตามหรอก ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไรอาการถึงจะดีขึ้น”“เช่นนั้นก็บอกข้ามา”“แบบนี้” แล้วจูบปากช่างถามนั้นอย่างดูดดื่ม ชิงความหวานอย่างอ้อยอิ่งโหยหา ล่อลวงบุปผาดอกน้อยให้ยอมแย้มกลีบเกสรอันหวานล้ำด้วยตัวเอง…ต้าเทียนเอ๋อร์มองบุรุษร่างใหญ่ที่อยู่เหนือร่างของตนด้วยสายตาโหยหาอาวรณ์ ยอมรับอย่างขัดใจว่าหลงใหลได้ปลื้มกับรสตัณหาของเขาเสียแล้ว แม้เมื่อคืนจะถูกเขาตักตวงช่วงชิงไปหลายครั้งหลายครา นางเองก็อิ่มจนล้นกระเพาะ แต่มาเวลานี้ก็ไม่วายอยากได้อยากกินอีกซินหลางมองใบหน้าแดงระเรื่อ นัยน์ตาปรือที่หายใจระรินด้วยความสะท้านอย่างลุ่มหลง“ถอดเสื้อให้ข้าทีสิเอ่อร์เอ๋อร์” ก้มกระซิบชิดปลายจมูกเรียวเล็ก อมยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อนางทำตามอย่างว่าง่าย “น่ารักมากเด็กดี” หอมแก้มนวลทั้งสองข้างแล้วจึงจับนางขึ้นนั่งคร่อมบนตักแกร่งจัดการเปลื้องผ้าให้ทีละชิ้นอย่างใจเย็น.. มองความงามตรงหน้าให้ถนัดตากว่าทุกครั้ง เห็นผิวขาวราวหิมะกลางฤดูที่มีสีเลือดฝาดแต่งแต้มก็ยิ่งใจเต้นรัว“ง

“เจ้าค่ะ” กงลี่ก้มหน้ารับคำ ยกถาดอาหารไปยังเรือนทางทิศตะวันออกนางไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่าน แล้วก็ยังไม่เคยเห็นสตรีที่มารดาเคยพูดให้ฟังด้วย เพราะนางเองก็มีงานมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมาย ไม่มีเวลาจะไปสนใจเรื่องส่วนตัวของผู้เป็นนายนักหรอกครั้นพอมีเวลาว่างให้ถามจากอาจงคนสนิทของท่าน ก็โดนเขาปรามใส่ว่าเรื่องของเจ้านายเราไม่ควรยุ่งจะดีกว่า ซึ่งนางก็เห็นด้วยกับเขา จึงเลิกสนใจเรื่องนี้ไป.................เรือนทิศตะวันออก“นายท่านเจ้าคะ”“มีอะไร” บุรุษที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าสำรับอาหารเช้าเอ่ยถามเสียงเนิบ สีหน้าดูหมกมุ่นเคร่งเครียด“หลายวันมานี้ท่านดูเคร่งเครียดนัก เรื่องงานมีปัญหาตรงไหนก็บอกข้าได้นะเจ้าคะ”“ก็ไม่เชิงว่าเรื่องงานหรอก” ตอบและมองนางอย่างชั่งใจ “แต่ข้าก็อยากให้เจ้าช่วยอยู่เหมือนกันนะ ถ้าเจ้าเต็มใจจะช่วยข้าจริง ๆ”“ข้าน้อยกงลี่เต็มใจยิ่ง นายท่านได้โปรดบอกข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ”“เจ้าไม่คิดจะถามก่อนหรือว่าเรื่องอะไร”“ไม่ถามเจ้าค่ะ ถ้านายท่านไหว้วานข้าน้อยเช่นนี้แสดงว่าท่านต้องมั่นใจในตัวข้าน้อย ตริตรองมาดีแล้วว่าข้าน้อยทำได้ถึงกล้าเอ่ยปาก”“เช่นนั้นก็นั่งลงแล้วฟังข้าให้ดี.