ท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์

ภายในรถม้าราคาแพงคันหนึ่ง

“แบบนี้มันหมายความว่าไงต้าเกอ”

“ก็ตรง ๆ ตัวอย่างที่บอกไปนั่นแหละ จะให้อธิบายอะไรอีกเล่าเสี่ยวเอ๋อร์”

“ก็อธิบายมาให้มากกว่านี้สิ ทำไมข้าต้องไปนอนกับตาเฒ่าหลางที่แก่คราวพ่อคนนั้นด้วย ในเมื่อข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานของพี่เลย”

“ท่านหลางไม่ได้แก่ขนา..”

“ไม่ต้องพูดถึงเขา! บอกเหตุผลของท่านมาก็พอ”

พี่ชายถอนหายใจกับอารมณ์ฉุนเฉียวของน้องสาวคนงาม แต่ทั้งหมดก็เพราะตนคือต้นเหตุ

“..ถ้าเจ้าซานต้องออกจากโรงเรียนในวังหลวงที่กำลังเรียนอยู่ตอนนี้ แล้วต้องไปเรียนในวัดแทน ถ้าเสี่ยวเปาต้องหย่านมแม่ตั้งแต่ตอนอายุไม่ถึงสองเดือน และต้องไปฝากเขาเลี้ยงเพื่อแม่จะได้ไปหางานทำแทนบิดาที่จะต้องติดคุก..เจ้ารับได้ใช่ไหมที่ต้องเห็นหลาน ๆ ของเจ้าลำบาก”

หญิงสาวใบหน้าถมึงทึง เขม้นมองพี่ชายด้วยสายตาเรืองรองบ่งบอกความโกรธ

“...โธ่เว้ย!!! แล้วท่านทำแบบนั้นทำไมเล่า ทำไมต้องยักยอกเงินของเขาด้วย” สบถอย่างบ้าคลั่งและจนปัญญา

“ข้าไม่ได้ยักยอก แค่เอาไปหมุนก่อนก็เท่านั้น ใครจะไปคิดเล่าว่าอยู่ดี ๆ จะถูกท่านหลางเรียกไปตรวจสอบแบบนี้ ก็ทำมาตั้งห้าหกปีไม่เคยจะโดนเลยนี่นา”

ต้าหยางอธิบายสีหน้าเคร่งเครียด ผมเผ้าหนวดเครายุ่งเหยิงจนไม่เหลือเค้าความหน้าตาดี นึกโทษตัวเองที่ไม่น่าถลำลึกจนเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ และนึกสงสัยว่าเบื้องบนระแคะระคายได้อย่างไร ในเมื่อเขามั่นใจมากว่าไม่เคยเผยพิรุธใด ๆ ในการทำงานในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ

“เขาให้เวลาท่านเท่าไหร่”

“ภายในสามวัน ถ้าสามวันแล้วยังหาเงินมาคืนไม่ได้จะจับข้าส่งศาลหลวง”

“บ้าไปแล้ว! เงินตั้งเป็นหมื่นตำลึงเนี่ยนะให้เวลาสามวัน”

“ข้าถึงต้องมาขอร้องเจ้านี่ไงเสี่ยวเอ๋อร์น้องรัก ช่วยข้าหน่อยนะ แค่สองเดือนเท่านั้น”

“พี่ใหญ่ไม่มีเงินเก็บบ้างเลยหรือ หลายปีมานี่ข้าเห็นพี่เฟื่องฟูจะตาย ไปเที่ยวต่างเมืองบ่อยอย่างกับอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก”

ทุกครั้งที่ไปเที่ยวเขาก็จะพานางไปด้วยตลอด อยากซื้ออะไรก็ตามใจทุกอย่างจนนางต้องเกรงใจ แต่อยู่ ๆ จะมาตกม้าตายเพราะเงินหนึ่งหมื่นตำลึง มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ

ตั้งแต่พี่ชายทำงาน เขาก็ไม่เคยให้นางกลับไปพึ่งใบบุญของลุงที่ชอบพูดว่าพวกตนสองพี่น้องเป็นภาระที่มารดาทิ้งไว้ให้ ทั้ง ๆ ที่สมบัติเป็นของมารดาตน แต่พอท่านตายทำไมถึงกลายไปเป็นของลุงก็ไม่รู้ แต่ถึงเวลานี้นางกับพี่ชายก็ไม่คิดจะไปฟ้องร้องแก่งแย่งอะไรกับเขา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวรกรรมตามจัดการ

พวกนางที่ยังเด็กก็ได้ลุงที่ใจดีด้วยความจำใจให้อาศัยอยู่ด้วย พี่น้องสองคนอาศัยอยู่ห้องนอนเดียวกันภายในบ้านหลังใหญ่ของเขา ในวันหยุดพี่ชายต้องช่วยเลี้ยงวัวเลี้ยงควาย ส่วนนางเป็นเด็กผู้หญิงก็ต้องช่วยทำงานบ้าน ถ้าถึงหน้าเก็บเกี่ยวก็ต้องไปช่วยทำไร่ไถนา ไม่ได้ไปวิ่งเล่นสนุกสนานเหมือนดั่งลูก ๆ ของลุง

ส่วนพ่อนั้นไม่ต้องพูดถึง ตายตั้งแต่นางยังอยู่ในท้อง แม่จึงต้องให้ลุงที่เป็นลูกติดของเมียรองท่านตาเข้ามาช่วยบริหารงานต่อจากบิดา และทุ่มเทเลี้ยงดูพี่ชายในวัยสิบขวบกับตน แต่แม่ก็จากไปหลังจากนั้นเพียงห้าปี

ตอนนั้นนางยังเด็ก จำอะไรได้ไม่ค่อยมากนัก แต่ที่จำได้จนโตก็มีแต่พี่ชายที่ไม่เคยทิ้งขว้างนาง ดูแลให้ความรักอย่างดีเสมอแม้จะแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็ตาม นางจึงรักและเคารพเขามากกว่าใครทั้งหมด แล้วตอนนี้เขากำลังตกที่นั่งลำบาก นางจะทำใจดำกับคนที่เปรียบเสมือนพ่อคนที่สองได้อย่างไร

“เจ้าก็รู้ว่าข้าโดนจับได้แล้ว ข้าจะเอาเงินที่ไหนมาหมุนได้อีกเล่า ส่วนที่มีอยู่ก็มีติดบัญชีไว้ใช้จ่ายประมาณพันตำลึงเท่านั้น บ้านเช่าในตลาดที่เพิ่งซื้อเมื่อต้นปี ผู้เช่าเพิ่งเข้ามาอยู่เมื่อเดือนที่แล้ว เก็บค่าเช่าได้แค่เดือนละไม่กี่ร้อยตำลึง ทุกอย่างที่ข้ามีมันอยู่ระหว่างกลางทางทั้งนั้น ถ้าข้าล้มไปตอนนี้มันอาจจะไม่เหลืออะไรสักอย่างก็ได้”

น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มคลอเบ้าพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างสุดจะฝืนกลั้น ถ้าเลือกได้เขาก็ไม่อยากยกน้องสาวสุดที่รักที่ทะนุถนอมดั่งไข่ในหินมาตลอดให้เจ้านายจอมเจ้าชู้สักนิด แต่ถ้าเขาไม่ทำทุกอย่างก็จะพังไม่มีชิ้นดี ความพยายามที่ทำเพื่อครอบครัวมาตลอดก็จะสูญเปล่า

ยอมทนแค่สองเดือนเพื่อแลกกับอนาคตที่สุขสบาย หวังว่านางจะเข้าใจและไม่เกลียดเขา

“ไม่ต้องร้อง เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ” เห็นน้ำตาของพี่ชายนางก็พลอยจะร้องไห้ตามไปด้วย จึงรีบปลอบใจเสียงห้วนก่อนที่จะพูดไม่ออก “แล้วพี่สะใภ้รู้เรื่องนี้หรือเปล่า” ถามด้วยความเป็นห่วง

ศีรษะได้รูปของหยางส่ายไปมา “พอข้ารู้คำตอบจากเขาก็รีบเรียกเจ้าออกมาคุยนี่แหละ”

ดวงตากลมโตหลับลง ปิดแน่นด้วยความรู้สึกปวดศีรษะ มือเรียวคลึงขมับแรง ๆ เรียกสติก่อนจะลืมตาขึ้น

“ข้าต้องไปเจอเขาเมื่อไหร่”