บททั้งหมดของ ท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ข้าไม่กลับ ข้าจะคุยกับนางให้รู้เรื่องภายในวันนี้”“แต่นางไม่อยู่ นางไปไหนก็ไม่รู้”“ท่านโกหก”“ข้าไม่ได้โกหก ใจเย็น ๆ แล้วฟังที่ข้าพูดบ้างเถิดนะ”“ข้าไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ท่านเจตนาไม่ให้นางออกมาหาข้าใช่ไหม”“หลินเกิง! ข้าชักหมดความอดทนกับเจ้าแล้วนะ ทำตัวให้สมเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ” ต้าหยางเริ่มหมดความอดทนกับคนรักของน้องสาวจึงเริ่มขึ้นเสียงใส่“ท่านนั่นแหละทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ที่ดีหน่อย ไปเรียกนางมาคุยกับข้าเดี๋ยวนี้” หลินเกิงโวยกลับอย่างไม่สำนึกผิด“เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงได้เข้ามาอยู่ในสถานที่ส่วนตัวของข้าแบบนี้” หลังจากยืนฟังพวกเขาโต้คารมกันสักพักจนจับใจความได้ ซินหลางก็แสดงตัวด้วยการตั้งคำถามขณะเดินไปเข้ากลุ่มกับพวกเขา“ท่านหลาง!” ต้าหยางอุทานเสียงดัง หน้าตาตื่นตกใจ รีบก้มศีรษะให้อีกฝ่าย “ท่านหลางข้าขอโทษที่รุกล้ำเข้ามาที่นี่ ข้าจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”“ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ไหนลองบอกข้ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนแปลกหน้าคนนี้ถึงมายืนเถียงเจ้าอยู่ที่ หน้า..เรือน..นอน..ของข้าได้”คำว่าหน้าเรือนนอนที่พูดแบบเน้น ๆ เต็มสองหูทำให้หลินเกิงหน้านิ่วยิ่งกว่าเดิม ทีแรกก็แปลกใจอยู่แล้วที่ฝ่ายนั้นบอกว่าที

“ถ้าไม่ตอบข้าจะทำโทษเจ้าให้หนัก”“.....”“ได้ ในเมื่ออยากลองดีกับข้าก็ลองดู อากู้ เอาแส้มา”อากู้ผู้มีรูปร่างอ้วนใหญ่รีบเดินไปหานางกง ยื่นแส้ที่เหน็บหลังไว้ตลอดเวลาให้นาง“หวดนางห้าไม้”“ท่านแม่ ท่านหลางอาจจะโกรธนะเจ้าคะ” กงลี่รีบออกตัวปกป้องหญิงสาวที่ไม่เคยรู้จักเป็นการส่วนตัว เคยได้ยินแต่มารดาพูดให้ฟัง และรู้ว่าท่านหลางมีใจให้นางจนถึงกับใช้ตนช่วยเล่นละครตบตา“เจ้าอย่ามายุ่ง ถอยไป!”“ท่านแม่ ข้าเตือนท่านดี ๆ นะ”“ถ้ามันไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ข้ามีสิทธิ์ที่จะลงโทษทุกคนในคุ้มแห่งนี้”“แต่นางเป็นคนของท่านหลางนะท่านแม่ ท่านก็รู้ดีไม่ใช่หรือ”“ทุกคนก็เป็นคนของท่านหลางกันทั้งนั้น หยุด! เจ้าไม่ต้องพูดอะไรอีก” นางกงชี้หน้าลูกสาว สีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจนางอย่างมาก “อากู้จัดการ”“ขอรับ” แม้จะหวาด ๆ ต่อคำพูดของกงลี่อยู่บ้าง แต่คำสั่งของป้ากงก็เป็นอะไรที่เขาขัดไม่ได้ อากู้จึงต้อ

“ท่าน..รักข้า..เป็นความจริงกระนั้นหรือ” ตอนที่เขาอุ้มนางมาจากป้ากงนางได้ยินเต็มสองหู แต่ก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อย แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเขาพยักหน้ารับ หัวใจก็เริ่มบานฉ่ำแน่นอกไปหมด “แล้วแม่นางกงลี่นั้นเล่า ท่านกับนางแค่มองตาก็รู้ใจกันแล้วไม่ใช่หรือ”“นั่นเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น เรื่องอื่นไม่ใช่”“ข้าไม่เชื่อ!” เสียงขุ่นห้วน หน้างอง้ำใส่เขา ก็เพราะนางเห็นกับตามาแล้วว่าพวกเขาสนิทชิดเชื้อกันเพียงใด“เจ้าไม่เชื่อ”“ไม่เชื่อ”“แล้วต้องให้ข้าทำอย่างไรถึงจะเชื่อ ร่วมรักกับเจ้าตอนนี้เลยดีไหม”“มันเกี่ยวกันตรงไหนตาเฒ่าหลาง!” ตาโตถลึงมองเขา ใบหน้าแดงซ่านด้วยความขัดเขิน “ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ”“แต่ข้ายังไม่ได้พิสูจน์ความรักที่มีต่อเจ้าเลยนะเอ่อร์เอ๋อร์”“ข้าไม่ต้องการพิสูจน์ด้วยวิธีนี้”“แต่ข้าต้องการนี่นา” แล้วจมูกโด่งเป็นสันก็แนบใส่แก้มนุ่ม สูดเอาความหอมเข้าเต็มจมูก“แต่ข้า

ที่เขากลับมาถึงก่อนกำหนดก็เพราะครั้งนี้เขาไม่ได้ไปนอนค้างที่บ้านของหลานสาวนั่นเอง เพียงแต่ไปเจอกับหลานสาวคนเล็ก คุยด้วยสักครึ่งชั่วยามก็บอกลา โดยให้เหตุผลว่ามีงานต้องสะสาง แต่ความจริงแล้วอยากกลับมากอดร่างนุ่ม ๆ อุ่น ๆ หอม ๆ ของใครบางคนมากกว่า“ท่านหลางช่างเป็นเจ้านายที่น้ำใจโอบอ้อมอารีนัก ห่วงใยคนของตนดุจดั่งคนในครอบครัว”“เข้าใจผิดแล้วฮูหยิน ข้าห่วงใยคนที่จะมาเป็นคนในอ้อมกอดของข้าต่างหาก”ริมฝีปากที่มีริ้วรอยตามวัยคลี่ยิ้มละมุน “เช่นนั้นข้าก็ต้องรีบแสดงความยินดีกับป้ากงเสียแล้ว จากแม่บ้านจะกลายมาเป็นแม่ยาย นางช่างโชคดีเสียนี่กระไร”คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย กลั้วหัวเราะนุ่ม ๆ พร้อมโบกมือปฏิเสธเบา ๆ“ฮูหยินเข้าใจผิดไปใหญ่โตแล้ว ข้ากับกงลี่ไม่มีเรื่องเกินเลยไปมากกว่าบ่าวกับนาย พี่กับน้องหรอก” พูดโดยเจตนาให้สตรีอีกนางรับรู้ด้วยฮูหยินหลินทำหน้าแปลกใจ “แล้วใครคือสตรีนางนั้น ไยข้าจึงไม่เคยระแคะระคายเลย”“เมื่อถึงวันมงคลของข้าท่านได้รู้แน่”“ไยต้องปิดบังกัน

“แล้วด้วยเหตุผลใด บอกข้ามาตามตรงเถิด” เห็นท่าทางอมพะนำไม่อยากพูดต่อของเขาก็ยิ่งอยากรู้“เรื่องนี้มันเป็นเหตุผลส่วนตัวของข้าเองฮูหยิน”“อย่างไรเล่า ช่วยบอกให้ข้าหายข้องใจหน่อยเถิด ถ้าท่านมัวแต่อมพะนำแบบนี้ข้าได้อกแตกตายเพราะความคับข้องใจแน่”“เช่นนั้นข้าจะให้ป้ากงบอกฮูหยินแทนข้าก็แล้วกัน” แล้วหันไปหาป้ากง “ป้ากง”นางกงที่นั่งนิ่งแทบไม่กระดิก ได้แต่ทนนั่งด้วยความอึดอัดใจทำหน้าตาตื่นเมื่อถูกพาดพิง“เจ้า เจ้าค่ะท่านหลาง..” ตอบลิ้นพันกัน แม้ใจไม่อยากจะพูด แต่ปากก็ไม่อาจต่อต้านคำสั่งได้ มองฮูหยินหลินแล้วกล้ำกลืนส่งยิ้มฝืนให้นาง “ต้ากูเหนี่ยงที่ฮูหยินต้องการทาบทามเป็นลูกสะใภ้นั้น แท้จริงแล้วคือสตรีที่ท่านหลางหมายใจจะแต่งเป็นฮูหยินเจ้าค่ะ” ด้วยความขุ่นเคืองนางจึงพูดเกินเลยไปจากที่รับรู้ซินหลางกระตุกยิ้มบางเบา เขารู้ว่านางกงเจตนาทำให้เขาลำบากใจ แต่คำพูดของนางดันตรงกับความต้องการของเขาจริง ๆ เสียนี่ เอาเป็นว่าเขาจะยกความดีความชอบให้นางในเรื่องนี้ก็แล้วกัน และอาจจะพิจา