All Chapters of ท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์: Chapter 1 - Chapter 10

“เขาบอกให้เจ้าส่งจดหมายถึงเขาได้เลย ภายในสามวันนี้เขาจะทำตัวให้ว่างเพื่อรอเจ้าคนเดียว” ในยุคสมัยนี้บ้านของพ่อค้าหรือผู้มีอันจะกินทุกหลังคาเรือนล้วนมีนกพิราบส่งสาร แม้แต่น้องสาวของเขาก็มี เพราะนางต้องไปเรียนอยู่ต่างหมู่บ้าน นกสื่อสารจึงจำเป็นที่สุดในการติดต่อถึงกัน“ให้ข้านัด..” ใบหน้านวลสวยใสไร้ที่ติแปลกใจกับคำตอบ “ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเขาเจาะจงเกินไปแบบนี้เล่าต้าเกอ”หยางส่ายศีรษะ ใบหน้าเคร่งเครียด “ข้าก็รู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่ถูกเรียกไปคุยส่วนตัวแล้ว ท่านหลางยังบอกด้วยนะว่าตอนนี้เรื่องนี้มีแค่เขากับที่ปรึกษาเท่านั้นที่รู้ แต่ถ้าภายในสามวันไม่ได้คำตอบหรือเงินมาวางไว้ตรงหน้า ทุกคนในสำนักงานรวมถึงร้านค้าที่ติดต่องานด้วยจะรู้ทั้งหมด ข้าจะกลายเป็นคนไร้ที่ยืน ไร้งานในทันที” เล่าให้น้องสาวฟังอย่างไม่ปิดบังขณะมองใบหน้าเคร่งเครียดของนางไปด้วย “แล้วเจ้าจะเอายังไง”“จะให้ทำอย่างไรได้เล่า ถ้าข้าไม่ทำแล้วท่านจะไม่เดือดร้อนกระนั้นหรือ”“ข้าขอโทษนะเสี่ยวเอ๋อร์ ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนไปด้วยแบบนี้” หน้าสลดด้วยความรู้สึกผิดคับอก“ข้ารู้ว่าพี่ใหญ่ทำเพื่อทุกคนในครอบครัวมาตลอด และรู้ด้วยว่าท่าน

ในคืนนั้นพวกเขาไม่ได้มีพิรุธอะไรกันหรอก แต่ความโชกโชนในอาชีพทำให้เขาไม่ไว้วางใจ จึงสั่งให้คนสนิทแอบตรวจสอบพี่ชายนาง จนได้รู้ความจริงว่ามีการทุจริตมานานหลายปีแล้วตอนที่รู้เรื่องเขาไม่ได้รู้สึกกดดันหรือโมโหอะไรนักหรอก เพราะเรื่องแบบนี้ถือว่าธรรมดามากในวงการค้า ขอแค่ไม่กระทบกับงานกับทางคุ้มเขาก็อภัยให้ได้ แต่บังเอิญว่าน้องสาวของต้าหยางกระทบจิตใจเขาอยู่เนือง ๆ มาตลอดหลายปี และมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ได้เจอ เขาจึงใช้โอกาสนี้เป็นข้ออ้างอย่างจริงจังและตอนนี้โอกาสนั้นก็ตกมาอยู่ในกำมือของเขาแล้ว อยู่ที่เขาจะเล่นสนุกกับมันอย่างไรเท่านั้นเอง.................... “เจ้าจะกลับบ้านอีกแล้วเหรอ ทำไม” เสียงกังวานใสถามคนรักหลังออกจากโรงละครด้วยกันแล้ว“ก็เพิ่งคิดว่าจะกลับตอนหัวค่ำนี่เอง ท่านแม่จดหมายมาบอกว่าคิดถึงข้ามาก อยากเจอหน้าข้า ข้าก็เลยจะรีบกลับไปหาท่าน” บัณฑิตหนุ่มหน้ามนนามว่าหลินเกิงตอบคนรัก“แต่เจ้านัดกับข้าไว้แล้วนะ ทำไมถึงผิดนัดกับข้าอีกแล้วเล่า” เทียนเอ๋อร์ตัดพ้อ สุดจะทนกับคนรักที่ทำตัวเป็นลูกแหง่ติดแม่อยู่ตลอดเวลา ส่วนหนึ่งที่รู้สึกแบบนี้อาจเป็นเพราะมีเรื่องของเจ

“ข้างานยุ่งมากเจ้าก็รู้ แล้วบ้านเจ้าก็อยู่ไกลจากคุ้มของข้า ถ้าเลิกงานแล้วกลับมานอนที่นี่ ข้าคงหลับกลางทางทุกวันแน่.. เจ้าอยู่บ้านคนเดียวหรือเสี่ยวฮวา” ถามเมื่อไม่เห็นรถม้าของหลานสาวคนโตจอดอยู่“ถ้าเจี่ยเจียรู้ว่าท่านจะกลับบ้านวันนี้ นางคงกลับมาเตรียมอาหารตั้งแต่เย็นแล้ว” พี่สาวของนางจะดีใจเสมอเมื่อรู้ว่าเขาจะกลับมานอนที่บ้าน และจะรีบปิดร้านกลับบ้านแต่วันเพื่อกลับมาทำอาหารรอเขา“เพราะอย่างนี้ข้าถึงไม่บอกไง ข้ากำลังลดน้ำหนักน่ะ” เขาตั้งใจไม่บอกให้นางรู้ล่วงหน้าว่าจะกลับบ้าน ก็เพราะหลานสาวคนโตที่ชื่อไป๋หลานนี่แหละนางไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของเขา แต่นางเป็นลูกติดของพี่เขย มาอาศัยอยู่ด้วยตอนอายุประมาณสิบขวบ เพราะยายที่เลี้ยงนางมาตั้งแต่เล็กตาย ส่วนมารดาแท้ ๆ ของนางก็มีสามีและมีลูกใหม่ด้วยกัน จึงไม่อยากเอานางไปเลี้ยง พี่สาวของเขาเกิดความสงสารจึงให้สามีรับมาอยู่ด้วยกันหลังจากมาอยู่ด้วยนางก็จัดว่าเป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทคนหนึ่ง เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรนาง ให้ความเอ็นดูเกือบเท่าเทียมกับหลันฮวา จวบจนนางอายุได้สิบห้าปี พี่สาวและพี่เขยของเขาก็ประสบอุบัติเหตุรถม้าตกหน้าผาตายทั้งคู่ด้วยความสงสารในโชคชะต

คำพูดแสลงหูที่ออกจากปากแม่เฒ่าทำให้เทียนเอ๋อร์สุดจะทนฟังต่อไปได้อีก“ข้ากับเขาเลิกกันแล้วเจ้าค่ะท่านป้า อย่าพูดถึงอดีตอย่างเขาอีกเลยเจ้าค่ะ”“หา! นี่เจ้าเลิกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมข้าถึงไม่รู้เล่า”“ไม่ต้องพูดถึงเขาอีกแล้ว ข้าขอร้องนะท่านป้า ข้าไปเอาของก่อนนะเจ้าคะ ท่าน..อา ไปรอที่รถก่อนเถิด” แล้วแอบส่งสายตาเคือง ๆ ไล่เขาไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดใบหน้าหล่อคมเข้มค่อย ๆ โน้มเข้าหาคนหน้าเชิดที่ทำให้ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เพราะความงามที่บาดใจอย่างจังอย่างจงใจ“ขอรับ ๆ คุณหลานสาวคนงาม” เอ่ยขึ้นเนิบ ๆ ยิ้ม ๆ ในระยะห่างจากใบหน้าที่ดูตื่นแต่ไม่กล้าหลบไม่ถึงคืบ “รีบลงมา อย่าให้ข้าต้องขึ้นไปตาม ไม่เช่นนั้นเจ็บตัวแน่” ทิ้งคำพูดมีนัยแอบแฝงแล้วเดินอมยิ้มจากไป“เสี่ยวเอ๋อร์ ๆ” แม่เฒ่าเจ้าของหอรีบกวักมือเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไปอีกคนเอาไว้“ท่านป้า”“ท่านอาของเจ้ารูปงามมากเลย หุ่นก็ทระนงองอาจ ขนาดข้าอายุห้าสิบแล้ว เห็นเขาแล้วยังใจเต้นรัว”ต้าเทียนเอ๋อร์ร้องหึในใจ “ท่านป้าอยากให้ข้าบอกเขาไหม เดี๋ยวข้าจะบอกเขาให้”“แหมเจ้านี่ล่ะก็ ถ้าข้าเกิดช้ากว่านี้สักยี่สิบปี อาของเจ้าต้องเสร็จข้าแน่ แต่ตอนนี้ข

“พี่เจ้าบอกว่าเจ้ายังเรียนอยู่” เริ่มชวนคุยเพื่อให้นางคลายกังวลนางมองหน้าเขา “ใช่” ตอบห้วน ๆ “เจ้าค่ะ” เห็นแววตาลุ่มลึกเขม้นใส่ก็ลดน้ำเสียงให้อ่อนลง“ด้านไหน”“สมุนไพร จะถามไปทำไมเจ้าคะ” แค่นเสียงถามไม่พอใจเล็กน้อย“ผู้ใหญ่ถามก็ตอบดี ๆ ชักสีหน้าแบบนี้ไม่น่ารักเลย”“เฉพาะผู้ใหญ่อย่างท่านนี่แหละที่ข้าไม่อยากทำตัวน่ารักด้วย”เหล้าร้อนในกาถูกยกดื่มกรอกปากอึกใหญ่เกือบครึ่งกาก่อนจะวางลง“งั้นก็ไม่ต้องตอบ เปลี่ยนมาทำอย่างอื่นแทนก็แล้วกัน”หญิงสาวรีบกระถดตัวหนีคนที่ลุกพรวดพราดมานั่งลงข้างกาย แต่เขาไวกว่ามาก ร่างเล็ก ๆ ของนางจึงถูกเขาตรึงเอาไว้ใต้ร่างหนา“จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!” ตวาดเสียงตื่นตระหนกตกใจ“ก็รู้ ๆ กันอยู่ ไม่เห็นต้องถาม” ปลายจมูกโด่งเป็นสันฉวยโอกาสแนบลงบนแก้มแดงปลั่งขณะตอบเสียงทุ้ม นางตื่นตระหนกไม่ได้ทำให้เขาหวาดหวั่นแต่อย่างใด เพราะเชื่อว่าจะจัดการนางอยู่หมัดได้ในไม่ช้า “คิดถึงหน้าพี่ชายของเจ้าเอาไว้สิ แล้วเจ้าจะได้คำตอบ”ร่างที่พยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์หยุดกึกดั่งถูกจี้จุด จุกจนพูดไม่ออก ไร้คำย้อนแย้งใด ๆ.. รีบหลับตาลงแล้วปล่อยให้เขาเริ่มรุกรานเรือนร่างแข็งทื่อของตนแรก