Todos los capítulos de บำเรอรัก กลลวงมาเฟีย(ซีรีส์ชุดDARK): Capítulo 111 - Capítulo 120

สาวเอเชียร่างเล็กเชื้อเชิญนางงามเจ้าของร่างระหงมานั่งคุยกันที่เก้าอี้ในสวน ดวงตาคู่หวานหรี่มองดูความเพอร์เฟ็คของเจ้าหล่อนแล้วต้องแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ อลินแหงนหน้าเชิดเอนกายพิงพนักเก้าอี้เต็มแผ่นหลังยกขาเล็กขึ้นเตรียมจะไขว่ห้างแล้วต้องลดเท้าลงทันที เมื่อมองดูเรียวขาของสาวที่นั่งตรงข้ามกำลังนั่งไว่ห้างจนไม่กล้ายกขึ้นเทียบ เมื่ออยู่ใกล้หล่อน เธอเหมือนเด็กรับใช้ไปในพริบตา ร่างเล็กที่สวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาสั้นกับรองเท้าแตะแบบสานคู่ใหญ่เกินเท้าไปเป็นคืบ ผมเผ้ารวบขึ้นอย่างลวกๆมัดเป็นจุกไว้ด้านบน ใบหน้าที่ปล่อยปะละเลยการแต่งหน้า รวมๆแล้วเหมือนกับเด็กที่เพิ่งตื่นเสียอย่างงั้น...เห้อ รู้สึกด้อยชะมัด“อะแฮ่ม” อลินกระแอมเบาๆ“ไม่ต้องห่วง ฉันมาแค่ไม่นาน ว่าแต่ เธอชื่ออะไร? มาจากเอเชียใช่ไหม?”“ฉันชื่ออลิน เป็นคนไทย”“ออ อย่างนี้นี่เอง แสดงว่าเธอคงจะรู้จักราฟาเอลและอันเดรียสินะ เพราะนั่นก็มีเมียคนไทยเหมือนกัน”“ค่ะ แค่เคยเจอหน้า แต่ไม่สนิทเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ฉันจะคุยกับภรรยาพวกเค้าเสียมากกว่า”“เห้อ ตั้งแต่ฉันเข้ากองประกวด ทุกอย่างเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ที่เศร้าสุดก็คงจะไม่พ้นเรื่องวิเวียน เธอทราบใช

ก๊อก ก๊อก!!“อลิน ได้โปรด เปิดประตูให้ฉัน ขอร้องล่ะ!!”หญิงสาวรีบวางสายสนทนาแล้วเดินไปเปิดประตูให้เขาอย่างเหนื่อยล้า ร่างใหญ่รีบพาตัวเองเข้ามาในห้องในทันทีที่บานประตูเปิด เธอเดินหันหลังกลับไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าต่อ“ไม่ๆๆ อลิน ฉันไม่ให้เธอไป เธอไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นที่รัก ที่เธอเห็นเรากอดกัน เรากำลังจากลากันด้วยดี ที่รัก ฟังฉันนะ”น้ำเสียงของเขาค่อนข้างรน ขอความหวังน้อยนิดให้เธอหยุดฟังเขา สิ่งที่กลัวที่สุดคือไม่มีเธอ แต่ตอนนี้เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บเสื้อผ้าจนเขาแทบยืนไม่อยู่ต้องรีบถลาเข้าไปดึงกระเป๋าเธอออก“ปล่อยนะคะ”“ไม่ ไม่ปล่อย ไม่ให้ไป ฉันรักเธอจริงๆนะ ได้โปรดเชื่อใจกัน แล้วอย่าคิดมาก รักก็คือรัก อลิน เชื่อใจฉัน ถ้าไม่รัก ฉันไม่พามาถึงที่นี่” แดนิโล่พยายามอธิบายให้คนตัวเล็กที่เอาแต่ถอยร่นหลบหน้าเขา เธอปัดมือเขาที่อยากเดินเข้ามาสวมกอดพัลวันจนที่สุดร่างใหญ่ทรุดนั่งลงกับพื้นแล้วโอบกอดขาเรียวเล็กไว้ ไม่ยอมให้เดินไปไหนอีก“หึ .. ถ้าฉันไม่รู้เอง คุณคิดจะบอกฉันวันไหนล่ะคะ?”“ฉันจะบอกเธอพรุ่งนี้ ด้วยความสัตย์จริง”“ปล่อยเถอะค่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ”“ไม่ ฉันไม่ปล่อย ให้ตายยังไงก็ไม่ปล่อย”อลิ

จากที่เดินเอื่อยเฉื่อยแปรเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นรีบวิ่งลงบันไดไปหาแดนิโล่ทันควันอลินยืนหอบมองคนตัวโตที่นั่งเซ็นต์เอกสารอย่างสบายอารมณ์ใกล้มิเชลซึ่งกำลังเล่นโยคะท่ายากโดยใช้มือรองศีรษะแล้วยกขาทั้งสองขึ้นชี้ฟ้า มิเชลเปลี่ยนท่วงท่าหันไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้แดนิโล่เป็นระยะๆ เห็นเธอที่ยืนทนโท่เป็นเพียงอากาศ ช่างเป็นผู้หญิงที่เก่ง สตรอง และรักสุขภาพจนน่าหมั่นไส้และหึงหวงเขาในคราเดียวกัน เธอแอบมองหว่างขาของเขาว่ามีอะไรผิดปกติตื่นตัวไหม แต่จะให้โน้มตัวเข้าไปมองใกล้ๆก็น่าเกลียดเกินไป ทำได้แค่ยืนกัดฟันกรอดแอบเพ่งมองอยู่ห่างๆ...แหม ไอ้คนนั่งทำงานข้างๆช่างดูชิลล์ ปกติสุขกันเหลือเกินหวังจะทำบรรยากาศเหมือนตอนที่ยังไม่มีเธอมาแทรกสินะได้..!!ฟึ่บบบ!!อลินวางเอกสารปึกหนาลงบนตักแกร่งอย่างจงใจทำเอาเขาสะดุ้ง ส่วนมิเชลที่เตรียมรับอารมณ์ปึงปังเธออย่างดี ได้แต่ลอบยิ้มมุมปากแล้วเปลี่ยนเป็นท่านั่งอย่างไม่สะทกสะท้าน“อะไร?” ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วขึ้นมองเธออย่างสงสัย“อุ๊ย โทดทีค่ะ มันหลุดมือ” เธอขอโทษหน้าระรื่น...ก็ดี ถ้าโดนเจ้าน้องชายจริงๆคงจะร้องเสียงหลงไปแล้ว..“ม่ะ มานั่งนิ่งๆข้างๆฉันมา” เขาเอ่ยกับเธอทั้งที

“คิดอะไรอยู่ ฮื้ม? ไปอาบน้ำได้แล้ว เอ หรือจะให้ทำกันตอนนี้เลย?” มือซุกซนพยายามแกะชุดให้เธอที่ยืนนิ่งไม่มีเรื่องเซ็กส์ในหัวแม้แต่นิดส่วนเขาน่ะหรือ ตอนนี้ลำกายเหยียดขยายได้ที่กระดกหงึกๆหยอกล้อบั้นท้ายเธอ“พอก่อนค่ะ ลินไม่มีอารมณ์จริงๆ”เธอผลักเขาออกแล้วมองหน้าเขาอย่างจริงจัง“มีอะไรหรือเปล่า?”“ตอนนี้อาการหอบของคุณมิเชลกำลังกำเริบ ไปหาเธอนะคะ”“เธอพูดบ้าอะไร?”“นะคะ อย่างน้อยๆ..“ก็เคยรักกัน” เขาโพล่งตอบคำน่าเบื่อนี้แทนหล่อน“นะคะแดน ไหนๆ พรุ่งนี้เราก็จะไปส่งเธอแล้ว” เธอเว้าวอนจนเขาต้องหลบหน้าเธอพลัน“บ้าจริง”เขาสบถออกมาขณะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว โดยหล่อนคอยหยิบเสื้อผ้าเร่งเร้าให้เขารีบไปหาอีกคน เมื่อประตูห้องนอนปิดลงพร้อมร่างใหญ่ที่เดินออกไป หล่อนทรุดนั่งลงบนพื้นแอบร้องไห้อยู่ลำพัง มือทั้งสองกุมขมับแน่นส่ายศีรษะไปมาเพื่อพยายามสลัดภาพโศกอนาฏกรรมความรักของพ่อแม่เธอออกจากหัวเธอหยิบมือถือกดเบอร์ติดต่อหาพิมรภาอีกครั้งเพื่อยืนยันแผนการพรุ่งนี้ แม้มาดามดาเรนเต้จะเกลี้ยกล่อมให้เธอทบทวนชั่งใจแค่ไหน เธอก็ไม่ยอมเปลี่ยนความตั้งใจเดิม“ฉันกับยัยมลเต็มใจช่วยเธออยู่แล้ว แต่ กลัวว่า เธอกลับไปแล้วไม่

“นายหญิง เกิดอะไรขึ้นคะ อย่าบอกนะว่านายหญิงจะไปจากพวกเรา ทำไมนายหญิงทำแบบนี้กับนายท่านคะ”“เอร่า ฉันต้องรีบไปแล้วนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ฉันจะไม่ลืมเธอเลย” อลินกุมสองมือของสาวใช้เอ่ยคำลาอย่างรีบร้อน“ไม่ นะ จะทิ้งนายท่านไปแบบนี้ไม่ได้นะ นายหญิงอย่ายอมสิคะ”“หล่อสวยคู่กันน่ะถูกแล้ว ไก่กาอาราเร่อย่างฉัน มายืนถึงตรงนี้ได้ ก็เก่งแล้ว ” เธอพูดด้วยสุ้มเสียงเจืออารมณ์เศร้า มองเครื่องบินบนท้องฟ้าที่เริ่มไกลลิบ“ฉันจะอวดให้ทั่วซอยเลย ว่าฉันเคยมีแฟนที่โคตรหล่อและรวยเว่อร์ใครไม่เชื่อ หาว่าฉันโม้ แม่จะตบด้วยภาพในมือถือนี้เลย ว่ามั้ยเอร่า” เธอหัวเราะร่าทั้งที่น้ำตาไหลอาบ“เอร่า ฉันต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะ” อลินรีบวิ่งไปขึ้นเครื่องแล้วหันมาร้องตะโกนโบกมือลามิตรภาพดีๆสัญญาว่า ความทรงจำครั้งนี้ ที่อิตาลี เธอจะจำมันตลอดไป.....................................มาเฟียหนุ่มยืนนิ่งอยู่บนลานบินกว้างไม่ยอมขยับกายไปไหน เธอจากเขาไปแล้วจริงๆ“เธอหลีกทางให้ฉัน เปิดทางให้เราปรับความเข้าใจกัน” มิเชลสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง“ปล่อยผม”“แดนคะ? คุณควร....“เงียบซะ!!!!” แดนิโล่ตะหวาดหล่อนเสียงดังลั่น“ฮึก.ฮึก.. ฉันเ