Todos los capítulos de บำเรอรัก กลลวงมาเฟีย(ซีรีส์ชุดDARK): Capítulo 121 - Capítulo 130

ณ ตึกชั้น11 ของบริษัทเครื่องสำอางยักษ์ใหญ่ใจกลางเมือง พนักงานทุกคนรีบลุกออกจากโต๊ะทำงานเมื่อเข็มนาฬิกาแสดงเวลาเที่ยงตรง บ้างก็ยืนคุยเม้าท์มอยขณะกำลังแต่งหน้าเตรียมลงไปทานข้าว แต่อลินยังคงนั่งพิมพ์งานไม่ยอมออกไปไหน ด้วยยังไม่สนิทสนมกับใครและขี้เกียจจะรับฟังการนินทาเม้าท์มอยคนอื่นให้เสียๆหายๆทั้งที่ไม่รู้จริงสักเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องเธอ เพื่อนร่วมงานยังไม่วายแอบนินทาลับหลังในห้องน้ำ จับผิดรูปร่างที่เปลี่ยนไป สันนิฐานว่าเธอท้องกับเพื่อนร่วมงานคนนั้นคนนี้ พยายามเข้าถึงเธอเพียงเพื่ออยากถามไถ่ว่าใครคือพ่อของเด็ก เพราะตั้งแต่เธอเข้ามาทำงานวันแรก โต๊ะทำงานไม่เคยโล่งเตียน มีของกินและดอกไม้จากหนุ่มๆมาจีบตลอดเธอได้ยิ้ม ขอบคุณและพูดคุยด้วยเล็กน้อย แต่คงไม่พร้อมจะเปิดรับใครหรอก ต่อให้เธอไม่ตั้งท้อง เธอก็ไม่พร้อมรักใครทั้งนั้นจนกระทั่งตอนนี้ท้องที่ใหญ่ขึ้นจนเห็นชัดทำให้เธอกลายเป็นตัวประหลาด ไม่มีใครคบด้วยความจริงใจ มีเพียงคำพูดเหน็บแนมตลอด หากเป็นแต่ก่อนเธอคงได้ตบตีพวกปากดีให้เข็ดไปแล้ว แต่ติดที่กำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่นี่แหละ จึงได้แค่ทนฟังพวกสาวๆอ๊อฟฟิตคนสวยกลุ่มใหญ่ยืนเม้าท์มอยคนอื่นแล้ววกมาเ

ดวงตาคมดุกร้าวปนน้ำตาคลอจดจ่ออยู่แค่สายกีตาร์ ริมฝีปากกระจับห่อเป็นรูปตัวโอพลางส่ายศีรษะไปมา จากเช้า ล่วงเลยไปถึงค่ำยังไม่มีอารมณ์จะเดินไปเปิดไฟทำให้บรรยากาศภายในห้องนอนมืดมิด ไม่นานมีแสงเล็กๆจากหน้าจอมือถือส่วนตัวซึ่งมีคนเข้าถึงเพียงไม่กี่คนที่จะสามารถติดต่อเบอร์นี้ได้ แดนิโล่วางกีตาร์ลงบนพื้นแล้วเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูเบอร์พบว่าเป็นเบอร์จากต่างประเทศ แค่นั้นคงไม่ต้องเดายาก ว่าใคร“เอ่อ คะ คุณ...” อลินเอ่ยน้ำเสียงกึกกักหัวใจเต้นโครมครามเมื่อเขารับสาย“....”หากแต่มาเฟียหนุ่มยังเงียบ เดินโซซัดโซเซไปเปิดไฟในห้องแล้วกลับมานั่งลงบนกล่องลังความทรงจำของเขากับมิเชลที่มีร่องรอยการรื้อค้น“สบายดีไหมคะ” กว่าเธอจะถามได้เป็นประโยค ใช้เวลาเกือบนาที“ทำไม ..โทรมาเพื่ออะไร” เขาถามเสียงห้วน“.....คือ ลิน อยาก”“อยากเยาะเย้ย อยากโทรมาถามว่าสบายดีไหม เหรอ เฮอะ..”“ลินขอโทษที่...”“ไม่จำเป็นแล้วอลิน อย่าโทรมาอีก ฉันไม่ได้อยากคุยกับเธอแล้ว ฉันไม่ตาย สบายดี”“ฮึกๆ แดน..” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ“หึ รู้อะไรมั้ย อลิน ชีวิตเงาอย่างฉัน มันไม่เคยได้ทำอะไรที่เปิดเผย มีรัก ก็ต้องปกปิด ทำอะไรก็ต้องระวังตัวแจ ไม่เคย

เพียงแค่ได้ยินชื่อเมืองไทย หัวใจเขากลับเต้นเร็วกว่าปกติ“เราแฮ็คไปเจอที่อยู่มันแล้ว”พรึ่บบเมื่อกดปุ่มเปิดภาพวงจรปิดดังกล่าว แดนิโล่เลิกคิ้วขึ้นมองอย่างฉงนพลางยักไหล่ขึ้น เพ่งมองเพื่อนๆ ว่าพวกมันกำลังเล่นอะไรกันอยู่รู้ทั้งรู้ว่าเขามีงานด่วนที่ต้องช่วยดาวิเด้ ใช่ว่าการเสี่ยงตายเป็นเรื่องผิดปกติเสียเมื่อไหร่ เพราะนิสัยเขาก็มักจะลุยทุกอย่างอยู่แล้ว ทำไมทุกคนฉุดรั้งเขาไว้?กล้องวงจรปิดที่แสดงภาพพนักงานอ๊อฟฟิตมากมายกำลังง่วนกับงานบนโต๊ะ บ้างก็นั่งจ้องหน้าจอกดแป้นพิมพ์มือเป็นระวิง ซึ่งเป็นภาพความวุ่นวายตามปรกติของแต่ละองค์กรเมื่อสายตามาเฟียหนุ่มกวาดมองให้ทั่วด้วยรู้สึกสังหรณ์อะไรบางอย่าง เขาหันซ้าย ขวา มองสีหน้าของเพื่อนๆเพื่อต้องการคำอธิบาย ดวงตาคมดุพองโตเพ่งมองหญิงสาวคนหนึ่ง เหมือนกับอลินมาก ทว่าทำไมรูปร่างเธอเปลี่ยนไปเยอะ ..เธออวบขึ้น และที่สำคัญ คือตรงหน้าท้องกลมโต..เธอท้อง?!“อะไร?” ความข้องใจและประหลาดใจมากมายก่อตัวขึ้นจนต้องอุทานออกมาเสียงเบาเขานั่งอึ้ง อ้าปากค้างตกตะลึงจังงังมองดูร่างอวบเดินอุ้ยอ้าย สวมชุดคลุมท้องสีฟ้าอ่อนยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นมวย ในมือหอบเอกสารปึกใหญ

ดานิโล่รู้สึกโล่งใจที่ได้สารภาพความในใจให้หล่อนรับฟัง“ฉัน เอ่อ ฉันยิ่งเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเสียด้วยสิ ที่จริงเพื่อนๆเตรียมคำพูดหวานๆ วาจาหว่านล้อมเพื่อให้เธอยอมคืนดี มากมายหลายสิบประโยค พอได้มองหน้าเธอ ฉัน ลืมไปหมดแล้ว พูดได้แค่นี้จริงๆ” เขายกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างเคอะเขินเขาไม่เคยจะรู้สึกประหม่า จนทำตัวไม่ถูกเท่านี้มาก่อน ปกติหากอะไรทำให้เขาอึดอัด เขาจะเดินออกมาเพื่อความสบายใจตัวเองโดยไม่สนอะไร แต่เว้นไว้เรื่องเดียว คือเธอ..“......” ริมฝีปากบางเผยยิ้มออกมาอย่างน่ารัก เมื่อเห็นเหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย ไม่อยากจะคิดว่าอายุปูนนี้แล้วยังต้องมีการให้เพื่อนเตรียมคำพูดมาด้วย“ฉันเพิ่งรู้เรื่องเมื่อวานนี้เอง ว่าเธอกำลังท้อง แล้วก็ ท้องแฝดเสียด้วยสิ แค่นึก ก็รู้สึกว่าต่อแต่นี้เราจะต้องเลี้ยงลูกกันหัวหมุนแล้วสิ”ใบหน้าเรียวสวยแหงนขึ้นมองมาเฟียหนุ่มทั้งน้ำตา“อลิน...กลับบ้านกันนะ”เขาทอดเสียงอ่อนเมื่อหล่อนยังนิ่งเงียบก้มหน้าลงลูบลูกน้อยในครรภ์อย่างเบามือ ดานิโล่เริ่มใจคอไม่ดี“ถ้ายังไม่ให้อภัยไม่เป็นไรนะที่รัก แต่ขอแค่อยู่ด้วยกันให้ฉันได้พิสูจน์ ตัวเอง....“พอได้แล้วค่ะ” เธอตวาด

“มองอะไรคะ หน้าลินเลอะเหงื่อใช่มั้ย?” อลินหันมามองเจ้าบ่าวที่เอาแต่มองเธออยู่ไม่วางสายตา“เปล่า” แม้จะอยากชมว่าเธอสวยก็อายผู้คน เขาจึงส่งยิ้มละมุนให้เธอแล้วหันหน้าตรงมองแขกคนสุดท้ายที่รดน้ำบนฝ่ามือใหญ่อวยพรเขาและเธอ อลินอมยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจที่ดานิโล่ไม่ลืมที่จะก้มหน้าลงต่ำเมื่อมีญาติผู้ใหญ่อวยพรตามที่เธอกำชับไว้ แม้เขาจะไม่เข้าใจภาษาที่ผู้ใหญ่อวยพรก็ตามที“เอ้า จูบกันๆๆ”เพื่อนเจ้าบ่าวและเหล่ามาดามตัวดีแกนนำโดยมลชนกร้องขอให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจูบกัน วินาทีนั้นดานิโล่ต้องทำเสียงจิ๊จ๊ะมองหน้าอลินสลับกับเพื่อนๆอย่างชั่งใจ...นี่เป็นส่วนหนึ่งของพิธีด้วยใช่ไหม โอยย เขาเขินจะบ้าตายอยู่แล้ว...ทันใดนั้นเองเจ้าสาวรีบฉกจูบเจ้าบ่าวรวดเร้วโดยไม่ทันได้ตั้งตัวแล้วผละออก"จุ๊บบ"“ฮิ้วววว”ดานิโล่มองหน้าหล่อนที่กระตุกยิ้มมาที่เขาแล้วจึงอดใจไม่ไหว รวบต้นคอระหงเข้ามาใกล้ใบหน้าคมคายแล้วใช้ฝ่ามืออีกข้างบดบังไม่ให้ใครเห็นริมฝีปากหนาที่กำลังจูบเธออย่างดูดดื่มจนเสียงดัง สักครู่ใหญ่เขาจึงยอมถอนจูบอย่างเสียดาย“ว้ายยย กรี๊ดดด”"เฮ้ยๆใจเย็นก่อนไอ้เสือ ฮ่าๆๆ"ทุกคนกรีดร้องด้วยความพออกพอใจ ชาตรีและสิรีรัตน์ยืน