Lahat ng Kabanata ng The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]: Kabanata 31 - Kabanata 40

คาเซียร์รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเรนน์ในตอนนี้ เธอไม่ได้โกรธแต่น้อยใจ ทำไมถึงรับรู้ว่าเธอกำลังน้อยใจเขาอยู่ อัลฟ่าสูงสุดไม่เข้าใจ ว่าทำไมบางครั้งก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของเรนน์ได้ แต่บางครั้งก็ขาดหายไปไม่ชัดเจน ราวกับการเชื่อมสัญญาณยังไม่สมบูรณ์น้อยใจ ทำไมเธอถึงน้อยใจ“ที่บอกจะใช้คืนจะได้เมื่อไหร่”“ผมจะได้เงินค่างานมาแล้วจะผ่อนให้ท่าน จะรีบผ่อนให้หมด ๆ จะได้หลุดพ้นจากท่านเสียที” เรนน์พูดประชดทั้งที่ในใจมีความรู้สึกบางอย่างคัดค้านคำพูดเมื่อครู่“ได้ ฉันให้ผ่อนเดือนละ 5,000 เหรียญไม่เอาเกินนั้น”ยอดหนี้ 7 ล้านเหรียญเวิร์สผ่อนส่งเดือนละ 5,000 เหรียญ เรนน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเครื่องคิดเลยแล้วก็ต้องตกใจ “1,400 เดือน 1 ปีมี 12 เดือน ร้อยกว่าปีถึงจะผ่อนหมด ใครมันจะมีชีวิตใช้หนี้ไปนานขนาดนั้น อีกอย่างทำอย่างกับท่านจะมีชีวิตอยู่จนถึงหนี้งวดสุดท้ายอย่างนั้นแหละ” ประโยคสุดท้ายเรนน์พูดเบาลงจนดูคล้ายว่าบ่นอุบอิบกับตัวเอง แต่คนฟังกลับได้ยินอย่างชัดเจน“นี่เธอแช่งฉันเหรอ”“ก็ใครใช้ให้ท่านแกล้งผมก่อน ท่านจงใจแกล้งผมชัด ๆ”“ฉันไม่ได้แกล้ง แต่ตั้งใจทำ.... ใช้มากกว่า 5,000 เหรียญก็ได้ แต่ฉันตัดยอดใ

เขาจูบเธออีกครั้งและอีกครั้ง เรนน์ยินดีต่อรสสัมผัสที่คาเซียร์มอบให้ รสจูบกลิ่น Bourbon ค่อย ๆ ผสานเข้ากับกลิ่นวานิลลานุ่มหวาน ตามมาด้วยกลิ่นไหม้เข้มแต่อุ่นลึกตบท้ายด้วยมิลค์แสนละมุน เอเพ็กซ์อัลฟ่าผู้ดุดันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะอ่อนโยนกับคนใต้ร่างได้มากเพียงนี้ เขาพรมจูบไปทั้งใบหน้าหวาน มาที่ลำคอไล่ลงมาจนถึงลาดไหล่ เรนน์ห่อตัวเล็กน้อย สติสัมปชัญญะยังมีอยู่อย่างครบถ้วน แต่ร่างกายและจิตใจที่ตื่นตระหนกเมื่อครู่กำลังเรียกร้องการปลอบประโลมจากอัลฟ่า “เธอเป็นมื้อค่ำที่อร่อยที่สุด เท่าที่ฉันเคยกินมา เธอหวานหอมไม่มีใครเทียบได้เรนน์ ไม่ต้องกลัว รับรองว่าฉันไม่กินเธอแค่มื้อเดียวแน่นอน”เรนน์ปิดเปลือกตาลงยินยอมเป็นมื้อค่ำของคาเซียร์ด้วยความเต็มใจ ด้วยจิตวิญญาณแห่งพันธะคู่แห่งโชคชะตาที่เชื่อมทั้งสองเอาไว้ด้วยเลือดของกันและกัน เรนน์ได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนจนไม่อยากเชื่อว่าคนที่เติมเต็มความต้องการให้เธอจะเป็นคาเซียร์ผู้น่ากลัวคนนั้น เขามอบความเย้ายวนประสบการณ์ที่น่าประหลาดให้แก่เรนน์ เสียงพร่ำเพรียกเรียกชื่อแสนหวานดังอยู่ตลอดทั้งค่ำคืน ร่างกายกำยำขย่มโยกเนิบช้า บ้างก็ระรัวเร็วจนนับเสียงเนื

 เรนน์ได้กลับมาทำงานอีกครั้ง แม้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นจะไม่ได้รับความยุติธรรมเท่าที่ควร แต่เพราะอีกฝ่ายมีเส้นสายมากมายอยู่ในวงการบันเทิงและสื่อ ทำให้เรื่องที่เคยเกิดขึ้นค่อย ๆ เงียบหายไป จนสุดท้ายก็ไม่มีใครเอ่ยถึง มันยิ่งตอกย้ำความคิดของเรนน์ที่บอกว่าโลกนี้ไม่มีที่อยู่ให้ทั้งคนอ่อนแอและแข็งแกร่ง คนที่จะอยู่รอดได้คือคนปลิ้นปล้อนกะล่อนตอแหลเท่านั้นงานที่เคยยกเลิกและเรียกร้องค่าปรับจากเรนน์กลับมาขอร่วมงานอีกครั้ง แต่เธอก็ปฏิเสธไปเป็นส่วนใหญ่ เพราะการบอกเลิกสัญญาของพวกเขาในวันนั้นแค่ต้องการซ้ำเติมเธอ มากกว่าการเจรจากันด้วยเหตุและผล “น้ำครับพี่เรนน์”ทีมงานคนหนึ่งยื่นน้ำที่มีชื่อของเรนน์ติดอยู่ให้เธอ เรนน์รับมาพร้อมกล่าวขอบคุณ ชาผลไม้สีสันน่ารับประทาน แก้วถูกซีลปิดสนิทเรนน์ปักหลอดลงไปแล้วดูดชานั้นเข้าไปอึกใหญ่ จนปริมาณน้ำในแก้วลดลงต่ำกว่าน้ำแข็งและผลไม้ที่อยู่ข้างใน “ทำไมน้ำแข็งก้อนนี้มันแปลก ๆ”ซุปตาร์ที่ไร้ผู้จัดการดูแลต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง เธอเปิดพลาสติกที่ซีลปิดปากแก้วออก หัวคิ้วสองข้างขยับเข้าหากัน ก่อนจะหยิบสิ่งที่ต้อ

“ถ้าแกเจอเขาอีก...แกจะทำยังไงเรนน์” คำถามที่ยากจะตอบ เพราะเรื่องราวระหว่างเขาและเธอในความคิดของเรนน์ได้จบลงตั้งแต่เช้าวันนั้น ก่อนที่คาเซียร์จะบินไปทำงานที่ต่างประเทศและไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย“ก็คงทำเหมือนคนอื่น ๆ มั้ง ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้ชีวิตในเส้นทางของตัวเองต่อไป”“ไม่ใช่เห็นหน้าเขาแล้วกระโดดขึ้นเตียงรอล่ะ หลงเขา...แกมันหลงผู้ชาย หลงจนหน้ามืดตามัว หัวปักหัวปำ!!” เบลตันแกล้งเบะปากแล้วมองด้วยหางตา แต่ที่พูดมาก็มีส่วนถูกต้องอยู่มาก “ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย เจอรอบหน้าฉันจะเชิด ทำเป็นไม่รู้จักเลยคอยดู”“เออ ตัดใจซะ!!”สองคนที่อ่อนประสบการณ์ความรัก ไม่เชี่ยวชาญความสัมพันธ์ทางปฏิบัติของอัลฟ่าและโอเมก้า กลับต้องมาเป็นกูรูความรักให้กันเอง ดูแล้วเหมือนความหวังท่ามกลางความมืดมนเลือนลางมากทีเดียว “เกือบลืมไปเลย” เบลตันสะกิดแขนเรนน์ถี่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“สะกิดเบา ๆ หนังจะหลุดแล้ว” ”เรนน์ถ้าเป็นไปได้ แกหยุดยากดฮีทสักระยะดีไหม เพราะกินติดต่อกันมาก ๆ มันก็ไม่ดีกับร่างกาย”“ขนาดกินยากดฮีท ตอนที่อยู่กับท

ความรู้สึกหน่วงหนักที่มีเบาลงแม้จะไม่หมดไป เรนน์บอกไม่ได้ว่ามันเกิดจากอะไร แต่รู้เพียงว่าความรู้สึกตึงจนคล้ายร่างกายถูกดึงแยกให้ออกห่างนั้นคลายลง “ทำไมรู้สึกสบายขึ้นมาเฉยเลย”เรนน์ยิ้มกับตัวเอง ภาพในหัวคือใบหน้าของใครบางคนที่ไม่ได้พบกันมานานกว่าสองเดือน “ทำไมรู้สึกว่าอยู่ใกล้กว่าเมื่อก่อน ทั้งที่ไม่ได้เจอตั้งนานแล้ว”เรนน์พูดกับตัวเองที่หน้ากระจก ในขณะที่กำลังเปลี่ยนชุดหลังจากการถ่ายทำฉากสุดท้ายของวันจบลง ความรู้สึกบางอย่างที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เมื่ออยู่ ๆ กลิ่นความเมาอุ่นลึกที่เคยจางหายกลับเข้มขึ้น กลิ่น Bourbon and Tobacco ของคาเซียร์เธอจำมันได้ดี ราวกับว่าเขามาอยู่ใกล้ตัวเธอ หากตอนนี้ได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดคาเซียร์ก็หลับฝันดีหลังจากที่เปลี่ยนชุดเสร็จก็เดินกลับมายังเก้าอี้ที่นั่งเป็นประจำ เพียงแค่นึกถึงอีกฝ่ายก็ทำให้ใบหน้าสวยของเรนน์แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าระหว่างทางรอยยิ้มสดใสก็ต้องหุบฉับลงพร้อมกับฝีเท้าที่หยุดชะงัก“บนตัวมีกลิ่นฟีโรโมน”“จริงเหรอ...แต่เขาเป็นเบต้านะ”“ฉันไม่ได