Todos los capítulos de The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]: Capítulo 41 - Capítulo 50

 “เลออน”“ครับ นายท่าน”“ได้ยินเหมือนมีใครเรียกฉันอยู่ไหม”คาเซียร์รู้สึกหวิวในอก โสตประสาทคล้ายกับได้ยินเสียงใครสักคนกำลังเรียกชื่อตัวเอง เขาคิดถึงโอเมก้าคนนั้นมากเกินไปแน่ ๆ ถึงได้หูแว่ว เป็นอีกครั้งที่คาเซียร์ยกมือขึ้นมาจับที่หน้าอกของตัวเอง ทำไมถึงได้รู้สึกอัดอั้นและโหวงเหวงคละเคล้ากันไปแบบนี้ สัญชาตญาณบางอย่างคล้ายกำลังจะบอกว่าเขาควรออกจากที่นี่ไปตอนนี้และเดี๋ยวนี้ “ไม่มีนะครับ นอกจากนายท่านก็มีผมแค่คนเดียว”“อืม”“โหมงานหนักแบบนี้ระวังจะป่วยเอานะครับ กลับไปพักผ่อนก่อนดีไหมครับ”อัลฟ่าไม่ตอบแต่หันมองออกไปนอกกระจก เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาไม่นานก็ตกหนักราวกับว่าต้องการชะล้างอะไรสักอย่าง คาเซียร์มองเม็ดฝนที่เกาะอยู่ข้างกระจกด้านนอก เอเพ็กซ์อัลฟ่าผู้แข็งแกร่งกลับรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างไม่อาจอธิบายได้ โลกทั้งใบของคาเซียร์ในตอนนี้คล้ายว่ามันเป็นสีเทา หม่นหมองไร้ความสุขหมดสีสัน มองไปทางไหนก็หดหู่และโดดเดี่ยว ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ไปได้ ทั้งที่เขาเองนั้นมีครบพร้อมแทบทุกอย่าง ความกลัวและห่วงกังวลตีตื้นในอกจนไม่อ

เลออนก้าวถอยหลังออกจากห้องนอนของคาเซียร์ลงมาด้านล่าง พร้อมกับบอดี้การ์ดคนอื่นที่ต่างมองหน้าสบสายตากันไปมาด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาก่อน“เป็นอะไรกัน” เลออนเอ่ยถาม“นายท่านผูกพันธะกับโอเมก้าคนนั้นแล้วเหรอ”คำถามของอัลฟ่าทำให้เบต้าคนสนิทต้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน แม้จะไม่ใช่โอเมก้าหรือเบต้าแต่ก็พอมีความรู้อยู่บ้างว่าการผูกพันธะนั้นหมายความว่าอย่างไร“ไม่ ทำไมมีอะไร?” เลออนเอ่ยถาม “เลือดออกขนาดนั้นถ้าเป็นโอเมก้าทั่วไปพวกผมคงคุ้มคลั่งไปแล้ว แต่เธอมีกลิ่นฟีโรโมนนายท่านเป็นผู้ปกป้อง ถ้าเพียงแค่...เอ่อ...”“พูดมาเถอะ”“ถ้าแค่มีความสัมพันธ์ชั่วคราวธรรมดา ไม่มีทางที่เลือดของเธอจะมีกลิ่นอัลฟ่า กลิ่นฟีโรโมนของนายท่านหลอมรวมเป็นกลิ่นเดียวกันกับฟีโรโมนของโอเมก้าคนนั้น”“นายไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม” เลออนถามเพื่อความแน่ใจ จากสิ่งที่เคยได้ยินมาคู่พันธะจะสามารถสื่อสารระหว่างกันได้ ท่าทางกระสับกระส่ายผิดไปจากนิสัยของคาเซียร์ เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับที่มาพบว่าเรนน์กำลังอยู่ในสภาวะจิตใจไม่มั่นคง“ครับ พวกผมสามคนได้กลิ่นเหมือนกัน

 “มีอะไรว่ามา”“คุณเลออนให้เรามาดูแลแล้วช่วยเปลี่ยนชุดให้คุณเรนน์”“ชุดฉันเปลี่ยนให้เรนน์แล้ว” เขามองดูเธอที่สงบลงมาก จากนั้นจึงพูดต่อ “แค่ทำแผลให้ก็พอ”“ค่ะ” แม่บ้านมองเธอที่อยู่ในอ้อมแขนของเจ้านายแล้วอดชื่นชมไม่ได้ เรนน์ช่างเป็นโอเมก้าที่ดูดีมาก แต่เธอคือดาราที่ทุกคนเข้าใจว่าเป็นเบต้า และหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคนที่นี่คงยากจะพ้นผิด“มีอะไร” คาเซียร์เอ่ยถามแม่บ้าน“ขอโทษค่ะนายท่าน ปกติที่นี่่เป็นพื้นที่ส่วนตัวนายท่าน ไม่เคยอนุญาตให้คนนอกเข้ามา เราเลยไม่เปิดประตูให้คุณเรนน์ ทำให้เธอต้องตากฝนอยู่นาน” “ช่างเถอะทำแผลให้เรนน์”คงเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ ที่นี่ไม่เคยมีบุคคลภายนอกมาเยือนและไม่เคยอนุญาตให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามา โดยเฉพาะผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแค่มื้อค่ำ แม่บ้านแอบชำเลืองมองท่าทางของอัลฟ่าที่มีต่อโอเมก้าผู้นี้ก็ต้องกลืนน้ำลายเบา ๆ นึกขอบคุณพระเจ้าในใจ ที่เธอไม่เป็นอะไรไปมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่ เพียงมองด้วยตาก็รับรู้ได้ว่าโอเมก้าผู้พิเศษและแตกต่าง ไม่ใช่แค่อาหารที่นายท่านกินอ

 นี่คือเหตุผลที่ไม่มีใครอยากให้คาเซียร์ โซลาริสต้องโมโห เขาไม่เคยโวยวายแต่ความนิ่งคือความอันตรายที่สุด เรนน์ที่นั่งฟังนิ่งเงียบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อัลฟ่ามาเฟียคืออัลฟ่าจากโซลาริส เรนน์ก็พึ่งเข้าใจแจ่มชัดในวันนี้ มันไม่เหมือนในซีรีย์หรือละครที่เธอเคยแสดง ไม่ได้เดินเป็นขบวนถือไม่ถือปืนไล่ยิงกัน แต่ความเงียบต่างหากที่น่ากลัว “กลัวเหรอ”ฟังแต่ละอย่างมีอะไรบ้างที่ไม่น่ากลัว เรนน์เม้มปากเข้าหากันแน่นจนรู้สึกเจ็บ อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกันแน่ ไม่ได้กลัวถึงที่สุด แต่ก็ไม่ได้ยินดีจนใจฟูฟ่อง “ถ้ากลัวก็ทำตัวดี ๆ ฉันไม่ชอบคนพูดไม่ฟังและเข้าใจยาก ที่สำคัญฉันไม่ตามใจใครนอกจากตัวเอง”เมื่อเห็นโอเมก้าน้อยทำหน้าจ๋อย เลออนก็ได้เห็นรอยยิ้มมุมปากของเจ้านาย แต่เพียงไม่กี่วินาทีใบหน้านั้นก็กลับสู่ความปกติ “ท่านไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ได้เจ็บมาก แต่....” เรนน์ไม่พูดต่อ“หืม?” คาเซียร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเมื่ออยู่ ๆ คนพูดก็เงียบไปเสียดื้อ ๆ “พูดต่อสิ” “คือว่า...”“เห็นแล้

ความแข็งแกร่งของอัลฟ่ากำลังขนานถูไถไปกับหน้าท้องของเธอ ช่องทางรักของโอเมก้าสร้างเมือกใสมาหล่อเลี้ยง เรนน์รู้สึกได้ว่ามันกำลังชื้นแฉะ บีบรัดตอดตัวเองเรียกร้องการเติมเต็มจากเขา ลมหายใจของโอเมก้าหอบกระชั้น สลับกับจังหวะที่ผ่อนสั้นผ่อนยาวตามอารมณ์ เรนน์ถูกคาเซียร์ไล่ต้อนปลุกเร้าจนอารมณ์เตลิด ยกสองแขนขึ้นคล้องคอเขาแล้วกดท้ายทอยคาเซียร์ลงมามอบจูบให้ตนเอง ปากเล็กถูกเขาดูดเบา ๆ ปลายลิ้นรุกรานกวาดต้อนเก็บชิมความหวานทีละน้อย ก่อนจะตามด้วยการบดขยี้อย่างหนักหน่วงตามอารมณ์ที่มากขึ้น“อื้ออออออ” เสียงครางหวานปลุกเร้าอารมณ์ของเขามากขึ้น ยิ่งเสียงหายใจแรงหอบดังทำให้คาเซียร์แทบคลั่งจนอยากจะสอดกระแทกตัวเองเข้าไปให้สมกับความต้องการที่ท่วมท้นจนแทบจะล้นทะลัก มือของคาเซียร์ละออกจากเนินอก ลูบไล้เลื่อนต่ำลงมา จากด้านหน้าไปด้านข้างแล้ววกกลับมาตรงหน้าท้องแบนราบ “ใจเย็น ๆ คนสวย ได้แน่นอน”เขากระซิบแผ่วเบาแต่เรนน์กลับหน้าแดงเพราะเผลอยกสะโพกขึ้นแล้วร่อนส่ายบดเบียดเข้าหาแท่งเนื้อร้อนลวกของเขา “รับรองว่าได้ครบทุกอย่างแน่นอน”คาเซียร์ลากนิ้วผ่านช่องทางคับแน่นช้า ๆ แต่