All Chapters of The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]: Chapter 21 - Chapter 30

คนที่พยายามต่อสู้กับสัญชาตญาณของตัวเองผ่อนคลายลงแรงกดทับที่มีบนตัวของโอเมก้าค่อย ๆ ลดลงเช่นเดียวกันกับฟีโรโมนอัลฟ่าที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่กำลังเข้าสู่ภาวะสงบนิ่งชั่วคราว“เธอต้องรับผิดชอบ”เขาเปิดเปลือกตาขึ้นดวงตาคมดุจหลุมดำใต้ห้วงงทะเลลึก ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่เวิ้งว้างทั้งแข็งกร้าวลึกลับแต่กลับดึงดูดให้เข้าใกล้กำลังจับจ้องใบหน้าของเรนน์“รีบทำแผล” เขาบอกเธอแล้วหันไปออกคำสั่งเลออนอีกครั้ง“เปิดกระจก...ระบายกลิ่นเลี่ยน ๆ นี้ออกไป รถวิ่งเร็วขนาดนี้อัลฟ่าตัวไหนมันอยากจะวิ่งตามก็ปล่อยให้มันมา”น้ำเสียงเข้มดุดันแต่เรียบหนัก เรนน์รับรู้ถึงแรงกดที่ทับลงมาบนตัวอีกครั้ง เธอไม่เคยเจออัลฟ่าคนไหนสามารถกดข่มสัญชาตญาณได้มากขนาดนี้“ไปโรงพยาบาล” คาเซียร์ออกคำสั่ง“ไม่ ๆ ครับ ผมไปไม่ได้ ถ้าไปคนต้องรู้ว่าผมคือโอเมก้า”“เธอต้องทำแผล”“ผมจะกลับบ้าน...เอ่อ หมายถึงห้องพักตัวเอง”“เลออนไปที่เพนต์เฮ้าส์”ทั้งที่่เกือบรัทจนต้องฉีดยาเข้าเส้นเลือด แต่ก็ไม่ยอมออกห่างจากสิ่งเร้า เจ้านายของเขาคงเกรงว่าโอเมก้าน้อยจะไม่ยอมคืนเงิน และคงโกร

“เธอเป็นโอเมก้าที่น่าทึ่งมาก ไม่อ่อนแอน่าเบื่อและรู้ทันว่าฉันคิดอะไร” คาเซียร์วางข้อศอกลงบนโต๊ะประสานมือไว้ตรงหน้า ดวงตาแห่งอำนาจจับจ้องมาที่ใบหน้าสวยบาดใจของเรนน์อย่างไม่ปิดบัง“ร่างกายผม?”“ได้ไหมล่ะ” เขาตอบคำถามด้วยคำถาม แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ทำให้เรนน์รู้สึกกดดันจนรู้สึกกลัวเขาเหมือนที่ผ่านมาน่าแปลก!“ไม่ได้”“เธอปฏิเสธฉันเป็นครั้งที่ 3”“ผมต้องการเอกสารชุดนี้” เรนน์บอกเขาตามตรง เพราะตอนนี้รู้สึกปลอดภัยมากจนกล้าที่จะพูดออกไป“ฉันก็ต้องการเธอ”ไม่รู้ว่าทำไมกลิ่นโอเมก้าที่เคยชวนให้สะอิดสะเอียนถึงได้หอมหวานขึ้นมาได้ หอมจนอยากจะกดคนตรงหน้าลงไปบนโต๊ะซะตอนนี้เลย“ให้ผมทำอย่างอื่นเถอะ ผมไม่อยากเป็นมื้อค่ำแค่มื้อเดียวของท่าน เสร็จแล้วก็ถูกโยนทิ้งเหมือนขยะ”“แต่หลายมื้อเธอจะยอม?”“ไม่ใช่”เรนน์ไม่ต้องการเป็นอาหารมื้อไหน ๆ ของเขาเลยต่างหาก มื้ออาหารที่ถูกกินแล้วคายทิ้ง โอเมก้ากลิ่นหวานส่ายหน้าเบา ๆ นี่เธอกำลังฟุ้งซ่านอะไร ถ้าต้องเป็นมื้อหลักของเขาจะยินดีอย่างนั้นเหรอ เธอบ้าไปแล้วแน่ ๆ อัลฟ่านิสัยเสียอย่างคาเซียร์คงเห็นเธอเป็นแค่อาหารว่างมื้อแก้ขัด สุดท้ายอัลฟ่าก็ต้องรักษาสายเลือดแข็งแกร่งขอ

คนที่เกี่ยวข้องต่างเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นจากมุมของตัวเอง จนกระทั่งมาถึงเรนน์ที่ยังยืนยันคำเดิมว่าวันนั้น หยิบน้ำจากถาดที่วางอยู่ส่งให้โอลีฟแล้วก็เดินไปเข้าฉาก ตอนที่เกิดเรื่องก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ และไม่ได้เป็นคนหลอกล่อให้โอลีฟเข้าไปในห้องที่เกิดเรื่อง เรนน์ยังเล่าเหมือนเดิมทุกครั้ง ในขณะที่บางคนลดบางสิ่งเพิ่มบางอย่าง เรื่องเล่าไม่เคยเหมือนเดิมแต่กลับน่าเชื่อถือ“มีหนึ่งอย่างที่ผมอยากถามโอลีฟ”“ว่ามาสิ” ผู้บริหารเอ่ยอนุญาต“ปกติแล้วโอเมก้าต่อให้แข็งแรงขนาดไหนก็ไม่มีทางที่จะสู้กับแรงกดดันของอัลฟ่าได้ แต่น้องโอลีฟสามารถสู้กับอัลฟ่าที่อยู่ในห้องนั้นได้ แล้วไม่ใช่แค่คนเดียวแต่สิบคน ไม่ทราบว่าใช้วิธีไหนเหรอครับ”คำพูดของเรนน์ก่อให้เกิดการตั้งคำถามอื่นตามมา นักข่าวหลายคนมองหน้ากัน แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเบต้า แต่เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นพื้นฐานที่ทุกคนต้องได้เรียนผ่านวิชาสุขศึกษามาตั้งแต่เด็ก รูปร่างของโอลีฟจัดได้ว่าบอบบางมาก จากข้อมูลที่ทราบก่อนหน้ายังอ่อนแอแทบจะบอกว่าขี้โรคจนทุกคนสงสารไปตามกัน“เรนน์รู้ตัวไหมว่ากำลังเบลมเหยื่ออยู่ โอลีฟคือผู้เสียหา

สายตาที่มองเรนน์อย่างเกลียดชัง น้ำเสียงเย้ยหยันเสียดสีแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน และเดินเข้ามาหาเธอ ราวกับว่าผู้คนเหล่านั้นไหลมาตามพื้นที่ลาดเอียง“ว่าแล้วเชียว เรนน์จะไปทำแบบนั้นได้ยังไง”เมื่อได้ยินคำพูดที่พลิกกลับขั้วเหล่านั้น สิ่งเดียวที่ดังก้องในหัวของคนที่เพิ่งพ้นข้อกล่าวหามามีเพียงคำว่า....ปลอมหากเป็นเมื่อก่อนเรนน์คงดีใจ แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาสิ่งที่เกิดขึ้นสอนให้เธอได้รู้ว่าทุกคนล้วนเข้าหาเธอเพราะผลประโยชน์ และชื่อเสียงจอมปลอม ผู้บริหารเดินเข้ามาหาเรนน์ แต่ต้องก้าวถอยหลังห่างออกไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมากลิ่นอุ่นลึกดุดันเช่นนี้เป็นของใครเขาไม่รู้ แต่แรงกดดันที่อยู่รอบตัวทำให้โดมิแนนท์อัลฟ่าอย่างเขารับรู้ว่าเจ้าของกลิ่นคือเอเพ็กซ์ท่านคาเซียร์....อยู่ ๆ โซลาริสก็ยื่นมือเข้ามาคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ“ขอบคุณท่านมากครับที่ให้ความเป็นธรรมกับเรนน์”“อืม พ้นมลทินแล้วก็กลับมาทำงานของตัวเองตามเดิมก็แล้วกัน”ไม่ใช่แค่ให้ความเป็นธรรมกับคนตรงหน้า แต่เป็นการให้โอกาสตัวเองได้หายใจ

“คาร์ก คาร์ก”เสียงของไนท์เตอร์ดังลั่นไปทั้งคฤหาสน์โซลาริส ขอทานน้อยเดินวนไปทั้งบ้านเพื่อตามหาพี่ชายคนโต กลิ่น Wine กดดันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ น้องชายคนเล็กต้องการกดดันให้พี่ชายออกมาพูดคุยกันให้รู้เรื่อง ฟีโรโมนของไนท์เตอร์เข้มขึ้นจนคาเซียร์เริ่มหงุดหงิด จากที่ทำเป็นนิ่งเฉยกลับไม่สามารถปล่อยผ่านได้ ไม่ใช่แค่คาเซียร์ที่ตอบสนองกับฟีโรโมนของอัลฟ่าอื่น ความเข้มข้นของมันดึงความสนใจของไซรัสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ให้สมาธิกระเจิดกระเจิง สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็ต้องพ่ายแพ้ ยอมออกมาพบน้องชายตัวดีที่กำลังโวยวาย“เก็บฟีโรโมนของแกเดี๋ยวนี้ไนท์เตอร์ ก่อนที่ฉันจะจับแกโยนออกนอกบ้าน”คาเซียร์เอ่ยบอกน้ำเสียงเข้ม ใครใช้ฟีโรโมนเพื่ออะไรไนท์เตอร์ไม่สนใจ สำหรับเขามีไว้เรียกพี่ชายออกมาในเวลาที่ทั้งสองต้องการหลบหน้า ใครจะเอาไว้กดดันศัตรูก็เชิญตามสบาย แต่ไนท์เตอร์เอาไว้กดดันคาเซียร์กับไซรัสเท่านั้น“ไม่ทำแบบนี้ก็ไม่ออกมา”“มีอะไร แหกปากลั่นบ้านจนนึกว่าพ่อกับแม่ฟื้นจากความตายมาหาเมียให้แก” พี่ชายคนโตเอ่ยเสียงราบเรียบ ไม่ได้ตื่นเต้นไปกับท่าทางร้อนรนของไนท์เตอร์“ผมยังไม่มีเมีย แต่พี่นั่นแหละ” คาเซียร์เดินนำ