บททั้งหมดของ The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]: บทที่ 1 - บทที่ 10

ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหู มีคนเป็นล้านคนบนโลกใบนี้ หวังว่าท่านคาร์เซียร์ที่กล่าวถึงคงจะไม่ใช่ คาเซียร์ โซลาริส อัลฟ่ามาเฟียผู้กุมอำนาจธุรกิจพลังงานอันดับหนึ่งของประเทศในตอนนี้หรอกนะ เรนน์เคยได้ยินกิตติศัพท์ของคาเซียร์มาบ้าง และตัวเธอเองก็เคยได้รับการติดต่อข้อเสนอ อาหารมื้อค่ำของคาเซียร์ มาแล้วครั้งหนึ่ง ในตอนนั้นเธอให้พริทอดีตผู้จัดการส่วนตัวของเธอตอบปฏิเสธไป ด้วยการใช้เหตุผลว่าทำงานหนักมีตารางงานที่แน่นขนัดไม่สามารถหาช่วงเวลาได้ เพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับเอเพ็กซ์อัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพล“ท่านคาเซียร์ ต้องการพบคุณเป็นการส่วนตัว”“คงไม่ได้หมายถึงผู้นำโซลาริสใช่ไหม”“ท่านคาเซียร์ โซลาริสต้องการพบคุณครับ”คนดวงตกพระเจ้าท่านไม่เคยเข้าข้างจริง ๆ สินะ อยากพบมันจะแค่พบกันที่ไหนล่ะ เขาคือคนที่เรนน์พยายามหลีกหนีมาโดยตลอด เธอไม่คิดอยากจะเป็นหนึ่งในเมนูมื้อค่ำของคาเซียร์เลย แม้จะมีเบต้าหลายคนในวงการอยากได้รับข้อเสนอนี้ เพื่อแลกกับผลประโยชน์และเงินทองมากมายคาเซียร์ โซลาริส เอเพ็กซ์อัลฟ่าผู้ร่ำรวยมหาศาลและทรงอิทธิพลมากคนหนึ่ง ชื่อของเขาถูกพูดถึงให้ได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน เรนน์จำได้แม้ไม่เคยพบกันอย่างเป็นทาง

“พี่ส่งคนไปเสนอมื้อค่ำให้เรนน์เหรอ”คาเซียร์เพียงช้อนสายตาขึ้นมองคนพูด ที่ห่างออกไปราวสามเมตรและกำลังเดินมาทางตน หนุ่มหล่อรูปร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปสีครีมสะอาด เห็นแล้วทำให้คาเซียร์รู้สึกขัดตา ก็เพราะสีชุดมันเข้ากับบุคลิกภายนอกแต่ขัดกับนิสัยที่แท้จริงของน้องชายคนรองโดยสิ้นเชิง“กลิ่นของนายรบกวนฉัน”“ตั้งใจ”ไซรัส โซลาริส ทายาทคนรองของตระกูล ที่บางทีก็เป็นหมอบางวันก็เป็นโจร ท่าทางสุขุมใจเย็นเหมือนเป็นคนดีทำให้คาเซียร์หงุดหงิดเบา ๆ“โรงพยาบาลนายเจ๊งไปแล้วเหรอถึงมีเวลามากวนประสาทฉัน”“เจ๊งก็ช่างมันเถอะ อย่างมากผมก็ขอพี่กิน”เจ้าของกลิ่น Gin เย็นสะอาดค่อย ๆ ลดระดับฟีโรโมนของตัวเองลงก่อนที่พี่ชายจะลุกขึ้นมาเตะออกจากบ้าน“มีอะไร” อัลฟ่าผู้พี่เอ่ยถาม ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่กับราคาน้ำมันในตลาดโลก ใบหน้าหล่อเข้มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เพราะตัวเลขที่อยู่ในสายตาเป็นที่น่าพอใจ“ไม่คิดว่าผมคิดถึงบ้านบ้างล่ะ”เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบไซรัสจึงพูดต่อ“เบต้าคนนั้นกล้าปฏิเสธพี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ”“ก็แค่เล่นตัว”อะไรที่คาเซียร์บอกว่าได้ก็ต้องได้ หากเขาพูดว่าไม่ย่อมหมายถึงไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน“สุดท้ายก็ต้องย

คาเซียร์เอ่ยถามเบต้าตรงหน้าที่มีอายุห่างกับเขาถึง 11 ปี การเรียกชื่อเขาตรง ๆ เช่นนี้ดูจะไร้มารยาทไปสักหน่อย“หรือมารยาทไม่ใช่สิ่งแรกที่เธอให้ความสำคัญ”“พวกคุณหลอกผม แล้วมาถามหามารยาทตลกดีนะครับ”“ฉันหลอกอะไรเธอ”อัลฟ่าเอ่ยถามอย่างใจเย็น ข้อมือแกร่งหมุนแกว่งเบาๆ ทำให้ของเหลวสีน้ำตาลทองในแก้วหรูหราหมุนวนตามขอบแก้ว“ฉันบอกว่าต้องการพบเธอแค่นั้น...ส่วนวิธีการหลังจากนั้นไม่เกี่ยวกับฉัน”ขึ้นชื่อว่าอัลฟ่านี่บ้าอำนาจกันทุกคนเลยสินะ เรนน์รู้สึกอึดอัดและหายใจลำบาก อยากจะบอกให้เขาลดการปล่อยฟีโรโมนแต่ก็ไม่สามารถทำได้เบต้าทำไมถึงมีกลิ่นฟีโรโมน?ยิ่งสงสัยยิ่งทำให้อัลฟ่าปล่อยฟีโรโมนข่มออกมา เหงื่อเรนน์ผุดขึ้นชุ่มใบหน้า เธอไม่ควรได้กลิ่นของเขาแต่ทำไม...ทำไมมันถึงชัดเจนขนาดนี้“เธอเป็นเบต้าใช่ไหม”ไม่สิ...นี่มันฟีโรโมนโอเมก้า“ใช่ คุณถามทำไม”“ไม่มีอะไร...นั่งก่อนสิ”กลิ่นหอมเครื่องดื่มดีกรีแรงที่ปนเปมากับความไหม้ที่นุ่มลึกค่อย ๆ เจือจางลง เรนน์รู้สึกผ่อนคลาย หายใจได้สะดวกขึ้นมากว่าในตอนแรก กลิ่นนุ่มลึกนั่นไม่ได้ฉุนรุนแรงแต่กลับรับรู้ถึงอันตรายโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ปริปากข่มขู่หรือคุกคามแม้แต่คำเดียว

ภายใต้แรงกดดันของอัลฟ่า เรนน์ไม่มีทางให้เลือกมากนัก เธอจำต้องนั่งอยู่กับที่จนกว่าครบตามเวลาที่กำหนด มวลอากาศไม่ได้หนักอึ้งเหมือนก่อนหน้า กลิ่นเข้มนุ่มลึกที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศให้ความรู้สึกที่น่าประหลาดคล้ายว่าเชิญชวนให้เข้าใกล้ แต่ก็คล้ายกับว่ามีบางสิ่งในจิตใต้สำนึกบอกว่าอันตรายมื้อค่ำของคาเซียร์ไม่เคยกินบนโต๊ะอาหาร แต่มันคือคำเรียกแทนข้อเสนอให้สนองความต้องการของเขาก็เท่านั้น แม้เคยได้ยินมาบ้างแต่ข้อตกลงที่แน่ชัดก็ไม่มีใครออกมาพูดอย่างชัดเจน ไม่มีใครกล้าแสดงตัวชัดเจนว่าเคยได้เป็นมื้อค่ำของมาเฟียผู้ทรงอำนาจคนหนึ่งในหมู่อัลฟ่า แต่ความฟู่ฟ่าที่ต่างจากความเป็นอยู่ก่อนหน้า อาจจะทำให้เกิดความสงสัยว่าคนผู้นั้นได้กลายเป็นหนึ่งในเมนูของมื้อค่ำของเขาไปแล้วคาเซียร์ไม่ยอมเปิดรับความสัมพันธ์ที่ผูกมัด สำหรับเขาแล้วการเอาชนะต่างหากที่หอมหวาน ไม่เคยมีใครต้านทานอำนาจเงินของเขาได้ เรียกว่านอกจากการตะเกียกตะกายมุ่งมั่นในสายอาชีพของตัวเองแล้ว หลายคนยังแอบหวังลึก ๆ ว่าการมีแสงของตัวเองจะทำให้อัลฟ่าผู้นำ SLR นั้นมองเห็น ไม่ต่างจากแมลงโง่ ๆ อยากท้าทายความร้อนของเปลวไฟ สุดท้ายก็ถูกไอความร้อนของมันแผดเผา

เรนน์ทำได้เพียงข่มเก็บอารมณ์ของตัวเอง ทั้งที่โกรธเขามาก ไม่รู้ว่าพลาดทำกระเป๋าเงินตกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ความกังวลไม่ใช่เพราะมูลค่าของมัน แต่คือบัตรประจำตัวโอเมก้าต่างหากที่ทำให้เรนน์อยู่ไม่ติด หากไม่มีเพื่อนที่สามารถซื้อยากดฟีโรโมนได้ชีวิตในเส้นทางบันเทิงของเรนน์ก็คงไม่มาไกลถึงวันนี้วงการบันเทิงสำหรับโอเมก้านั้นเลวร้ายกว่าที่คนภายนอกจะล่วงรู้ หากไม่สวมรอยเป็นเบต้ามีหรือจะอยู่รอดปลอดภัยมาถึงตอนนี้ ในเวลาที่คิดว่าตัวเองปลอดภัยแล้วกลับกลายเป็นว่าหนีเสือมาปะหมาป่าอย่างอัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลอย่างคาเซียร์“เมื่อคืนไม่กลับบ้าน”ไซรัสก้าวออกมาจากห้องรับรอง ที่ตัวเขาตั้งใจมาดักรอพี่ชายตั้งแต่เช้า เบต้าคนนี้มีอะไรดีนะ ถึงสามารถรั้งตัวคาเซียร์เอาไว้ได้ ทำให้พี่ชายเขาอยู่ด้วยตลอดทั้งคืน“เบต้าคนนี้ทำให้พี่ติดใจขนาดนั้นเลยเหรอ”คาเซียร์เลี่ยงเดินขึ้นบันไดไม่ตอบคำถามของไซรัส แต่น้องชายกลับเดินตามมาไม่ยอมปล่อย“คาร์ก พี่จะเดินหนีผมเหรอ” คุณหมออัลฟ่าเดินตามมาอย่างใจเย็น“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ไม่มีมื้อค่ำ”“ไม่มีมื้อค่ำ?” ไซรัสทวนคำอย่างใจเย็น ไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง ไม่มีมื้อค่ำ คนอย่างคาเซียร์นี่เหรอย