Todos los capítulos de พันธะวิศวะร้ายพ่ายรัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

ด้านลิลลี่ ฉันเห็นตั้งแต่พี่มาคัสออกจากสนามแข่ง จากนั้นก็ไม่เห็นเขากลับมาลงแข่งในเซตหลังๆอีก ทว่าเขากับหายไปนานสองนาน แต่กับเดินกอดคอมาจากทางตึกสถาปัตย์พร้อมกับผู้หญิงอีกคนใช่ ฉันจำได้ผู้หญิงคนนั้นเราเคยเจอกันที่ร้านกระเป๋าเมื่อหลายวันก่อน“เรนิส นี้ยัยเรย์นางไปคบกับพี่มาคัส ตอนไหน” ทว่าขณะที่ลิลลี่จะก้าวขา ตามมาคัสและผู้หญิงของเขาไปนั้น เสียงแว่วๆ กับดังเข้ามาในหูฉัน“เจนน่า เธอรู้จักผู้หญิงคนนั้นเหรอ” ลิลลี่ถามเพื่อนสนิท ดูเหมือนว่ายัยเจนน่า จะรู้จักผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างดี“อืมน้องเรย์ เรนิสเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนอินเตอร์ฉันน่ะ นี้เธอไม่รู้เหรอว่าสองคนนั้นคบกัน” เจนน่าถามกลับ“ถ้ารู้ ยัยลิลลี่จะโกรธพี่มาคัส หน้าแดงขนาดนี้ไหมละ” แพรไหมเอ่ยต่อ แต่นั้นลิลลี่ถึงกับหน้าซีดเผือกลงจนเพื่อนเธอสังเกตได้“คนนี้สวยน่ารักมาก และดูท่าทีพี่มาคัส หลงหนักเสียด้วยสิ” เจนน่ายังคงเล่าต่อ“ดีกรีดาวมอเอสเอ็น เลยนะพวกแก” สายตาทั้งสามคู่จ้องมองไปยังมาคัส และเรนิสที่ทั้งคู่นั่งรถสปอร์ตคันหรูออกจากมหาลัยไปด้วยกันด้านลิลลี่ฉันที่เคยเป็นคนโปรดพี่มาคัส เขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีใส่ใจฉัน ต่างกับผู้หญิงคนนั้นอีกด้

ด้านมาเบลเธอเพียงแค่จะมาหาเรนิสที่ห้อง ทว่าไม่คิดว่าจะมาเจอช็อตเด็ดที่เพื่อนสนิทซุกหนุ่มฮอตต่างมหาลัย ไว้ในคอนโดแอบกินอีกแล้ว“ไงแก มีอะไรหรือเปล่า” คำแรกที่มาเบลถาม เรนิสถึงกับหน้าเหวอ“แหมๆ ถ้าฉันไม่มาหาแกที่ห้อง ก็คงไม่เห็นอะไรดีๆแบบนี้สินะ ฉันเป็นห่วงแก แทบแย่นะ เห็นหายออกไปนานสองนาน ที่ไหนได้ แอบหนีเพื่อนมาสวีทกับแฟน มันน่านัก” มาเบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้เรนิสสุดๆไหนจะรอยแดงๆ ที่ลำคอของเพื่อน คงไม่ต้องสาธยาย ว่าก่อนหน้านี้ เพื่อนเธอจะสนุกมีความสุขมากแค่ไหน แค่คิดก็ฟินแทนแล้วปะ“ง้อกันมาท่าไหนละยะ คอแกถึงได้แดงมาแบบนี้” เรนิส ที่ถูกมาเบลจี้ถามเช่นนั้น ถึงกับใบ้กิน“ป่าวนะ...ง้อไรเล่าไม่มี”“วันก่อนฉันยังเห็นแกงอนพี่มาคัส อยู่เลย นี้ คืนดีกันแล้ว” เรนิสนิ่ง ร่างบางสับสนกับตัวเองอย่างบอกไม่ถูก นี้เธอคืนดีกับมาคัสจริงแล้วงั้นเหรอ ทั้งที่เขายังไม่ได้ง้อเธอ ทว่ากับย้ำยีเธอแบบนี้เขาเรียกว่าง้อหรือเปล่า เรนิสถามตัวเองในใจ“ไม่รู้สิ...”“อย่าบอกว่า แกยังไม่คืนดีกับพี่เขานะ” ยิ่งมาเบลถาม ใบหน้าสวยของเรนิสกับยิ่งคิดหนัก เรนิสนั่งคุ้นคิดคนเดียวอยู่เช่นนั้น นานนับหลายนาทีจนกระทั่งมาเบลกลับห

ทั้งที่คืนนี้มีสาวสวยอย่างลูกน้ำ เพื่อนสนิทของมาคัสถือเค้กปาร์ตี้มาเซอร์ไพรส์วันเกิดให้กับเจ้าตัว แต่นั้นเขากับไม่รู้สึกตื่นเต้น หรือที่เป็นแบบนี้เพียงเพราะเขาคิดถึงใครอีกคนกัน“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะมาคัส มีความสุขมากๆ รวยๆ ขอให้มีลูกค้าเข้าร้านแน่นๆ แบบนี้ทุกวัน”“ขอบคุณมากครับ” เขาตอบลูกน้ำเพียงแค่นั้นทว่าขณะที่มาคัสเป่าเค้กวันเกิดจากกลุ่มเพื่อนสนิทเสร็จแล้วนั้นLine เรนิส ฉันพึ่งตื่นน่ะค่ะนั้นคือสิ่งที่เขารอมา 3 ชั่วโมง ทว่าคำตอบที่ได้นั้น มาคัสทั้งโกรธโมโหเรนิส“ให้มันได้ แบบนี้สิวะ” สายตาคมเข้มเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟน ด้วยท่าทีเดือดดานสุดๆ สีหน้าของมาคัสตอนนี้บุญไม่รับสุดๆ“ขอบคุณทุกคนมากนะ ที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมสนุกในค่ำคืนนี้ ส่วนใครที่เมา กลับไม่ไหว ห้องพักข้างบนยังมี เชิญสนุกกันต่อได้เลย” มาคัสเอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกจากห้องวีไอพี ท่ามกลางความแปลกใจกับกลุ่มเพื่อนๆ ที่มาร่วมปาร์ตี้ในงานค่ำคืนนี้ไม่น้อย“เชี่ยฟรอสต์ ละนั้นไอ้เจ้าของงานมันไปไหนละวะ” ภีมภพที่เห็นพี่ชายลุกออกจากโต๊ะ ด้วยท่าทีรีบร้อน ถึงกับหันมาถามสองหนุ่ม“กูจะ รู้กับมันไหมวะหมอ”“ไปห้องน้ำ เปล่า” คาร์เรนตอบรุ่นน้อ

มาคัสร่างสูงยืนนิ่งตีหน้าขรึมตรงหน้าประตู ทว่าเพียงแค่เขาเห็นชุดสีแดงสุดแสนจะเซ็กซี่ยั่วยวนชวนอารมณ์ มาคัสจากที่โกรธเคืองเรนิสเมื่อครู่ ทว่ากับมลายหายไปหมด ร่างสูงเสียการควบคุม มาคัสตกอยู่ในอาการนิ่งค้างไปชั่วขณะ ร่างบอบบางผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับสีของชุด สีที่ไวต่อความรู้สึกปลุกเร้าอารมณ์ดิบภายในร่างกาย“จุ๊บ...” แขนเรียวทั้งสองข้างของคนตัวเล็ก โอบเข้าต้นคอของคนตัวสูงที่ยืนช็อกตรงหน้า ริมฝีปากเรียวสวยอวบอิ่มได้รูป ประกบริมฝีปากหยักหนาอย่างเอาใจ รู้ว่าเขาคงโกรธเธอมาก ดูได้จากสีหน้าเขาตอนนี้“เบิร์ดเดย์นะคะ สุดหล่อของเรย์” ใบหน้าสวยหวานซ่อนเปรี้ยวริมฝีปากเรียวแดง ระบายยิ้มให้เขาอย่างน่ารัก มือหนาทั้งสองข้างของมาคัส โอบเข้าเอวคอดของคนตัวเล็ก หน้าผากหนาจรดหน้าผากเล็ก นัยน์ตาทั้งสองคู่ประสานเข้าหากัน!! ปัง !! มาคัสปิดประตูห้องดังปัง ปล่อยให้ริมฝีปากเรียวอวบอิ่มสีแดง แทะริมฝีปากของตน“อ่าส์ อืม” มาคัสหลุดเสียงครางในลำคออย่างพอใจ ถึงจะโกรธที่เรนิสไม่คิดจะไปปาร์ตี้วันเกิดของตน ทว่าเจอยัยเด็กแสบเจ้าเล่ห์ เล่นแต่งชุดนอนไม่ได้นอน เซอร์ไพรส์แบบนี้ ใครมันจะโกรธลงละวะลิ้นเล็กแทรกเข้าโพรงปากหนาอย

เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนไม่ว่าจะฟรอสต์ ไทม์ ภีมภพ ดังมาในห้องไม่ขาดสายที่โทรตามผม แต่นั้นใช่ว่าเจ้าของเครื่องอย่างมาคัสจะคิดสนใจ นาทีนี้อะไรมันจะสำคัญไปกว่ายัยกระต่ายน้อยตัวดุ๊กดิ๊กตรงหน้าผมอีกละ“เรนิส ยัยเด็กร้ายกาจของผม” มาคัสจากที่ผมเริ่มที่หัวเตียง ทว่าผ่านไป 2 ชั่วโมง ร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กมาต่อที่โซฟาและบนโต๊ะทานอาหารของเธอ“ไม่เหนื่อย บ้างเหรอคะ” เรนิส นี้ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ใช้วิธีนี้ผูกพี่มาคัสไว้กับฉัน ในคืนปาร์ตี้วันเกิดของเขานี้ฉันไม่ไหวแล้วนะ ไหนบอกว่าเขาดื่มเมามาไงละ แต่พละกำลังทั้งหมดที่เขาใส่ฉันมาไม่ยั้งนี้ ไม่ใช่แล้วนะฉันว่า เมื่อยมากขาฉันเนี่ยหุบและยืนแทบไม่ไหว เมื่อถูกคนตัวโตนั้นจับยืนในท่าหันหลัง“ไหวไหม เรย์...” น้ำเสียงแหบซ่านถามคนรัก“หือ...ไม่ไหวแล้วค่ะ เรย์เมื่อยมาก” นี้ผ่านมา 2 ชั่วโมงแล้วนะ นี้เขาไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอ‘เพราะยัยมาเบลแท้ๆเลย ฉันไม่น่าหลงเชื่อนาง ใช้วิธีที่เหนื่อยกับพี่มาคัสเลย นี้น้องสาวฉันระบมหมดแล้วนะ’ เรนิสที่ถูกพายุลูกใหญ่ จากที่มาคัสถาโถมแก่นกายกำลังเข้าใส่อย่างหนักหน่วง ร่างบางเรียวขาสวยถึงกับยืนทรงตัวไม่อยู่ แทบจะล้มทั้งยืน แต่นั้นเข