บททั้งหมดของ พันธะวิศวะร้ายพ่ายรัก: บทที่ 71 - บทที่ 80

~ 2 ปีต่อมา ~ @โรงแรม SRAHUN BANGKOK ร่างบางในชุดมินิเดรสสายเดี่ยวสีโอรส ตัดกับสีผิวเนียนละเอียด ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง เสริมลุคหวานให้ดูเซ็กซี่ เพิ่มกรอบหน้าให้ดูมีมิติน่าค้นหา เรนิสเดินเข้ามาในงานเคียงคู่กับหนุ่มกล้ามโตหุ่นล่ำนัยน์ตาสีฟ้า เควินหนุ่มลูกครึ่งไทยแคนาดามือหนาเกาะเข้าเอวคอดเล็กเรนิส หลังจากที่ฉันไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่แคนาดาจาก 1 ปี ฉันติดลมที่นั้นจึงขออยู่ต่ออีก 1 ปี เท้าฉันแตะแผ่นดินได้ 3 วันและวันนี้ ที่ฉันมาที่นี่เนื่องจากวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของน้องสาวคนสนิท น้องพรีนน้องสาวคนสวยของพี่หมอภีมยังไงละ ตอนแรกฉันคิดว่างานจะเล็กๆ แต่พอมาถึงงาน เห็นแขกที่มาในงานแล้ว หึ...นี้ไม่เล็กแล้วนะฉันว่าเรนิสที่เดินโอบเอวมากับเควิน ท่ามกลางสายตาหลากหลายคู่ที่จับจ้องมายังเธอ และหนุ่มข้างกาย ไม่เว้นแม้กระทั่งไทม์ ภีมภพ ไนท์ และสายตาคมคู่ดุคู่นั้น“ไอ้ฟรอสต์ น้องเรย์กลับมาแล้วเหรอ” ภีมภพถาม ขณะที่นั่งตรงข้ามกับพี่ชาย“หึ...นี้ยัยเรย์ มาด้วยเหรอ” ฟรอสต์ไม่ตอบ ทว่ากับถาม“ปัดโธ่...นี้เราไม่เจอน้องเรย์กี่ปีละวะ ไม่คิดว่าน้องนุ่งจะสวยผิดหูผิดตาขนาดนี้” ไทม์ที่พึ่งกลับ

มาคัสสบตากับเรนิส ไม่เจอกันนานถึง 2 ปี เขาอยากจะถามเธอนักสบายดีไหม ทว่ากับขัดใจกับชุดที่เธอสวมใส่ตรงหน้านี้แหละ ปกติเขาก็ชอบนะครับที่สาวๆใส่ อกเป็นอกเอวเป็นเอว แต่พอมันมาอยู่บนตัวร่างบางอรชรของเรนิส กับขัดตาเขาเหลือเกิน พลอยทำให้หงุดหงิดเสียเปล่า“ขอมือถือ ฉันคืนด้วย” นั้นไงคำแรกที่เธอทักทายอดีตผัวอย่างเขา พูดไม่มีหางเสียงแบบนี้คิดเหรอว่าจะยอมคืนง่ายๆ มาคัสริมฝีปากหนายังคงพ่นควันบุหรี่ออกจากปากด้วยท่าทีสบาย สายตาคมเหลือบมองคนตรงหน้า“พูดกับผัว หางเสียงไปไหน” ผัว...หึ ให้ตายสินี้เขาเข้าใจอะไรผิดเปล่า“ผัว ใครเหรอคะ ถ้าพี่หมายถึงเรื่องราวในอดีต ฉันไม่เคยมีผัว และลืมเรื่องราวความรักที่เฮงซวยนั้นไปหมดแล้ว” เรนิสเอ่ยเสียงแข็ง ไม่มีท่าทีอ่อนข้อเกรงกลัวมาคัสเหมือนแต่ก่อน“งั้นเหรอ แต่ฉันจำได้ ว่าเธอเคยนอนครางใต้ร่างของฉัน”“นั้นมันก็เป็นแค่อดีตเท่านั้นแหละ อีกอย่างถึงจะเคยทำเช่นนั้นกับพี่จริง เซ็กส์ห่วยๆแบบนั้น ฉันคงไม่เก็บมาจำให้รกสมองหรอกค่ะ เพราะมีคนใหม่ที่ทำให้ฉันจำได้ขึ้นใจเสียยิ่งกว่าเซ็กส์ห่วยๆ ของพี่” เรนิสที่เอ่ยมาเช่นนั่น คนฟังถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความโมโห คำว่าเซ็กส์ห่วยๆ นั้น เธอค

“อย่านะ...” เรนิสหลุดเสียงครางประท้วง[เรนิส เรนิส ได้ยินฉันไหม] เมื่อเสียงเควินดังมาเช่นนั้น ร่างบางจึงกดตัดสายเควิน ขณะที่คนใจร้ายอย่างพี่มาคัสดันและแทรกลิ้นเข้าในโพรงปากของฉันอีกครั้งและอีกครั้ง ฉันเจ็บมากเพราะยังไม่ทันจะตั้งรับ ไม่คิดว่าเขาจะบ้าทำกับฉันเช่นนี้เมื่อเสียงเงียบของเควินถูกตัดสายไปแล้วนั้น“ตุบๆ ตับ ๆ” เรนิส ทั้งทุบและตี มือเรียวจิกข่วนเข้าแผ่นหลังหนาไม่ยั้งมือ เขาทำเธอเจ็บแค่ไหน เธอก็ยิ่งเพิ่มแรงจิกมากเท่านั้น เธอเจ็บที่ริมฝีปากส่วนเขาคงเจ็บที่แผ่นหลังไม่ต่างกันนัก“จ๊วบ จ๊าบ”ด้านมาคัส เมื่อเรนิสกดวางสายจากไอ้หน้าฝรั่งไปแล้วนั้น คนตัวโตยอมถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก ขืนจูบต่อเกรงว่าคนใต้ร่างที่ครางประท้วงในตอนนี้จะขาดอากาศหายใจตายไปเสียก่อน ปากหยักหนาของมาคัส ถอนจูบออกจากเรนิส นัยน์ตาคมคู่คุสบตาคนใต้ร่าง“หึ...คิดว่าจะแน่ ทำไมไม่ให้มันฟังเสียงของเราละ” ใบหน้าอันหล่อเหลายิ้มเย้ยยันถาม“หน้าด้าน” เรนิสตะเบ่งเสียงลั่น ใส่หน้ามาคัส“ฉันไม่สนหรอกนะ ว่าเธอจะมองฉันยังไง”“เลว...”“ก็ไม่เคยเป็นคนดีมาก่อน...” เรนิสร่างบางยกมือขึ้นมาหวังจะตบหน้ามาคัสอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เขากับไหวตั

เช้าวันต่อมาด้านเรนิส ร่างบางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน แต่กับพบว่าแขนแกร่งหนาของมาคัสยังคงกอดและรัดตัวเธอเอาไว้แน่น“ให้ตายสิ แล้วแบบนี้ฉันจะลุกจากเตียงนอนอันเฮงซวยนี้ได้ยังไง” ร่างบางเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเขา พึมพำออกมาเสียงเบา ราวกับกลัวว่าคนหลับนั้นจะตื่นขึ้นมาเธอไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาในสภาพเปลือยทั้งคู่เช่นนี้‘เมื่อคืนเขาทำเลวกับฉันไว้มากเลยนะ’ แค่ตบหน้า ไม่คิดว่าคนอย่างพี่มาคัสจะกล้าฉุดฉันมาทำเรื่องอย่างว่า อุตส่าห์ไม่เจอหน้าเขามา 2 ปีเต็มๆ แล้วแบบนี้ฉันจะกล้าสู้หน้า ไอ้คนหน้ามึนนี้ได้ยังไง ถึงเราจะเคยคบเคยนอนด้วยกันมาก่อน แต่ความรู้สึกของฉันตอนนี้กับเมื่อก่อนมันต่างกัน‘เคยรักเขามากแค่ไหน ตอนนี้ฉันก็เกลียดมากได้เช่นกัน’ เรนิส ร่างบางพยายามลุกออกจากเตียงนอน ทว่ากับไม่เป็นผลเมื่อคนที่เธอคิดว่าหลับ เขารังแกเธอมาทั้งคืน ยังคงกอดรัดแน่นราวกับงูใหญ่นั้น“นี้ ปล่อยฉันสิ” ร่างบางเอ่ยเสียงแข็ง อย่างไม่ชอบใจ ไม่เพียงแค่แขนที่เขากอดเธอไว้แน่น ทว่าเขากับใช้ร่างกายของเขาแทบจะทุกส่วน ไม่ว่าจะขาที่รัดตัวเธอเอาไว้แน่นไม่ให้หลุดจากเขานั้น“ไม่ปล่อย...” ไม่พอไอ้คนหน้าด้านหน

เรนิสไม่อยากจะเชื่อสายตานัก แต่นั้นก็เป็นไปแล้ว พยายามที่จะไม่คิดเข้าข้างตัวเอง หรือที่เขามาที่นี่มาหาอาจารย์คาร์เรน หรือไม่ก็สาวๆของเขา ที่เลี้ยงดูปูเสื่อเอาไว้ เรนิสไม่คิดจะสนใจถึงไอ้คนที่เดินลงจากรถสปอร์ตคันหรูมานั้นความหล่อออร่าพุ่งมากแค่ไหน แต่ใช่ว่าเธอจะสน เรนิสเลือกที่จะไม่สนใจ ร่างบางเบนสายตาออกจากมาคัสและหันมาสนใจมาเบลแทน“พี่มาคัส เขามาทำไม นี้อย่าบอกนะว่าตามมาง้อแกอิอิ แค่คิดฉันก็เขินแล้ว นี้ชอบคิดว่าเขามาง้อตัวเอง” มาเบลเอ่ยเสียงหวาน“แกจะถามฉันทำไม ถ้าอยากรู้แนะนำไปถามเขาเองสิ” แต่นั้นเรนิสก็อดสงสัยไม่ได้ ยัยมาเบลนางรู้ได้ยังไงว่าพี่มาคัสตามง้อฉัน แต่ช่างเถอะเรนิสคนที่บอกไม่สนใจ ทว่าขณะที่มาคัสเดินมาใกล้จะถึงม้านั่งที่เธอนั่งอยู่นั้น“ให้ตายสินี้อย่าบอกนะ ว่าเขามาหาฉันจริง” ไม่ได้การละ เมื่อเป็นเช่นนั้นมือเรียวคว้าไอแพดและสมุดโน๊ตขึ้นมา เรนิสสาวเท้าออกจากม้านั่งมุ่งหน้าไปยังตึกคณะ“ไม่ได้จะหลบหน้าเขาหรอกนะ แต่ก็ไม่อยากเจอไง”ด้านมาคัสหลังจากที่วันนี้ผมแวะไปเซ็นเอกสารที่บริษัทค่ายเพลงที่ผมและไอ้ไทม์เป็นหุ้นส่วนกันเสร็จแล้วนั้น ผมก็แวะมามหาลัยของเรนิส ซึ่งเป็นทางผ่านที่จะก